آن موقعها همه‌اش از این یکی شورا به آن یکی می‌رفتیم، می‌پرسیدیم حالا این‌جا چی کار می‌کنند‌. هر کسی هر چی دوست داشت جواب می‌داد، هر کسی هر چی که خودش برداشت کرده بود را می‌گفت، کسانی هم بودند که چیزی نمی‌گفتند. خوبی‌اش این بود که این‌قدر فضا و انرژی برای کار کردن بود که تو هم رغبت می‌کردی و کار کنی. نه به درد سابقه کاریت می‌خورد و نه ازش پولی در می‌آمد ولی وقتی می‌رفتی و می‌دیدی که همین تعداد آدمهای جوان چه مسابقات بزرگی را برگزار می‌کنند و تو آخرین روزش رژه می‌رفتی حسی که بهت دست می‌داد وصف نشدنی بود.
یادمه از اولش هم تا آخرش ما نفهمیدیم که این دفتری که هر دفعه یکی تویش خلاصه جلسه را می‌نوشت به چه دردی می‌خورد ما فقط امضایش می‌کردیم و ناممان را توی باشندگانش می‌نوشتیم. شبها هم که می‌شد می‌زد به سرمان و به جای این که اتوبوس و تاکسی بگیریم از چهارراه کالج تا انقلاب را پیاده می‌آمدیم، تازه بعدش صفا داشت، کی آن همه سربالایی را ول می‌کرد و از کنار پارک لاله نمی‌گذشت.
جالبی‌اش این بود همه چیزی که خوششان می‌آمد را می‌گفتند و هر کسی ساز خودش را می‌زد، هر کسی سلیقه‌ی شخصی‌اش را در کارها اعمال می‌کرد ولی هیچ‌گاه این کارها باعث نشد که این مجموعه از هم بپاشد، همیشه کارها به بهترین نحو (حالا بهترین نه ولی بهتر) انجام می‌شد.
هیچ موقع هم خستگی‌هایش تو بدن کسی نمی‌ماند، حتی شبهایی که تا صبح بعضی‌ها سوسیس سرخ می‌کردند.
امکاناتش هم آن‌قدر نبود، یادمه برای استفاده از فارسی نویس یک کامپیوتر داغان آن‌جا بود که هر چی زور زدم هم کار نکرد.
بدون امکانات، هزینه‌ی کافی و تنها به عشق یک فعالیت گروهی بود که کارها پیش می‌رفت. در کنار هم بودنها باعث می‌شد بهتر نیرویی را که در خودمان داریم را به خدمت بگیریم و ازش استفاده کنیم.

یادش به خیر،
باشنده‌ی پیشین کانون دانشجویان زرتشتی

بازیهای جام‌جانباختگان بازیهایی است که توسط کانون دانشجویان زرتشتی هر ساله و در پایان مردادماه (تقریبا) به مناسبت بزرگداشت جان باختگان راه وطن در جنگ هشت ساله برگزار می‌شود. مسابقاتی که هر ساله بهتر و بهتر شده و آن‌جوری که من دیدم همیشه در راه ترقی گام برداشته.
البته زرتشتیان نه تنها در ایران بلکه در تمام دنیا هستند و خیلی‌هاشان برای شرکت در مسابقات تصمیم به بازگشت به ایران را نمی‌گیرند و برای همین مسابقاتی را برگزار می‌کنند که نام بازیهای ورزشی زرتشتیان را روی آن گذاشتندُ این مسابقات در راستای چیز خاصی و در بزرگداشت چیز خاصی هم برگزار نمی‌شود و تنها هدف آن ورزش هست. بازیهایی که دوسالانه برگزار می‌شود و امسال ۱۱امین دوره‌ی بازیها برگزار شد.
بازیهایی که در رده‌ی بازیهای جام جان‌باختگان نیست. یکی از مهمترین مشکلات موجود اینه که هر ۲ سال در یک شهر برگزار می‌شود و برای همین تجربیات برگزارکنندگانشان انتقال پیدا نمی‌کند و بنا به مشکلات مالی موجود قانونها طبق خواست برگزارکنندگان عوض می‌شود (مثلا در والیبال مسابقات تورنومنتی یک گیمی و ۲۵ امتیازه – مسابقات حذفی ۳ گیمی و ۱۵ امتیازی و مسابقات نهایی به صورت کامل برگزار می‌شود ) و یا امکانات کافی موجود با تکنولوژی‌های ناکارآمد جایگزین می‌شوند (مثلا برای شنا به جای کورنومتر از موبایل استفاده می‌شود) و یا داوران را از خود بازیکنان انتخاب می‌کنند و حتی بعضی وقتها داوران خود بازیکنان هستند . از طرفی مشکل دیگرش هم این هست که تمام بازیها را در خود ندارد – فوتبالی را نمی‌بینید که بازی شود – بدمینتونی هم نیست که تشویق کنید – تنیس هم که برگزار می‌شود همه‌ی برنامه‌هایش از ساعت ۱ ظهر تا ۳ ظهر آن هم در فضای باز اجرا می‌شود. شطرنجی هم نیست که در حسرت تشویق کردنش باشیم .
مسابقات ورزشی زرتشتیان را می‌توانید از سایت زد اتلتیکتز دنبال کنید و عکسهایش را هم در سایت اشیهن ببینید – البته سایتشان تعطیل هست (ارجاع به سایت اشیهن است و نه زداتلتیکز، توضیح در راستای این کامنت) و کلا همه کارها دستی انجام می‌شود و بعضی از لینکها هنوز به بازیهای ۱۰ام لینک دارد.

