حتما شما هم دورادور درجریان انتخابات افغانستان بودید. آخر یکی نیست به این عبدالله بگوید بابا نونت کم بود،‌ آبت کم بود ؟ دیگر استعفا دادنت چی بود ؟ حالا با این استعفا دادنت به چی رسیدی ؟ نه این که فقط ۵ سال روند رسیدن افغانستان را به یک جامعه‌ی آزادتر عقب بندازی ؟ فکر می‌کنی افغانستان مثل اروپا و آمریکاست که با کنار کشیدن دولتش ضعیف بشود ؟ اصلا دولتش قوی مگر هست که ضعیف بشود ؟

آخر یکی نیست بهش بگوید دیگر این همه لوس بازی ؟ بعد از انتخابات تعیین تکلیف می‌کنی که اگر فلانی و فلانی و فلانی سر کار باشند، من در انتخابات شرکت نمی‌کنم چون ممکن هست تقلب کنند. بابا دفعه‌ی اول که تقلب کردند که همه دخلشون را در آوردند و نگذاشتند که با تقلب سر کار بیایند. مطمین باش دفعه‌ی دوم هم نمی‌گذاشتند تقلبی بشود. اگر هم می‌شد باز باطل می‌کردند آن آرای تقلب شده را. آبروی آمریکا و اروپا آن قدر برایشان می‌ارزد که پای انتخابات تقلبی را امضا نکنند.

اصلا من می‌خواهم بدانم الان که عبدالله عبدالله که از خواب پا می‌شود به چی چی اش افتخار می‌کند ؟ به این که تنها توانست نشان بدهد که در افغانستان فساد اداری هستش و او درش دخیل نمی‌شود ؟ بابا دمت گرم. خیلی باحالی. یک کمی از همسایه‌هایت یاد می‌گرفتی.

فکر کردی این آسیایی که می‌بینی چندتا دموکراسی دارد که با کنار کشیدنش بتوانی نظرت را به کرسی بشانی. فکر نکردی آنهایی که بعد از عمری آمدند و رای دادند دفعه‌ی دیگر به چه تضمینی بیایند و رای بدهند ؟

جواب آنهایی که انگشتانشان را از دست دادند را چه می‌دهی ؟ خوب اگر از اولش می‌خواستی بکشی کنار که انگشت این مادرمرده‌های بیچاره الان می‌توانست کلی برایشان کمک باشد تو زندگی اشان.

تنها چیزی که می توانم این عبدالله عبدالله را لقب بدهم “پسر لوس افغانستان” هست. کلی از وقت و انرژی مردم افغانستان و جامعه‌ی بین المللی را گرفت برای نشان دادن این که در افغانستان فساد هست و ایشان درش شرکت نمی‌کند. دمت گرم واقعا.

برای ملتی متاسفم که شرایط بسیار خطیرش را درک نمی‌کند
برای آن دختر و پسری متاسفم که انتخاباتی را که باعث می‌شود برای یک هفته هر کاری که در خیابان خواستند را بکنند دوست دارد و فرصتها را مغتنم نمی‌شمارند
برای آنهایی متاسفم که از حافظه‌ی تاریخی حرف می‌زنند ولی مغزی برای چنین حافظه‌ای ندارند.
برای همه‌ی ایرانیانی متاسفم که بدون تعمیق در شرایط موجود ساده‌ترین و آسانترین راهها را انتخاب می‌کنند.
برای آن هنرمندی متاسفم که ملت را دعوت به شرکت به انتخابات می‌کند و استدلالش اینه که وقتی ما عقب کشیدیم یک حزب دیگر برنده‌ی انتخابات بوده
برای آن کسانی متاسفم که حتی کلمه‌ای از ناهنجاری‌هایی که این به اصطلاح تظاهرات خیابانی به بار می‌آورد به زبان نمی‌آورند.
برای آن جوان ایرانی سرافکنده‌ام که نتوانستیم تجربیات قبلی‌امان را بهش انتقال بدهیم و رستگاری‌اش را در سبز شدن در این انتخابات می‌داند.
برای کسانی متاسفم که تا انتخاباتی می‌شود یادشان می‌افتد ایرانی‌اند، ایرانی در کار هست، شاید بشود برایش کاری کرد.
برای آنهایی که تنها حزب باد هستند و هر وقت که اکثریت بگویند تحریم، تحریم می‌کنند، بگویند شرکت، شرکت می‌کنند، بگویند فلانی، فلانی را انتخاب می‌کنند.
برای پدرانی متاسفم که با پوست و خون خودشان دوران جنگ را حس کرده‌اند و لحظه‌ای از خاطرات و خطرات آن موقع را به جوانانشان منتفل نمی‌کنند. شاید به خیالشان که زندگی مردشان خواهند ساخت و هر تجربه‌ای را هر کس بباید آزمود. شاید هم از روی مهر است، مهری که نمی‌خواهد فرزندی سختی‌های پدرانه را یاد بدارد.

