امروز داشتم یک کمی این ور آن ور اینترنت گشت می‌زدم که یادم آمد بابا دوران این که با لینک دادن تو یاهو مسنجر و یا ایمیل به دوستهایت و آشناهایت وبسایتی را معرفی کنی دیگر به سر آمده. یا این که حداقل در حال به سر آمدن هست. یا این که حداقل روشهای خیلی بهتری ازش می‌شود پیدا کرد.
یکی از روشهایی که برای رادیو گلچین استفاده کردم، درست کردن یک Fan Page در فیس بوک بود. صفحه‌ی طرفداران جایی هست که دوستداران یک محصول یا یک سایت یا هر چیز دیگری دور هم جمع می‌شوند و درباره‌ی آن به تبادل نظر می‌پردازند. درباره‌اش بحث می‌کنند و به بقیه دوستانشان معرفی‌اش می‌کنند.
به هر حال با این فیل.تر.ینگی که همه جا هستش ممکن هست دسترسی‌اتان به فیس بوک خیلی راحت نباشد ولی اگر توانستید فیس بوک را ببینید، به این صفحه بروید و با عضو شدن در صفحه‌ی طرفداران فیس‌بوک منتی بر سر من و دست اندرکاران رادیو گلچین بگذارید.

این هم به قولی بج فیس‌بوک هست برای این صفحه. از این طریق هم می‌توانید به هوادارانش بپیوندید.

این عکس هم یکی از اولین روزهای برگه‌ی طرفداران فیس‌بوکی رادیو گلچین هستش. که تنها برای ثبت در تاریخ گرفته شده.

یک سیخ زدن ساده در فیس بوک (poke) کردن باعث شد که یک کاربر فیس‌بوک پشت میله‌های زندان قرار بگیرد. حکمی بالغ بر ۲۹ روز و جریمه‌ای معادل ۲۵۰۰ دلار آمریکا.
حکم صادر شده در رابطه با حکم قبلی‌ای بوده که این زن مطابق با آن حق هیچ گونه تماس با فرد سیخ زده شده را نداشته.

فیس‌بوک نه تنها در زندگی مجازی‌ همه‌ی ما تاثیر گذاشته، بلکه در محاکم قضایی هم نقش بزرگی را بازی می‌کند.

متن اصلی را در این‌جا بخوانید.

برای ترجمه‌ی poke کردن بهترین ایده‌ای که به ذهنم رسید سیخ زدن بود. نمی‌دانم کلمه‌ی بهتری برایش پیدا بشود یا نه. اگر شما هم پیشنهادی دارید این جا بنویسید.

مایکروسافت اعلام کرد که تا قبل از کریسمس امسال (حدود بهمن) نرم افزار دستگاه بازی خودش را به قابلیت استفاده از توییتر و فیس بوک مجهز می کند. با این ترتیب شما موقع بازی کردن هم می توانید از توییت کردن دوستانتان را در امان نگذارید و هی توییت کنید که من دارم بازی می کنم.

البته این حرکت اگر از سونی بود قابل توجه بود چون که استفاده از شبکه ی برخط سونی مجانی است در صورتی که استفاده از شبکه برخط مایکروسافت ماهانه شامل یک آبونمان می شود.

ریشه ی خبر این جا

نمی‌دانم باید خوشحال بود یا ناراحت، تا قبل از این‌که این روش از امتیاز دهی به میان بیاید، سایتهای ایرانی دیگری هم بودند که فعالیت می‌کردند، حالا کم و بیش مشکلاتی داشتند ولی به نظر من این امتیازدهی هم باعث نشده که این مشکلات به راحتی حل بشود. بله از بدعتی دارم صحبت می‌کنم که با آمدن بالاترین به میدان گریبان ایرانیان در اینترنت را گرفت. آنهایی که امتیاز بیشتری داشتند، بیشتر می‌توانستند رای بدهند و از امتیازهای بیشتری هم برخوردار بودند. آنهایی هم که امتیاز کمتری داشتند، هی می‌بایست صبر کنند تا روزی یکی از راه برسد و به لینکهای ارسالی‌اشان رایی بدهد که اگر خدایان بالاترین تصمیم به نرمال‌سازی امتیازها نگیرند، یک کمی امتیازش بالاتر برود. بالاترین و امتیازدهی‌اش تا جایی پیش رفت که در ویکی‌پدیا هم مطلبی درموردش نوشتند و خواستند که دیگران هم از نوآوری‌اشان بتوانند استفاده کنند و سایتهای دیگری که در این زمینه فعالند هم از بالاترین یاد بگیرند و امتیازدهی را تشویق کنند. این مطلب به انگلیسی نوشته شده بود که می‌توان این جوری برداشت کرد که بیشتر هدف این نوشته آگاه سازی سایتها و مدیران سایتهای انگلیسی زبان از این نوآوری و ابتکار بوده. (در نوآوری و ابتکارش شکی نیست ولی هر نوآوری و ابتکاری الزاما کارا نیست)

