از چندین وقت پیش با استفاده از خدمات رایگان گوگل همه‌ی ایمیلهای شیدا را روی ایمیل برپایه‌ی گوگل برده بودم (یعنی موقع ورود به mail.sheida.com محیط گوگل برای ایمیل را می‌دیدم و از همه امکانات گوگل استفاده می‌کردم.) و با استفاده از webmaster @ sheida.com از طریق Gtalk با دوستان در تماس بودم.
تنها دو مشکل کوچک موجود بود و آن هم این که Gtalk به شما اجازه‌ی گذاشتن badge با استفاده از آی دی غیر @gmail.com را بر روی سایتتان را نمی‌داد (که چیز زیاد مهمی نبود) ولی اشکال مهمتر این بود که با این حساب کاربری وقتی به گوگل ریدر وارد می‌شدی دیگر دوستان خود را نمی‌دیدی (برای ورود به گوگل ریدر با همان دامنه شیدا می‌بایست یک بار دیگر در گوگل حساب بازکنی و این حساب به حساب شما در گوگل اپز مربوط نمی‌شد) برای همین بر این باور شدم که باید یک حساب جیمیلی درست کنم و از گوگل ریدر خودم استفاده بهتری ببرم.
دم گوگل ریدر گرم که همه‌ چی را از حساب کاربری قبلی‌ام export کرد و به حساب جدید وارد کرد، فقط مشکلی که وجود داره اینه که اگر یک مطلب را ۳۰۰ نفر به اشتراک بگذارند، شما این مطلب را ۳۰۰ بار می‌بینی، یک کمی عقل نداره که اگر یک مطلب یکبار خوانده شد دیگر به واسطه‌ی اشتراک از طرف یکی دیگر از دوستانت دوباره نشان ندهد، تازه به اکثر مطالب اشتراک شده به صورت شخصی به آر اس اس شان مشترکم و یک بار هم آن‌جا مطلب را می‌بینم. بهتر بود که گوگل کاری بکند که مطالب اشتراک شده با مطالب مشترک شده‌ی حساب کاربری یک جوری مدیریت شود که مطلب فقط یک بار نمایش داده شود، اگر هم افراد مختلف noteهای مختلفی برای یک مطلب گذاشتند، آن مطلب یک بار و تنها با noteهای مختلف کاربران مختلف نمایش داده شود. کار ساده‌ای است ولی خیلی می‌تواند در وقت استفاده کنندگان از این ریدر عزیز صرفه‌جویی بکند.

دیگر خسته شدم از بس که به این و آن توضیح دادم که یک سایت به چه دردهایی ممکن است بخورد و چه استفاده‌هایی می‌شود ازش کرد، بعضی وقتها به خودم می‌گویم بابا اگر تو بنشینی و روزی یک پست برای این وبلاگت منتشر کنی، سگ خورد اصلا مطلب جدید هم نباشد و یک مطلبی از یک جایی برداری و فقط مطلب جالبی باشد و بیننده پسند بگذاری تو وبلاگت، وبلاگت با این درآمدی که الان داره اگر حساب کنی درآمدت سر به فلک می‌کشد و دیگر خیالیت بابت هاستینگ و این جور چیزها نباید باشد.
خسته شدم از بس که توضیح دادم آر اس اس چی است، بابا اگر وب سایت راه می‌اندازی وقتی یک مطلبی را منتشر کردی و بعدش می‌آیی پاکش می‌کنی من نمی‌توانم آر اس است را که درست کنم ، یک کمی قبل از این که کار کنی با سایتت دو تا مطلب بخوان، یک چیزی بدان و بعد برو یک کاری را شروع کن.
ملال‌آور می‌شود وقتی جمعی خود را فرهیخته می‌داند ولی در مساله‌ی رعایت کردن حق نشر خود را به گیجی می‌زند و به راحتی آن را زیر پا می‌گذارد و بهانه‌های می‌شنوید که مطمینا خودشان هم این قدر فبلش بهش خندیدند که جلوی تو وقتی آن را می‌گویند نخندند.
خسته کننده‌ است نوشتن مطلب برای کسی که آمده کامنت گذاشته و وقتی که به وبلاگش می‌روی می‌بینی پایین وبلاگش با کمال پررویی نوشته تگهایی برای آمدن بالا در موتورهای جستجو (که شامل انواع و اقسام فوهشهای کوچک و بزرگ می‌باشد)
خسته کننده‌اش این است که بعضی‌ها فقط می‌خواهند کار راه بیفتد (تیریپ ایرانی جماعت) ولی به کیفیت کار و خروجی‌اش در دید دیگران اهمیت نمی‌دهند، به جای این که کار یک کمی زودتر تمام بشود حاضرند خیلی از استانداردهای حرفه‌ای را زیر پا یگذارند و اهمیتی بهشان ندهند.
اینها همه یک ور،‌ کار کردن با کسی که رشته درسی‌اش رشته‌ای نیست که ربطی به کد باینری داشته باشد چه برسد به نوشتن کد پی اچ پی،‌ آن هم در یک روز تعطیل وقتی می‌بینی که چه درک بالایی از حرفه‌ای بودن دارد انرژی‌ای بهت می‌دهد که حتی تا چند روزی این قدر گیجی که حتی یادت می رود کارهای دیگری هم داری و تا حالا بهش نگفته بودی بابا من یک کمی درسم مانده، اجازه بدهی من یک کمی بخوانم سایتت هم رو چشمم، راه می‌اندازم.
وقتی که باهاش حرف می زنی می فهمی که درک می کنه که چه قابلیتهایی یک وردپرس داره و این قدر زحمت سایتش را کشیده و وقتی می‌بیند که وردپرس در مقابل سی ام اس های قدیمی (با این که خودش سی ام اس نیست) چه قدر کار را راحت کرده سر حالت می‌آورد و جوری شارژت می کند که ۷ ۸ ساعت کار که هیچ، ۷ ۸ ساعت نشستن روی یک صندلی توی یک کافی‌شاپ و درست کردن سایت برای این دو نفر که نماینده‌ی قشر بزرگی از روشنفکران جوان این‌ور آبی هستند آن‌چنان انرژی و نشاطی درت ایجاد کرده که تا خانه نرسی و به وب سایت لگن خودت بعد مدتها سر نزنی تو همان حال هستی.