بدون شرح + و + در کمتر از ۵۰ روز

وقتی می‌توانیم انتخاباتی را نژادپرستانه ننامیم که همه‌ی رنگین‌پوستان به پرزیدنت هم رنگ خود رای نداده باشند و تنها به برنامه‌ها و افکار و تجربیاتش رای داده باشند. چیزی که تو انتخابات اخیر آمریکا کمتر دیدم.

شما چی فکر می‌کنید ؟ اوباما برنده می‌شود در این انتخابات یا مک‌کین
سالخوردگی مک‌کین باعث پیروزی‌اش می‌شود و یا این که جوانی و شادابی اوباما
خیلی سخت هست دنبال کردن این گونه اخبار از ایران، به دلیل نبود پوشش خبری آن‌چنان. ولی اگر در خارج از ایران زندگی کنید (اروپا، آمریکا و حتی چین و کشورهای عربی) این اخبار را روزانه می‌توانید ببینید و حتما بسیاری درباره‌اشان شنیدید.
فکر می‌کنید انتخاب سارا پیلن به مک‌کین کمک بزرگی بوده یا جو بایدن انتخاب بهتری بوده ؟
فکر می‌کنید انتخاب بهتر مهمتره یا این که انتخاب تاثیرگذارتر.
تا الان که طبق نظرسنجی‌ها اوباما جلوتره ولی برنده‌ی کامل نیست (یعنی ۵۰ درصد کل آرا را قطعا به دست نیاورده) به نظر شما کدام یکی برنده خواهند شد و اگر هم نظری دارید در کامنتها بنویسید.

 Loading ...

این انتخابات هم که باعث شده همه نوشته‌ها و مطالب وبلاگستان درباره سیاست بشود، یک سری اگر به بالاترین بزنید خودتان متوجه می‌شوید که در لینکهای داغش نوشته‌های علم و تکنولوژی را به ندرت پیدا می‌کنید و اکثرا نوشته‌های دوستان وبلاگنویسی که بعضی‌ها بسیار هم مطالب خوبی نوشته‌اند را به قهقرای لینکهای تازه‌ی بالاترین فرستاده شده و دیگر شانس دیدن آن برای بقیه وجود نخواهد داشت.
یا شده تا حالا این‌قدر دیر به دیر به بالاترین سر زده باشید که لینکهای دوستانتان که در بالاترین پست کردند را از دست داده باشید و برای دیدن لینکهایشان مجبور بشوید تک تک به صفحه‌های شخصی‌اشان سر بزنید و ببینید چی پست کرده‌اند و چی گفته‌اند، یا مثل الان این‌قدر مطالب انتخاباتی روی بالاترین آمده باشد که لینکهای شما و دوستانتان به راحتی در بالاترین پیدا نشود ؟
برای حل این مشکل می‌خواهم راهی را یادتان بدهم که بتوانید لینکهای جدید دوستانتان را در بالاترین دنبال کنید، برای این کار یک حساب بالاترین احتیاج دارید و چند تا دوست و مقداری انرژی که حرامش بکنید. اول به وب سایت یاهو بروید و به قسمت لوله‌کشی‌اش مراجعه کنید (یاهو پایپز)،‌ برای یاهو پایپز دوستان بسیاری راهنما نوشتند و کار زیاد سختی هم نیست باهاش کار کردن، اگر نتوانستید کار بکنید باهاش کامنت بگذارید این زیر، در انتها هم من سعی کردم مطالبی در رابطه با آموزش یاهوپایپز را بلینکم در انتهای نوشته‌ام.
یک پایپ جدید ایجاد نمایید و داخل آن از پلاگینهای fetch feed و union استفاده خواهید کرد، اولی را به تعداد دوستانتان خواهید خواست، بر فرض دوستی داشته باشید که نام کاربری‌اش USERNAME باشد، آدرس خروجی لینکهایی که او در بالاترین می‌گذارد آدرس زیر خواهد بود :