پس از سالها گذشتن از تاسیس بالاترین، تنها سایتهایی که از این روش تقلید کرده‌اند سایتهای ایرانی هستند. سایتهایی مانند برای ایران و دوست‌نما. هر کدامشان با هدفی جدا و کاربردی جدا ولی با ایده‌ی امتیازدهی و امتیازبازی تاسیس شده‌اند. سایت جدید بالاگردون هم که توسط بالاترین تاسیس شده هم دارای همین امتیازبندی هست.

باید به حال این سایتها گریه کرد که کورکورانه روشی را که شاید برای یک سایت خیلی مورد قبول بوده و پس از مدتی به شهرت رسیده را تقلید کرده‌اند. آخر یکی بیاید برای من توضیح بدهد که سایتی که می‌خواهد مانند فیس‌بوک بشود یا مای‌اسپیس امتیازبندی به چه کارش می‌آید ؟ یا سایتی که برای تغییر درست شده است، مگر نه این که باید حرفهای همه را بشود درش زد و نه اینکه کسی که تازه وارد سایت شده را چند نفر به راحتی بتوانند از ادامه‌ی کار منصرف کنند ؟

تا حالا فکر نکردیم که چرا دیگران از این روشها استفاده نمی‌کنند ؟ مثلا سایتهای بزرگی مانند دیگ ؟ به نظر روش خیلی خوبی می‌آید ولی یک ضعف خیلی بزرگ دارد. ضعف این روش این هستش که اگر ارزشش را داشته باشد به راحتی می‌توان این سیستمها را قانونی دور زد. کافی است یک کمی دانش و وقت برایش صرف کنید. نوشتن برنامه‌ای که به صورت اتوماتیک سایت بی‌بی‌سی فارسی را چک کند و تا چیزی به روز شد در سایت بالاترین پستش کند کار زیاد سختی نیست، عین همین کار را من در لینکدونی‌ام می‌کنم. فقط از بالاترین کپی می‌کنم و انجا می‌گذارم. حالا چرا صرف نمی‌کند دلیلش برمی‌گردد به روشهای اقتصادی‌ای که در اینترنت ایرانیان برایش نمی‌توانند (یا می‌توانند) پول در بیاورند. مطمین باشید روزی که این کارها صرف بکند به راحتی تمام این سیستمها به باد خواهند رفت. توجه هم بکنید که این کار (پست اتوماتیک) هیچ مغایرتی با قوانین بالاترین ندارد و با تغییر در قوانین هم نمی‌توان چیزی را ردگیری کرد. همین الان اگر یک جستجوی کوچولو بزنید می‌بینید چه قدر پلاگین برای همین وردپرس هست که تا یک چیزی پست می‌کنید توی هزار سوراخ سمبه‌ی اینترنتی که یکی‌اشان هم دیگ باشد برایتان پست می‌کند.

قصدم یک ذره نیش زدن بود به آنهایی که این همه وقت می‌گذارند و سایتهای جدیدی راه می‌اندازند، یک کمی وقت گذاشتن و ایده‌ی جدید پیدا کردن برای جذب کاربر خیلی بهتر از استفاده از ایده‌ای کهنه و نخ‌نمایی هست که آن هم تازه اصلا به کار سایتتان نمی‌آید. بهتر است این همه وقت و انرژی‌ای را که می‌گذارید و سایتی جدید راه می‌اندازید، خودتان باشید و نه تقلید کورکورانه‌ای از دیگران.