به اقتضای کاری که بعضا می‌کنم با آدمهای گوناگونی سر و کار داشتم، با آنهایی کار کنید که قدر حرفه‌ای بودن را بدانند و خودتان یک حرفه‌ای باشید، نه مثل این جوادهای به دوران رسیده برای هر کار گروهی یک وبلاگ ثبت می کنند و بعدش هم اضافه کردن یک دومین به آن و … همه کارها را ماست مالی می کنندف بعد هم می گویند که بله ما سایت درست حسابی داریم. حرفه‌ای بودن یک کمکی دردسر دارد و از آن مهمتر وقت برای آشنا شدن با فوت و فنهایش. وقتی که به کسی که کار را می‌فهمد می‌گویی و قبول می‌کند که می‌شود کار را سمبل کرد الان ولی بهتره که نشود و از روی اصول کار بشود این‌قدر صفا می‌کنی که اندازه ندارد.

در پی نوشته‌ی من با عنوان “برای بالاترین بدون خروجی باحال“  که پیشنهاد کرده بودم برای بالاترین آر اس اس هم امکانش در اختیار کاربران قرار گیرد از دیروز که به بالاترین وارد شدم دیدم که این اقدام عملی شده و دیگر از بالاترین به عنوان لینکدونی‌اتان هم می‌توانید استفاده کنید، کافی‌ است آر اس اس لینکهایی را که بهشان رای می‌دهید را در وب سایتتان بگذارید و دیگر همه‌چی اتوماتیک انجام می‌شود.