می‌توانید منتظر بازیهای جام جان‌باختگان در ایران هم باشید که در آخر امردادماه برگزار می‌شود – آن چیزی که از وبسایتشان برمی‌آید و هر ساله شاهدش بودیم مطمینا بازیهای بهتر و با کیفیت بیشتری را شاهد خواهیم بود

امیدواریم بشود که بازیهای ورزشی زرتشتیان روزی در رده‌ی جام جان‌باختگان برگزار شود و هر ساله کیفیت بازیهایش هم بیشتر بشود.

ویدیوی بازیهای امسال
مراسم روشن کردن مشعل
مراسم افتتاحیه
مراسم ورود تیمهای شرکت کننده

باز هم ایده‌های من و آن‌طوری که می‌خواستم اجرا نشدن این دفعه دیگر گفته بودم که کاری ندارد برای من که بتوانم با حمایت کانون دانشجویان زرتشتی به یک فعالیت فرهنگی بپردازم،زمانی که فکر کردم کلی از بچه‌ها را می‌شناسم ومی‌توانم که با یاری آنها به فعالیت اصولی خود در این زمینه جنبه عمل بپوشانم ، فعالیتی که فکر کنم در کنار نام کانون بسیار گرانبها می‌باشد، نه این که نام کانون از آن بها بگیرد، نه بلکه کانون در کنار آن از محیطی صرفا تفریحی تبدیل به محیطی آموزشی هم می‌شود، محیطی که دیگر تنها مسایل هماهنگی، نحوه همکاری با دیگران،‌ نحوه مدیریت و برخورد با بقیه را برای تجربه کردن نخواهد داشت، محیط کانون که فاقد از فعالیت‌های آموزشی در راستای اعتلای دانش دانشجویانش بود، تبدیل به محیطی خواهد شد که دانشجویان زرتشتی برای کسب مهارتهای فردی در زمینه دانشگاهی به فعالیت خواهند پرداخت، روشهای نوین تحقیق و جستجو را با یکدیگر تبادل خواهند کرد و برای پیشی گرفتن از یکدیگر در یاری رساندن به هم کوتاهی نخواهند کرد چون می‌دانند که جامعه زرتشتی، جامعه‌ای نبوده که بتواند بدون پشت یکدیگر بودن دوام آورده باشد.
خودمان را گول نزنیم، فعالیتهایی که در کانون انجام می‌شود بسیار برای انسانی که تا حالا در یک محیط بسته درس خوانده ( و شاید هم نخوانده ) و کنکور قبول شده و حالا
می‌خواهد به دلایلی روابط اجتماعی بهتری با دیگر هم‌دینانش داشته باشد و یا بعد از رفتن به دانشگاه تازه می‌فهمد که آش دهن‌سوزی نبوده و حالا فرصت کارهایی را که می‌خواهد بکند و پیدا نمی‌کند در کانون می‌تواند پیدا ‌کند، نیکو و مفید است ولی تا به حال به این فکر کردید که فعالیتهای آموزشی آن تا حالا چه بوده است ؟‌
تا آن‌جایی که من به خاطر دارم مربوط می‌شود به برگزاری کلاسهای دینی برای پیش‌دانشگاهیان ( که خودم هم یک سال همین کار را انجام می‌دادم ) و یا برگزاری کلاس
فتوشاپ، office و . . . ، من که اسم اینها را نمی‌گذارم فعالیت آموزشی دانشجویی.
تنها یادم می‌آید یک فعالیت را که بسیار از آن استقبال کردم وقتی که سال سوم راهنمایی بودم و آن هم برگزاری امتحان ریاضی توسط آرش آذرمی بود که بسیار برای من
جالب بود و یا در ادامه که برگزاری کنکورهای آموزشی مه فکر کنم آخرین دفعه‌ی آن بازمی‌گردد به ۴ – ۵ سال پیش.
شما خودتان را جای یک فرد ناهمدین ما بگذارید وقتی بهش می‌گویی دارم می‌روم کانون دانشجویان زرتشتی، شاید بتوانم به جرات بگویم که بیش از ۸۵ درصدشان به سختی به ذهنشان خواهد رسید که مهم‌ترین کاری که کانون انجام می‌دهد برگزاری جام جان‌باختگان است. شاید بگویید همه‌جای ایران همین است یکی اسمش را گذاشته انجمن حمایت از ایدز و دارد در واردات کامپیوتر فعالیت می‌کند، ولی این که نشد جواب، درست ؟‌
شاید هم من خیلی بیش از این از یک جامعه انتظار دارم، شاید اصلا آدمها طوری آفریده شده‌اند که یک کم بتوانند با هم هم‌کاری کنند و اگر بخواهند زیاد باشد، . . .
خیلی از ایده‌های من ( یا حداقل زمینه علاقه من در کانون ) به باد رفت : ۱- سایت کانون که هنوز که هنوزه راه نیفتاده،‌ با این همه دانشجو فعال در زمینه کامپیوتر در
کانون آخر برای ثبت نام Domain به همراه دبیر محترم همراه شدیم (‌البته منتی و افتخاری برای من بود ) ۲-سی‌دی کلوپ که تنها به ایده‌ای فکر کنم بسنده شد و بسیاری از طرحهای آن که به راحتی قابل اجرا بود به دلیل این که توسط دیگران اجرا شد از بین رفت. ۳- مساله‌ی همایش دانشجویی بود که چشم من آب نمی‌خورد که به یک بحث ساده خاتمه پیدا نکند.
زیاد حرف زدم باقی‌اش باشه برای بعد.