http://balatarin.com/profile/browse/USERNAME/submitted/rss

این آدرس را به تعداد دوستانتان اضافه می‌کنید و بعد با union همه را یکی می‌کنید و خروجی‌ای خواهید داشت از لینکهای دوستانتان که این خروجی شامل لینک به مطلب اصلی، شرح آن لینک و نظرات می‌باشد، این همان لینک معجزه‌آسای ماست، چون لینکها در خروجی آر اس اس دوستانتان به مطالب منتشر شده در اینترنت مربوط می‌شوند و با استفاده از لینک نظرات می‌توانید به صفحه‌ی موردنظرتان در بالاترین که حاوی آخرین پست دوستانتان هست بروید و به آن رای بدهید و یا آن را با نظرات خود مورد مرحمت قرار دهید.
البته این قابلیت، در سایتهایی مانند دیگ به صورت توکار جاسازی شده است و شما دوستانتان را به خودتان اضافه می‌کنید و هربار که به دیگ سر می‌زنید به شما آخرین مطالب ارسال شده‌ی دوستانتان را نمایش می‌دهد، فکر کنم در نسخه‌های بعدی بالاترین این ویژگی‌ هم لحاظ شود (اگر لحاظ شد بگذارید به پیشنهاد بنده)

راستی اگر این کار را فقط برای خودتان انجام دهید می‌توانید یک لینکدونی از لینکهایی که ارسال می‌کنید داشته باشید ( اگر آدرس آر اس اس را با این آدرس عوض کنید http://balatarin.com/profile/browse/ USERNAME /voted/rss نه تنها لینکهای ارسال شده‌ی شما را شامل خواهد شد بلکه تمام لینکهایی که شما به آنها رای هم می‌دهید را هم شامل خواهد شد) ، اگر هم می‌خواهید لینکدونی‌اتان فقط بالاترین نباشد و سایتهایی مانند خوشمزه را هم شامل بشود تنها کافی است لینک آر اس اس آنها را هم اضافه کنید و لذتش را ببرید. (فقط بعد از Union یک چیز دیگر باید استفاده کنید که sort هستش که لینکها را بر حسب تاریخ مرتب کند، اگر هم تاریخ برایتان مهم نیست که هیچی همین‌جوری کار خودش را می‌کند)

مطالب مرتبط درباره لوله‌کشی در یاهو

• پایپ دار شدن عصرونه
• مطلبی کامل درباره فیدها از روبو
• آموزش از ZDnet
• آموزش ویدیویی یاهو پایپز

درست یادم نیست وبه خاطر نمی‌آورم اسمش چی بود ولی شریفی تویش داشت، فکر کنم محمد شریفیان بود، پسر تیزی بود البته در مواردی که خودش به آن علاقه داشت که چون از قضا مواردی را شامل می‌شد که من هم به آنها علاقه داشتم، کامپیوتر، اینترنت، CD (تعجت نکنید آن موقع بحث داغی بود) و … بسیار با هم تعامل داشتیم، تازه بچه محلمان هم بود و او اولین نفری بود که داد کشید و فریاد صعود ایران به جام جهانی ۱۹۹۸ را در فرانسه سر داد، همه‌امان در کنار اکبر بی‌خطر ( زریسفی عزیز) در سالن دبیرستان البرز بازی تیم ایران مقابل استرالیا را می‌دیدم، وقتی ۲ گل خورده بودند کسی باور نمی‌کرد که ایران به جام جهانی بره ولی رفتیم، همه داشتیم از یک تلویزیون کوچک بازی را می‌دیدم و محمد از رادیو گوش می‌کرد و برای همین جلوتر از ما گل دوم را فهمید وقتی هوار کشید همه نگاهش کردند ولی ۳۰ ثانیه بعد همه سالن روی هوا بودند.
یادمان نمی‌رود شادی مردم را، پایکوبی آنها را در آن زمان فردا نیز به امید خدا خاطرات ۸ سال پیش را زنده خواهیم کرد، این دفعه ورزشکاران درکشورند و آنها نیز خود صاحب مجلسند و ما مهمانشان.
۸ سال پیش هم در همین اوقات بود که انسانهای بالغ آن روز به پای صندوقهای رای رفتند و ریاست جمهوری ایران خود را انتخاب کردند و آن موقع ما حسرت به دل ماندیم که نمی‌توانیم نقشی در دوم خرداد داشته باشیم.
۸ سال پیش برای من به یاد آورنده‌‌ی چشیدن طعم تلخ دوری بود، طعم تلخی که پس از سالیان دراز شیرین گر نشده است، تلخ نیز دیگر نمی‌نماید و اکنون بنا بر شرایط من
باز هم تکرار خواهد شد.
فکر می‌کنید ۸ سال دیگر کجا باشیم و چه می‌کنیم، اصلا آن موقع به یادمان می‌آید که ۸ سال از نوشتن این مطلب می‌گذرد ؟

و قانون من، که از این به بعد با نام قانون شیدا از آن نام ببرید:
هر ۸ سال زندگی انسان تکرار می‌شود و تنها ظرف آن عوض می‌شود.