حتما آرش را می‌شناسید، یکی از خواننده‌های محبوب ایرانی، دارد چند روز دیگر به ونکوور می‌آید. جالبیش این هست که تبلیغات این برنامه را توی فروشگاههای ایرانی و یا کلوبهای ایرانی تا حالا مشاهده نکردم. معمولا وقتی یک برنامه‌ای کنسرتی چیزی باشد؛ که معمولا هم کم نیست، از کنار هم مغازه‌ی ایرانی که رد می‌شوی می‌بینی که کلی پوسترش را چسبانده و مثلا جامعه‌ی ایرانیان کانادا (حالا نمی‌دانم این کانادا هست یا فقط استان بی سی) از چند ماه پیش برنامه‌ی کنسرت اندی و بیژن مرتضوی را تبلیغ می‌کرد. در این تبلیغات (چیزی که این‌جا بهش می‌گویند promotion)  کلوبهای ایرانی مانند اس اف یو آی سی (+) ، یو بی سی پی سی (+) و کافه رادیو (+) (آنهایی هستند که من می‌شناسم) وظیفه‌ی مهمی را بازی می‌کنند چون معمولا با قشر دانشجو سر و کار دارند و برای رساندن پیام مهم برگزاری مراسمها از آنها استفاده می‌شود و در عوض آنها هم اسپانسر برنامه می‌شوند و شاید هم تخفیفی برای دانشجویان بگیرند. اما جالبیش این بود که برای برنامه‌ی آرش (+) از این کلوبها که در معمولا به  تبلیغ برنامه‌های ایرانی در ونکوور اهتمام خاصی دارند، تبلیغی در باره‌ی این برنامه ازشان ندیدم. معمولا برنامه‌هایی که هر کدام این کلوبها می‌گذارند توسط بقیه هم تبلیغ می‌شود و سعی می‌شود تا آن جایی که می‌شود همه ایرانیان با خبر بشوند ولی درباره‌ی آرش این گونه نبود. مثلا برنامه بعدی‌ای که یو بی سی برگزار می‌کند، کنسرت زیبا شیرازی هست (اگر درست یادم باشد) و کافه رادیو هم بدجوری گیر داده به کیوسک (نوشته‌ی من درباره‌ی کیوسک) که باغ وحش جهانی‌اشان را می‌خواهند به ونکوور بیاورند و حتی بلیطهایی با تخفیف هم دارد که به هر کسی که به کافه رادیو گوش بدهد، بهشان می‌دهد. (نمونه : تبلیغ کنسرت زیبا شیرازی در کافه رادیو)
اینها را نگفتم که گله کنم که چرا این دوستان تبلیغی برای این بنده خدا نمی‌کنند، برایم جالب بود وقتی که بزرگان هنر ایران مانند شجریان و ابی و گوگوش و … وقتی برای اجرای کنسرت به ونکوور می‌آیند، این قدر تبلیغ می‌شود که گوشت را پر می‌کنند، یادمه همین کنسرت شجریان که رفتیم سالن پر هم نشده بود (قسمتی از کنسرت) . حالا این آرش بدون تبلیغ در حتی همین جامعه‌ی کوچک ایرانی دارد می‌آید به ونکوور و هیچی نشده سری اول بلیتهای کنسرتش تمام شده و اگر بخواهید بروید و از نزدیک ببینیدش باید یک کمی سر کیسه را شل کنید و بیشتر خرج کنید. اگر درست یادم باشد چند وقت پیش سیاوش قمیشی آمده بود توی همین مکانی که آرش می‌خواهد برنامه اجرا کند و برنامه اجرا کرده بود و بلیطهایش نصف قیمت برنامه‌ی آرش بود.

یک مقایسه‌ای در طیف شنوندگان و دعوت شدگان به کنسرت کیوسک و آرش بکنید (در شبکه‌ی فیس بوک) به راحتی تفاوت را متوجه می‌شوید.

آرش در ونکوور (دعوت شدگان بالغ بر ۲۵۰۰ نفر)
کیوسک در ونکوور (دعوت شدگان بالغ بر ۸۰۰ نفر)

اینها همه را گفتم که بگویم به این می‌گویند کار درست حرفه‌ای و از آن مهمتر نتیجه‌اش شناساندن فرهنگ ایرانی. البته شاید نتوان اسم فرهنگ را برش گذاشت ولی به هر حال قسمتی از فرهنگمان هم همین آهنگهاست. فرهنگی که این‌ور آبی‌ها چیزی ازش نمی‌دانند. آن فردی که با آهنگ آرش بدون فهمیدنش حال می‌کند مطمینا علاقه‌مند می‌شود که بفهمد این یارو دارد چی می‌گوید و شاید چند تا کلمه فارسی هم یاد بگیرد و چند خطی هم از فارسی برایش بخوانند و درک کند که ایرانیان فرهنگی غنی‌تر از چیزی هست که توی مخ بسیاری از جهانیان قرار دارد.

