اگر شما هم سری به سایت مسابقات المپیک چین زده باشید شاید مشاهده کرده باشید که سایت از ساختار خوبی برخوردار هستش. نکتهی جالب توجهای که نظر من را جلب کرد زبان سایت بود. این سایت تنها به ۵ زبان در اختیار هست، انگلیسی، چینی، فرانسوی، اسپانیولی و عربی. نمیدانم چی شده که این گونه تصمیم گرفتند ؟ بر حسب تعداد بینندگان سایت بوده ؟ بر اساس تعداد آدمهای جهانی که به این زبانها صحبت میکنند بوده ؟ بر اساس نحوهی حمایت مالی کشورهای دارای آن زبانها از بازیها بوده ؟ به هر حال هر چی که بوده چیز زیاد جذابی نیستش. فکر کنم دوست چینیای که داشتم میگفت چین اینقدر بزرگه که تو خودش دو زبان مردمش صحبت میکنند. یعنی دولت چین حتی زبان دوم چین را هم در سایت نگذاشته. چیزی که فکر کنم از کج سلیقگی چینیها منشا میگیرد.
بازیهای جامجانباختگان بازیهایی است که توسط کانون دانشجویان زرتشتی هر ساله و در پایان مردادماه (تقریبا) به مناسبت بزرگداشت جان باختگان راه وطن در جنگ هشت ساله برگزار میشود. مسابقاتی که هر ساله بهتر و بهتر شده و آنجوری که من دیدم همیشه در راه ترقی گام برداشته.
البته زرتشتیان نه تنها در ایران بلکه در تمام دنیا هستند و خیلیهاشان برای شرکت در مسابقات تصمیم به بازگشت به ایران را نمیگیرند و برای همین مسابقاتی را برگزار میکنند که نام بازیهای ورزشی زرتشتیان را روی آن گذاشتندُ این مسابقات در راستای چیز خاصی و در بزرگداشت چیز خاصی هم برگزار نمیشود و تنها هدف آن ورزش هست. بازیهایی که دوسالانه برگزار میشود و امسال ۱۱امین دورهی بازیها برگزار شد. بازیهایی که در ردهی بازیهای جام جانباختگان نیست. یکی از مهمترین مشکلات موجود اینه که هر ۲ سال در یک شهر برگزار میشود و برای همین تجربیات برگزارکنندگانشان انتقال پیدا نمیکند و بنا به مشکلات مالی موجود قانونها طبق خواست برگزارکنندگان عوض میشود (مثلا در والیبال مسابقات تورنومنتی یک گیمی و ۲۵ امتیازه – مسابقات حذفی ۳ گیمی و ۱۵ امتیازی و مسابقات نهایی به صورت کامل برگزار میشود ) و یا امکانات کافی موجود با تکنولوژیهای ناکارآمد جایگزین میشوند (مثلا برای شنا به جای کورنومتر از موبایل استفاده میشود) و یا داوران را از خود بازیکنان انتخاب میکنند و حتی بعضی وقتها داوران خود بازیکنان هستند . از طرفی مشکل دیگرش هم این هست که تمام بازیها را در خود ندارد – فوتبالی را نمیبینید که بازی شود – بدمینتونی هم نیست که تشویق کنید – تنیس هم که برگزار میشود همهی برنامههایش از ساعت ۱ ظهر تا ۳ ظهر آن هم در فضای باز اجرا میشود. شطرنجی هم نیست که در حسرت تشویق کردنش باشیم .
مسابقات ورزشی زرتشتیان را میتوانید از سایت زد اتلتیکتز دنبال کنید و عکسهایش را هم در سایت اشیهن ببینید – البته سایتشان تعطیل هست (ارجاع به سایت اشیهن است و نه زداتلتیکز، توضیح در راستای این کامنت) و کلا همه کارها دستی انجام میشود و بعضی از لینکها هنوز به بازیهای ۱۰ام لینک دارد.
میتوانید منتظر بازیهای جام جانباختگان در ایران هم باشید که در آخر امردادماه برگزار میشود – آن چیزی که از وبسایتشان برمیآید و هر ساله شاهدش بودیم مطمینا بازیهای بهتر و با کیفیت بیشتری را شاهد خواهیم بود
امیدواریم بشود که بازیهای ورزشی زرتشتیان روزی در ردهی جام جانباختگان برگزار شود و هر ساله کیفیت بازیهایش هم بیشتر بشود.
سر کدام بازی بود که گفته بودم این تیم دیگر تیم نمیشه یادم نیست . قرار بود دیگر فوتبال نبینم از بس اعصابم را خرد کرده بود، ولی خدا را شکر آخر این بازی خوابم برد که باز یک قولی به خودم ندهم و بزنم زیرش، به قول خزندهی وبلاگها، قلعه نویی ۲ کره ۴
درست یادم نیست وبه خاطر نمیآورم اسمش چی بود ولی شریفی تویش داشت، فکر کنم محمد شریفیان بود، پسر تیزی بود البته در مواردی که خودش به آن علاقه داشت که چون از قضا مواردی را شامل میشد که من هم به آنها علاقه داشتم، کامپیوتر، اینترنت، CD (تعجت نکنید آن موقع بحث داغی بود) و … بسیار با هم تعامل داشتیم، تازه بچه محلمان هم بود و او اولین نفری بود که داد کشید و فریاد صعود ایران به جام جهانی ۱۹۹۸ را در فرانسه سر داد، همهامان در کنار اکبر بیخطر ( زریسفی عزیز) در سالن دبیرستان البرز بازی تیم ایران مقابل استرالیا را میدیدم، وقتی ۲ گل خورده بودند کسی باور نمیکرد که ایران به جام جهانی بره ولی رفتیم، همه داشتیم از یک تلویزیون کوچک بازی را میدیدم و محمد از رادیو گوش میکرد و برای همین جلوتر از ما گل دوم را فهمید وقتی هوار کشید همه نگاهش کردند ولی ۳۰ ثانیه بعد همه سالن روی هوا بودند.
یادمان نمیرود شادی مردم را، پایکوبی آنها را در آن زمان فردا نیز به امید خدا خاطرات ۸ سال پیش را زنده خواهیم کرد، این دفعه ورزشکاران درکشورند و آنها نیز خود صاحب مجلسند و ما مهمانشان.
۸ سال پیش هم در همین اوقات بود که انسانهای بالغ آن روز به پای صندوقهای رای رفتند و ریاست جمهوری ایران خود را انتخاب کردند و آن موقع ما حسرت به دل ماندیم که نمیتوانیم نقشی در دوم خرداد داشته باشیم.
۸ سال پیش برای من به یاد آورندهی چشیدن طعم تلخ دوری بود، طعم تلخی که پس از سالیان دراز شیرین گر نشده است، تلخ نیز دیگر نمینماید و اکنون بنا بر شرایط من
باز هم تکرار خواهد شد.
فکر میکنید ۸ سال دیگر کجا باشیم و چه میکنیم، اصلا آن موقع به یادمان میآید که ۸ سال از نوشتن این مطلب میگذرد ؟
و قانون من، که از این به بعد با نام قانون شیدا از آن نام ببرید:
هر ۸ سال زندگی انسان تکرار میشود و تنها ظرف آن عوض میشود.
فروردین ۱۱م, ۱۳۸۸
