چند وقت پیش بود که تارنمای امرداد اعلام کرد که با هزینه‌های جاری و هم‌چنین فشارهایی که برای از کار باز ایستادن این تارنما شده است دیگر قادر به ادامه‌ی کار نیست و در همین اوضاع بود که وبلاگی به نام امرداد چی چی شروع به کار کرد - سایتی در زمینه‌ی اطلاع رسانی از ایران که با یک خرج ۱۰ هزار تومانی ساده می‌توانست با استفاده از قابلیتهای بلاگفا برای وبلاگشان یک آدرس به یادماندنی تر تهیه کنند (دات کام بشوند و از این امرداد چی چی در بیایند) و یک کمی با کلاسانه تر به تهیه‌ی اخبار بپردازند - یا این که از اول یک هاست می‌گرفتند برای این کار و به محیطهایی مانند بلاگفا که بیشتر به درد وبلاگ نوشتن می‌خورند روی نمی‌آوردند.
عکس‌ها را هم در تاینی پیک بالاگذاری کرده‌اند، البته بد که نیست ولی یک کمی بی کلاس بازی هستش.

حالا از اینها که بگذریم خبری گذاشته بودند (+ و +) درباره‌‌ي تظاهراتی در مقابل سفارت امارات در ایران - حالا به اینش کار نداریم که درست بود یا نه هم برگزاریش هم گذاشتنش آن جا - این عکسش را نگاه کنید که تاریخ را به انگلیسی چه‌جوری نوشته.

چرا ما ایرانی‌ها همیشه دنبال یک چیزی می‌گردیم تا بدان افتخار کنیم و بگوییم ما هم یک چیزی بوده‌ایم، این فیلم ۳۰۰ اگر نبود فکر می‌کنید چند نفر به دنبال این می‌رفتند که کوروش و خشایارشاه کی‌ هستند ( البته کوروش خیلی معروفه و اکثرا همه مي‌شناسنش ولی خشایارشاه را فکر نکنم) و یا حتی مقاله‌هایی درباره‌ی کوروش و خشایارشاه می‌نوشتند، فکر می‌کنید اگر این اتفاق نمی‌افتاد صدای آمریکا برنامه‌ای را ترتیب می‌داد تا با یک کارگردان ایرانی مشغول به کار در هالیوود (رضا بدیعی) و یک باستان شناس به بحث درباره‌ی این موضوع بپردازند.

اصلا صحبت از گذشته‌امان برایمان افتخار دارد یا مایه شرمساریه ؟ ( این را بخوانید نوشته‌ای از ما اینیم هست)

وقتی که خودمان برای تاریخ خودمان ارزش قایل نیستیم و به تصدیق بسیاری از تاریخ‌دانان ملتی ضعیف از لحاظ حافظه‌ی تاریخی هستیم، وقتی که در این چند دهه نتوانستیم از آثار باستانی‌امان به راحتی محافظت کنیم و یکی دیگر را هم داریم با سهل‌انگاری از دست می‌دهیم از دیگران نباید انتظار داشته باشیم که برای ما دلسوزی کنند و از راههایی که می‌توانند برای خودشان پول در نیاورند و به ما توهین کنند.