به هر حال کارش درسته. از آدرس وب سایتش معلومه کدام خواننده‌ی ایرانی را دیدید که آدرس به این باحالی و سر راستی داشته باشد، مطمینا کلی خرج همین آدرس کرده.

راستی گروه مستان هم دارد به ونکوور می‌آید و توی نورت ونکوور برنامه قراره که بگذارد، چیزی که شنیدیم مثل این که کارشان درسته و از طرفی هم هر جایی اجازه برنامه گذاشتن را بهشان نمی‌دهند (هر جایی یعنی کجا می‌تواند باشد) ، اگر دوست داشتید این یکی را هم تشریف ببرید و جای ما را هم خالی کنید.

اطلاعات بیشتر درباره‌ی برنامه‌ی گروه مستان در ونکوور

و ویدیویی از گروه مستان

یادمه دفعه اولی که از سایت دانشجویان ایرانی اس اف یو بازدید کردم، سایتی ساده بود که بسیاری از اطلاعاتی را که می‌خواستی نمایش می‌داد، تنها گیری که داشت این بود که به راحتی نمی‌شد آر اس اسش را بخوانی که آن هم با پیشنهاد بنده (+) درست شد و آر اس اس نوشته‌ها، عکسها و … هم در دسترس قرار داده شد.
نسخه‌ی بعدی سایت اس اف یو آی سی هم بر پایه‌ی وردپرس بود، که قابلیت بسیار زیادی را به کاربرانش می‌داد، ساده‌ترینش گذاشتن کامنت بود (البته نسخه قبلی هم چنین گزینه‌ای داشت) ولی سایت جدید اس اف یو آی سی به کل تعطیل است.
اول یک سری به سایتش بزنید بعد این نوشته را بخوانید.

اولا مثلا به این صفحه سر بزنید (http://new.sfuic.com/about.php) دلیل این که این صفحه پی اچ پی هستش را بنده نفهمیدم، کلا همه‌چی‌اش استاتیک (ایستا) هستش و اصلا نیازی به پی اچ پی احساس نمی‌شود. دوما معمولا صفحه‌ی درباره‌ی ما معمولا حاوی اطلاعاتی درباره‌ی افراد هست و این که این گروه برای چی تشکیل شده و چی کار می‌کند و … ولی این صفحه بیشتر شبیه صفحه‌ی پروفایل تو فیس‌بوک یا ارکات می‌آید.

دوما پایین همه‌ی صفحات اگر نگاه بکنید نوشته “©۲۰۰۸ Copyright Ashkan Z. Deylami“. آقا یکی بیاد بگوید و برای دوستان تعریف کند که کپی رایت یعنی چی، اگر این سایت یک گروه هست، کپی رایتش هم برای یک گروه خواهد بود و نه برای یک آدم خاص به نام Ashkan Z. Deylami.

سوما صفحه‌ی ارتباط با ما را اگر نگاه کنید، دریغ از یک فرم ساده‌ی اچ تی ام ال که بتواند یک ایمیل بفرستد. ایمیلی هم که در آن‌جا قرار دارد به صورت عکس (jpeg) هستش، یعنی جایی نیست که شما رویش کلیک کنید و مثلا outlook تان باز بشود یا تو جیمیل راحت بنویسید. دوستان فکر می‌کنند با این کار می‌توانند جلوی اسپم را بگیرند. بعضی‌ جاها هم از آدرس iranian[@]sfu.ca استفاده کردند. مطمین باشید این‌قدر ایمیل پیداکن‌های روی اینترنت پیشرفته شده‌اند که به راحتی بتوانند بفهمند این آدرسی که نوشتید همان iranian@sfu.ca بوده،

پس بهتره اگر خیلی نگران اسپم هستید، زیرساختار ایمیلی‌اتان را عوض کنید و از پلتفرم‌هایی استفاده کنید که اسپم را بهتر تشخیص بدهند. اینها همه به کنار، خیلی ضایع است آدرس سایتت sfuic.com باشد و ایمیلش info@sfuic.com نباشد. اگر اصرار بر این است که از این ایمیل استفاده شود به نظر خیلی عاقلانه‌تر می‌رسد که آدرس وب سایتی چیزی مثل www.sfu.ca/~iranian باشد به جای آدرس فعلی‌.