بعد از این که سایتم را از هاست مجانی وردپرس دات کام به این‌جا منتقل کرده بودم، به دنبال تم جالبی می‌گشتم که بتوانم با استفاده از آن تم وبلاگم را بالا بیاورم و آخرش از تمی استفاده کردم که بر پایه‌ی K2 بودش. خیلی قابلیتها داشت و خیلی هم زیبا بود، تقریبا هر پلاگینی که من اضافه می‌کردم به صورت خودکار در صفحات تاثیرش پیدا می‌شد، یعنی این تم یک سری پلاگینها را به صورت توکار برای استفاده پیش بینی کرده بود واگر شما آن پلاگین را فعال می‌کردید به راحتی می‌توانستید تاثیراتش را ببینید و نیازی به دستکاری در صفحات وبلاگتان نبود.
ولی مشکل اساسی‌ای که داشت، این بود که سرعت لود شدن صفحه را بسیار پایین آورده بود به صورتی که اگر می‌خواستید با یک مودم ۵۶ آن را ببینید می‌بایست حدود ۴ دقیقه صبر کنید، این نتیجه‌ای است که از این آدرس به دست آوردم، راست و دروغش دیگر با خودش.
بعد از این به فکر افتادم که تمم را عوض کنم، برای کاربران ایرانی که ممکن است حتی وبلاگی را که می‌خواهند ببینند فیل تر هم باشد و از یک فیل تر شکن برای آن استفاده کنند حتی بایتهایی که در صفحه‌ی اول انتقال پیدا می‌کند تا صفحه کامل نمایش داده شود بسیار مهم می‌باشد.
برای این کار خیلی از تمها را امتحان کردم،‌ دسته‌ی اول تمهایی بودند که بر پایه‌ی جعبه‌ی شنی بودند و چند وقت پیش هم مسابقه‌ای برگزار شده بود و من هم برای چند روزی از یکی‌اشان استفاده می‌کردم که بر حسب ساعت روز عکس هدر وبلاگ عوض می شد، قابلیت جالب و ساده‌ای است ولی برای کاربران ایرانی فکر نمی‌کنم زیاد جالب باشد، چون که برای نمایش این هدرها نیاز به بارگذاری همه‌ی آنها در کامپیوتر کاربر و سپس تصمیم‌گیری برای نمایش کدام یکی از آنها بود (چون بر پایه‌ی ساعت کار کاربر و نه ساعت کار هاست نوشته شده بود)، و در آخر به این تم بسنده کردم، تمی است که برای کاربران با استفاده از مودم ۵۶ تنها در حدود کمی بیش از طول می‌کشه.
برای بالابردن سرعت بالاآمدن وبلاگتان شما را توصیه می‌کنم به :

1. استفاده هر چه کمتر از عکسها ( شاید در نگاه اول چیز زیادی به نظر نیایند ولی در کل تعداد عکسهای وبلاگتان و عکسهایی که در نوشته‌هایتان استفاده می‌کنید حجم بالایی می‌شود)
2. نمایش تعداد کمتری از آخرین نوشته‌هایتان در صفحه‌ی اول ( من خودم ۵ تا را توصیه می‌کنم ولی اگر از عکس کم استفاده می‌کنید می‌توانید تا ۱۰ تا را هم نمایش دهید )
3. استفاده از یاهو پایپ برای یکی کردن آر اس اسهایتان و سپس نمایش یک آر اس اس در سایتتان ( بنده خوشمزه و گوگل ریدر و اخبار زرتشتیان و اشوزرتشت و دیگ و استامبل و … را یکی کردم و الان یک آر اس اس نمایش داده می‌شود به جای تعداد زیاد آر اس اس)
4. استفاده هر چه کمتر از جاوا اسکریپتها ( البته خود این وردپرس یک جاوا اسکریپت داره که برای استفاده در نوشتن آژاکس ازش استفاده می‌کنه که آن ۷۱ کیلوبایت حجمشه و خیلی حجیم شده )

در راستای اجباری شدن ایجاد جنبش و یا نوعی از بازی‌های من‌درآوردی به جای هفت سنگ و زو و … برای معروف شدن، بنده هم این جسارت را به خودم می‌دهم ومی‌خواهم جنبشی را هوا کنم، البته این جنبش یک کمی کارش سخت‌تره چون نیاز به کمی دستکاری کردن در فید(های) وبلاگها دارد، اسم جنبش را هم می‌گذاریم جنبش فید دوست داشتنی (Friendly Feed) و در این جنبش از وبلاگهایی که می‌شناسیم که فیدشان دارای مشکل می‌باشد دعوت می‌کنیم تا آنها را درست کنند، مشکلاتی مانند :

1. نداشتن فید (که فکر نکنم چیزی در این دسته پیدا بشه)
2. استفاده از feedburner به جای هر فید دیگر
3. داشتن فید به صورت کامل و بدون هیچ نوشته‌ی زاید دیگر (داشتن اختیار برای خواندن مطالب مورد علاقه و نه مطالب اجباری در کنار آنها)

شاید بهتر باشه در باره‌ی مورد سومی کمی بیشتر توضیح بدهم، وبلاگهایی را می‌شناسم که بسیار هم معروف هستند و با ادعای این که آدرس ارایه شده تنها آدرس مطالب نوشته شده هست ولی مشاهده شده که اکثرا چیزهای دیگری را هم می‌شود در آنها پیدا کرد مثل لینکدونی و یا کامنتهای ارایه شده‌ی پس از مطالب و این عمل آن چنان خواندن آر اس اس ریدر را نا خوشایند می‌کنه که بعضی وقتها اگر کمی تحمل آدم کم باشه دیگر آن وبلاگ را نمی‌خوانه.

