آن موقعها همه‌اش از این یکی شورا به آن یکی می‌رفتیم، می‌پرسیدیم حالا این‌جا چی کار می‌کنند‌. هر کسی هر چی دوست داشت جواب می‌داد، هر کسی هر چی که خودش برداشت کرده بود را می‌گفت، کسانی هم بودند که چیزی نمی‌گفتند. خوبی‌اش این بود که این‌قدر فضا و انرژی برای کار کردن بود که تو هم رغبت می‌کردی و کار کنی. نه به درد سابقه کاریت می‌خورد و نه ازش پولی در می‌آمد ولی وقتی می‌رفتی و می‌دیدی که همین تعداد آدمهای جوان چه مسابقات بزرگی را برگزار می‌کنند و تو آخرین روزش رژه می‌رفتی حسی که بهت دست می‌داد وصف نشدنی بود.
یادمه از اولش هم تا آخرش ما نفهمیدیم که این دفتری که هر دفعه یکی تویش خلاصه جلسه را می‌نوشت به چه دردی می‌خورد ما فقط امضایش می‌کردیم و ناممان را توی باشندگانش می‌نوشتیم. شبها هم که می‌شد می‌زد به سرمان و به جای این که اتوبوس و تاکسی بگیریم از چهارراه کالج تا انقلاب را پیاده می‌آمدیم، تازه بعدش صفا داشت، کی آن همه سربالایی را ول می‌کرد و از کنار پارک لاله نمی‌گذشت.
جالبی‌اش این بود همه چیزی که خوششان می‌آمد را می‌گفتند و هر کسی ساز خودش را می‌زد، هر کسی سلیقه‌ی شخصی‌اش را در کارها اعمال می‌کرد ولی هیچ‌گاه این کارها باعث نشد که این مجموعه از هم بپاشد، همیشه کارها به بهترین نحو (حالا بهترین نه ولی بهتر) انجام می‌شد.
هیچ موقع هم خستگی‌هایش تو بدن کسی نمی‌ماند، حتی شبهایی که تا صبح بعضی‌ها سوسیس سرخ می‌کردند.
امکاناتش هم آن‌قدر نبود، یادمه برای استفاده از فارسی نویس یک کامپیوتر داغان آن‌جا بود که هر چی زور زدم هم کار نکرد.
بدون امکانات، هزینه‌ی کافی و تنها به عشق یک فعالیت گروهی بود که کارها پیش می‌رفت. در کنار هم بودنها باعث می‌شد بهتر نیرویی را که در خودمان داریم را به خدمت بگیریم و ازش استفاده کنیم.

یادش به خیر،
باشنده‌ی پیشین کانون دانشجویان زرتشتی

بازیهای جام‌جانباختگان بازیهایی است که توسط کانون دانشجویان زرتشتی هر ساله و در پایان مردادماه (تقریبا) به مناسبت بزرگداشت جان باختگان راه وطن در جنگ هشت ساله برگزار می‌شود. مسابقاتی که هر ساله بهتر و بهتر شده و آن‌جوری که من دیدم همیشه در راه ترقی گام برداشته.
البته زرتشتیان نه تنها در ایران بلکه در تمام دنیا هستند و خیلی‌هاشان برای شرکت در مسابقات تصمیم به بازگشت به ایران را نمی‌گیرند و برای همین مسابقاتی را برگزار می‌کنند که نام بازیهای ورزشی زرتشتیان را روی آن گذاشتندُ این مسابقات در راستای چیز خاصی و در بزرگداشت چیز خاصی هم برگزار نمی‌شود و تنها هدف آن ورزش هست. بازیهایی که دوسالانه برگزار می‌شود و امسال ۱۱امین دوره‌ی بازیها برگزار شد.
بازیهایی که در رده‌ی بازیهای جام جان‌باختگان نیست. یکی از مهمترین مشکلات موجود اینه که هر ۲ سال در یک شهر برگزار می‌شود و برای همین تجربیات برگزارکنندگانشان انتقال پیدا نمی‌کند و بنا به مشکلات مالی موجود قانونها طبق خواست برگزارکنندگان عوض می‌شود (مثلا در والیبال مسابقات تورنومنتی یک گیمی و ۲۵ امتیازه - مسابقات حذفی ۳ گیمی و ۱۵ امتیازی و مسابقات نهایی به صورت کامل برگزار می‌شود ) و یا امکانات کافی موجود با تکنولوژی‌های ناکارآمد جایگزین می‌شوند (مثلا برای شنا به جای کورنومتر از موبایل استفاده می‌شود) و یا داوران را از خود بازیکنان انتخاب می‌کنند و حتی بعضی وقتها داوران خود بازیکنان هستند . از طرفی مشکل دیگرش هم این هست که تمام بازیها را در خود ندارد - فوتبالی را نمی‌بینید که بازی شود - بدمینتونی هم نیست که تشویق کنید - تنیس هم که برگزار می‌شود همه‌ی برنامه‌هایش از ساعت ۱ ظهر تا ۳ ظهر آن هم در فضای باز اجرا می‌شود. شطرنجی هم نیست که در حسرت تشویق کردنش باشیم .
مسابقات ورزشی زرتشتیان را می‌توانید از سایت زد اتلتیکتز دنبال کنید و عکسهایش را هم در سایت اشیهن ببینید - البته سایتشان تعطیل هست (ارجاع به سایت اشیهن است و نه زداتلتیکز، توضیح در راستای این کامنت) و کلا همه کارها دستی انجام می‌شود و بعضی از لینکها هنوز به بازیهای ۱۰ام لینک دارد.

می‌توانید منتظر بازیهای جام جان‌باختگان در ایران هم باشید که در آخر امردادماه برگزار می‌شود - آن چیزی که از وبسایتشان برمی‌آید و هر ساله شاهدش بودیم مطمینا بازیهای بهتر و با کیفیت بیشتری را شاهد خواهیم بود

امیدواریم بشود که بازیهای ورزشی زرتشتیان روزی در رده‌ی جام جان‌باختگان برگزار شود و هر ساله کیفیت بازیهایش هم بیشتر بشود.

ویدیوی بازیهای امسال
مراسم روشن کردن مشعل
مراسم افتتاحیه
مراسم ورود تیمهای شرکت کننده