اینها همه به کنار، این سایت برای دانشجویان ایرانی هست ولی به انگلیسی، اگر هدف گسترش فرهنگ و هنر ایرانی هستش بهتره اول از خودمان شروع کنیم همیشه و نه این که فقط بلد باشیم حرف بزنیم. اگر هم تنها هدف تفریح و سرگرمی است، زبان سایت چیز مهمی نیست و همین سایت هم بسیار خوب است.

این را هم ببینید “The new site is up and running. Thanks to the contributions of Ashkan Z. Deylami, and Kianoush Nesvaderani.” این جمله‌ای از سایت هستش. اگر این نمونه‌ی جمله بارز خود ستایی نباشد پس چیست ؟

اگر سورس صفحه‌ی اصلی را هم مشاهده کنید می‌بینید که کل صفحات از table استفاده شده، چیزی که سالهاست دیگر تو ساختن وبسایتها استفاده نمی‌شود و سرعت لود (بالاگذاری) صفحات را بسیار کند می‌کند. حالا بماند که اصلا کلمه کلیدی‌ای جز sfuic هم برای سایت تعریف نشد و برای فاصله دادن بین لینکها از   استفاده کرده‌اند (کد اچ تی ام ال برای فاصله).

خیلی نکات دیگر هم هست که اگر بخواهم بگویم سر همه درد می‌آید مثل لینک ندادن به گروه موجود در فیس‌بوک، بودن اطلاعات بیشتر در فیس‌بوک درباره‌ی برنامه‌هایشان، نداشتن یک آمارگیر، نداشتن قابلیت کامنت گذاشتن، ایندکس نشدن از گوگل و …

کار دانشجویی همیشه همین بوده، اگر توانستیم کاری را انجام بدهیم که یک کمی از تجربیات دوستان قبل از خودمان استفاده کنیم آن موقع هست که پیشرفت می‌کنیم؛ تفاوت بارز ایرانیان با بقیه.

اگر دوست داشتید می‌توانید تاریخچه‌ای از تغییرات سایت را در این آدرس ببینید.

عکسهای سایت اس اف یو آس سی‌ای که می‌بینید به ترتیب قدمت در نوشتار آمده‌ است. عکس جدیدتر بالاتر از دیگر عکسهاست و آخرین عکس قدیمی‌ترین نسخه‌ی ای سایتی که من دیدم هستش.

تا حالا شده عکسهایتان را توی شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید و فکر عاقبتش را نکرده باشید ؟ فکر این را کرده باشید که شبکه هایی مانند فیس بوک و ارکات چگونه می توانند از آنها استفاده کنند، اگر درست privacy policy این شبکه ها را بخوانید متوجه می شوید که با بارگذاری عکس خودتان در این شبکه ها تمام حق آن عکس به آن شبکه اختصاص پیدا می کند و شما دیگر حقی از سود بدست آمده ی احتمالی آن شبکه از عکسهای شما ندارید. حالا این سود می تواند مستقیم باشد و یا غیر مستقیم مانند گذاردن تبلیغاتی در کنار صفحه ی شخصی شما و مشاهده ی بیشتر آن صفحه به خاطر عکسهای جدید گذاشته شده. (برای مطالعه بیشتر رجوع کنید به : فیس بوک و حق آشکارسازی – اورکات و حق آشکارسازی)

حالا این را بگذارید در کنار سایت share a pic که برای اشتراک گذاری عکسهایتان به شما پول می دهد، هر چی عکس پربیننده تری بگذارید در سایتشان و تعداد بازدید بیشتری داشته باشد عکس شما پول بیشتری خواهید گرفت، برای بالابردن تعداد بازدیدتان هم به راحتی می توانید این عکسها را در شبکه های اجتماعی ای که عضو هستید به اشتراک بگذارید.
با این اوضاع فکر نمی کنید اگر فیس بوک یک روزی بخواهد درش را تخته کند باز هم کلی پول می تواند بسازد و چرا شما هم عکسهایتان را جایی آپلود نکنید که پول بگیرید ؟ (البته عکسهایی را که می خواهید همه ببینند وگرنه درست می گویید در فیس بوک می شود کاری کرد که کاربران خاصی تنها عکسهای شما را ببینند)

تا کنون که حدود ۱۲۰ هزار کاربر دارد و برای هر ۱۰۰۰ بازدید از عکسهایتان معادل ۲۲ سنت آمریکا بهتان پول می دهد. تازه شما این اجازه را هم خواهید داشت که در کنار عسکهایتان تبلیغات Bidvertiser خودتان را هم بگذارید و ازآن طریق هم پول در بیاورید.