خیلی سخت نیست برای لینکدونی وبلاگتان آر اس اس هوا کنید ، اگر از خوشمزه استفاده می‌کنید که خودش داره،‌ اگر از دیگ استفاده می‌کنید آن هم داره، گوگل ریدر هم همین طور.
بعضی از وبلاگها هم برای داشتن بازدیدکننده‌ی بیشتر از ارایه‌ی فید کامل خودداری می‌کنند، این نوع فید هم آن‌چنان دوستانه نمی‌باشد.

می‌دانم که بسیاری از کسانی که با گوگل ریدر وبلاگها را می‌خوانند و کسانی که با فیدها سر و کار داشته‌اند با نظر من موافقند.

در ادامه من از گناهکار، اولیو ، ۱ پزشک و عصرونه دعوت می‌کنم این بازی را ادامه بدهند.

راستی برنده‌ی بازی هم آنیه که بیشترین وبلاگهای دعوت شده از طرف آن فیدهایشان دوست داشتنی بشوند.

اگر از وردپرس برای وبلاگتان استفاده می‌کنید با استفاده از این پلاگین می‌توانید فید اصلی وبلاگتان را به فید برنر منتقل کنید.

خیلی وقت بود دنبال این آهنگ می‌گشتم و اتفاقی هنگام گوش کردن به گردایه‌ای از آهنگهای قدیمی‌ام پیدایش کردم برای همین تو وبلاگم گذاشتمش تا شما هم گوش بدهید و من هم دیگر گمش نکنم، البته به کمک گیگ پارسی این کار انجام شدنی شد. یک آهنگ دیگر هم گذاشتم از محمد نوری هست.

[audio:http://sheida.persiangig.com/Track%2016.mp3]

[audio:http://sheida.persiangig.com/Track%20%205.mp3]

آمار آر اس اس خوانهای ما هم زیاد شدند که بسی مایه‌ی خوشی است که ایرانیان چه راحت یاد گرفته‌اند این فیل ترینگ را بدورند و به نوشته‌های بنده دست پیدا کنند.

خسته شدم از بس که مقالات ترجمه شده در وبلاگستان فارسی دیدم، شما نشدید ؟ هی می‌خوانی و می‌بینی که یکی مقاله نوشته ترجمه مقالات دیگران هستش.
اگر شما هم می‌خواهید به جمع مترجمان وبلاگ فارسی بپیوندید من خیلی پیشنهادهای خوبی برایتان دارم، می‌توانید این روشهایی را که می‌گویم دنبال کنید و تضمینی در کمترین زمان ممکن معروف شوید و به شما هم آی تی نویس نام بدهند.
لازمه‌ی کارتان یک آر اس اس خوان هستش که بهتره که از گوگل ریدر استفاده کنید (اگر می‌خواهید به قدرتش پی ببرید کافیه پست روبو را درباره‌ی استفاده از گوگل ریدر به عنوان بک بون دودردو بخوانید)
بعد از آن هم نیاز به یک کم وقت دارید که آن هم برای خیلی از ما چیز زیاد سختی نیست پیدا کردنش.
یک کمی هم زبان انگلیسی بلد باشید بهتره وگرنه بدون آن هم می‌توانید پر یبننده بشوید خیلی از مطالب منتشر شده یا ویدیو هستند یا عکس یا این‌قدر ساده نوشته شده‌اند که می‌توان با استفاده از دیکشنری‌های آنلاین هم آنها را خواند.
حالا کافیه که چند تا وبلاگ معروف انگلیسی را (در هر زمینه‌ای که دوست دارید) به گوگل ریدرتان اضافه کنید، بعضی از این وبلاگهای این‌قدر مطلب منتشر می‌کنند که حتی وقت خواندن همه‌اشان را هم نمی‌کنید، برای همین نگران رقیب نباشید، چون این‌قدر مطلب برای ترجمه هست که مطمینا یکی از مطالب شما اولین مطلب به زبان فارسی از منبع خواهد بود. ( یکی از منابع مهمش وبلاگهایی مانند وبلاگ تک کرانچ هستش، اگر در پیدا کردن منبع مشکل داشتید با خود من تماس بگیرید. )
اگر این کار را هم نمی‌خواهید بکنید کار راحت ترش اینه که هر روز به digg سر بزنید و مطالب مهم آنجا و به روزش را برای ترجمه انتخاب کنید مطمین باشید که مطالب دیگ تکراری نیستند.
حالا کافیه یک حساب کاربری در بالاترین، صبحانه، بلاگ نیوز، تودی لینک و … داشته باشید تا نوشته‌ی خود را تبلیغ کنید، مطمین باشید با این روش هم انگلیسی‌اتان قوی می‌شود، هم این که در دنیای مجازی برای خود نامی دست و پا می‌کنید و هم این که …