هر از چند گاهی توهینی به ایرانیان شده و تنها کاری که ایرانیان کرده‌اند (لااقل آنهایی را که من می‌دانم) استفاده از امضای تومارهای اینترنتی برای خلیج فارس و هم‌چنین سد سیوند و این آخری هم فیلم ۳۰۰ و درکنارش ترکاندن بمبهای اینترنتی در گوگل بوده که نمونه بسیار موفق آن http://www.arabian-gulf.info بوده است که با مراجعه به آن اطلاعاتی درباره‌ی نبود هم‌چین خلیجی در دنیا خبر می‌داده ولی این‌ها همه باعث شد که وقتی کسانی به موزه‌ی لوور بروند نام خلیج فارس را تنها خلیج فارس ببینند ؟ باعث شد وقتی که نامی از شاهان ایرانی به زبان می‌آوریم یاد آن غول توی فیلم ۳۰۰ نیافتند، فکر می‌کنید چند نفری که به سینما رفتند می‌آیند و در گوگل درباره‌ی فیلم ۳۰۰ جستجو کنند و تا حقیقت را بفهمند، تازه اگر به سایتی که ایرانیان زده باشند اعتماد کنند و باعث بسی ناراحتی است که اگر به سایتهای مربوط به آمار فیلم‌ها مراجعه کنید (مانند یاهو موویز) و ببینید که ۳۰۰ پرفروشترین فیلم شده (حالا تو هفته یا روز و اینهایش را دیگه من نمی‌دانم).

نمی‌خواهم زحمتهای لگوفیش را نا چیز بشمارم، به نظر من اینها همه کارهای خوبی هست که انجام می‌شود و از لگوفیش هم همیشه برای پیش‌قدم شدن در این کارها (سایت خلیج فارس هم از ایشان بود) سپاسگزاریم ولی اینها کافی نیستند، من بهتر بود به جای این کار فکری می‌کردیم تا چه جوری می‌توانیم همه‌ی ما با کمک به سپنتا برای ساختن هرچه با شکوه‌تر فیلم کوروش کبیر (بنده فقط این فیلم را می‌شناسم که درباره‌ی ایران باستان داره ساخته می‌شه اگر کسی فیلم دیگری را هم می‌شناسه این‌جا کامنت بذاره ممنون می‌شم) تصویر تاریکی که از تاریخ ایران را به تصویر کشیده‌اند بزداییم و بتوانیم نام ایران را باز آن‌چنان که شایسته‌ آن است در جهان زنده کنیم.

فکرش را بکنید قبلا نیروی دریایی ایران قدرتمندترین نیروی دریایی خلیج فارس بود، ولی اکنون نیروهای آمریکا قدرتمندترین نیروهای دریایی خلیج ( و یا خلیج عربی ) هست.
روزی ایرانی‌ها در تمام کشورهای عربی دارای اعتباری بودند ( در جهان هم همین‌گونه ) اکنون هرجا که اعراب اسمی از فتنه می‌آید به هم تهمت مجوسی ( نمی‌دانم معنی دقیقش ایرانی می‌شود یا زرتشتی، اگر به سخنان بهرام مشیری گوش دهید متوجه می‌شوید که او مجوسی را زرتشتی معنی کرد ) به هم می‌زنند.
روزی ایران در کشورهای اروپایی سرمایه گذاری می‌کرد ولی اکنون محتاج سرمایه‌گذاری کشورهای دیگر برای ادامه نفس کشیدن خود ( فروش نفت )‌است.
روزی ایران حرف اول را در اوپک می‌زد و یکی از بنیانگذاران آن بود ولی اکنون و پس از ۲۸ سال یک دبیرکل هم در آن نداشته ( حتی وقنی که می‌گوید جریان نفت را قطع می‌کنم کسی ککش هم نمی‌گزه و عربستان هم تضمین می‌ده که همه نفت را تامین می‌کنه)
روزی وقتی سخن از زرتشت می‌آمد نام ایران در جهان بر زبانها می‌افتاد ولی بنا به درخواست رییس جمهور تاجیکستان سالی را به نام اشوزرتشت نام‌گذاری کردند و نه ایران.
روزی در ایران اجازه‌ی ورود افراد مسلح به دانشگاهها داده نمی‌شد ولی اکنون می‌خواهند در دانشگاهها دوربین مداربسته نصب کنند.
روزگاری ایران در تکنولوژی در منطقه حرف اول را می‌زد ولی اکنون شاهدش هستیم که در بسیاری از زمینه‌ها همسایگان ما از ما جلوترند.
…
به کجا داریم می‌رویم ؟