یادش به خیر روزهایی که وبلاگستان خیلی ساکت و کم توقع بود.

یادش به خیر روزگاری که لینکدونی درست کردن یکی از هنرهای وبلاگتان به شمار می‌آمد و اگر لینکدونی داشتید کلی اعتبار و آبرو داشتید (لینکدونی یعنی لینک به خبرهای مهم روز و نه بلاگهای همسایه)

یادش به خیر روزهایی که بلاگ‌رولینگ را آشنا شدیم و یادمان داد چه‌جوری دوستانمان را می‌توانیم در کنار وبلاگمان نمایش بدهیم و چه‌ راحت می‌توانستیم از آپدیت شدن وبلاگهایشان با خبر بشویم.

یادش به خیر وبلاگستانی که کوچه‌ای داشت که افتخار می‌کرد (ما هم می‌کردیم) که جز ۵۰۰ وبلاگ برتر لینک شده بود (از آمار بلاگ‌رولینگ)

یادش به خیر آن موقعها وقتی کسی می‌آمد و بلاگ‌رولینگت را نگاه می‌کرد (بلاگ رولینگ : لینک به وبلاگهای دوستانتان) هم‌بازیهای وبلاگیتان را می‌شناخت و ۴ تا وبلاگ جدید هم می‌خواند، نه ادعایی بود برای لینک دادن نه ترسی و نه اعتباری.

یادش به خیر وقتی که لینک می‌دادی، نه برای این بود که پیج‌رنک کسی را بالا ببری بلکه دیگران می‌فهمیدند که شما برای آن وبلاگ ارزش قایلی و نوشته‌هایش را می‌خوانی، برایت هم مهم نبود که کی با این لینکها امتیاز بیشتری بهت بدهد یا این که تو را از وبلاگستان حذف کند، برایت مهم نبود که خواننده بیشتری داشته باشی، می‌نوشتی برای خودت، دل خودت و از افکارت، لینکی هم که می‌دادی تاییدی بود بر دوستی وبلاگیت با دوست جدیدت.

یادش به خیر وبلاگستان توش فارسی نوشتن به همین راحتی‌ها نبود که انواع و اقسام سرویسهای وبلاگی باشند، درست یادم باشد یک پرشین‌بلاگ بود در کنار بلاگ‌اسکای (این آخری هم که هر از چند گاهی درش را تخته می‌کرد ) چند وقت بعدش ام‌تی آمد و کمی‌ بعدتر وردپرس، وردپرس فارسی هم به همت جمعی از وبلاگنویسان روی وردپرس دات کام شکل گرفت و بعدا وردپرس فارسی جداگانه هم سایت دار شد و فعالیت کرد، به همین‌گونه بود برای بلاگ‌اسپات هم.

یادش به خیر هیجان نوشتن توی وردپرس، کنده شدن از ان پی اچ پی نیوک بی‌همه‌چیز پر از سوراخ و نوشتن تو جایی راحت، که به قول مانی تنها برای این ساخته شده که یک بار بنویسند و هزار بار بخوانند.

یادش به خیر تبدیل پی اچ پی نیوک به سی پی جی نیوک، بعد به مامبو و بعدا به زوپس، که بتوانی به راحتی نوشته‌هایت را منتقل کنی و آن چند خطی را که نوشته‌ بودی و یادگاری‌ای بود از دوران جوزدگی وبلاگنویسی‌ات برایت تا همیشه بماند.

یادش به خیر وردپرس دات کام که خیلی‌ها را از هاستینگهای درپیت ایرانی رهانید و به رایگان وردپرس در خدمتمان گذاشت.

یادش به خیر آمدن اولین پادکستها، گوش دادن و داونلود کردنشان به چه بدبختی، رادیوها و …

یادش به خیر اولین بازی‌های وبلاگی، بازی شب یلدا …

یادش به خیر وبهای ۲ که آمدند و ماندند (از خوشمزه بگیر تا این آخریش که فرندفید بود)

بعد از این همه مدت وبلاگستانی داریم استوار و پر از محتوی، از آن پستهای آبکی ۵ سال پیش خبری نیست، آنهایی هم که ادعای پدربزرگ وبلاگ‌نویسی ایرانی بودند دیگر اعتباری ندارند (حتما می‌دانید کی را می‌گویم).

عیبی ندارد اگر وبلاگمان ترجمه‌ی عینی خیلی از نوشته‌های انگلیسی زبان وبلاگهای دیگر باشد، با این که بنده کلی مخالفم و بهتر می‌دانم که به جای ترجمه کردن به آموزش زبان پرداخته شود (عین همین بحث درباره ویکی‌پدیا) ولی مثل این که امروزه این نوع نوشتنها خواننده زیاد دارد.

عیبی ندارد که اگر یکی از دوستانت بیاید و بهت بگوید لینک وبلاگت را از وبلاگ معروفی دیده و بعدا فهمیده که دهه (با کسره‌ی د بخوانید) این را تو می‌نویسی و کلی حال کرده.

عیبی هم ندارد که چیزهایی را از کسانی که چندین وقت وبلاگ می‌نوشتند یاد بگیریم و بعدا حتی از آنها بهتر بنویسیم.

کاش همه‌ی اینها و خیلی چیزهای دیگر را گاه گاهی در پساپرده‌ی ذهنمان داشته باشیم، مرورشان کنیم، یادمان نرود چی بودیم و چی شدیم، وبلاگمان برای چه این همه محبوب شد، چرا این همه خواننده پیدا کردیم، یادمان باشد که وبلاگ نمی‌نویسیم که امتیازمان بالا برود و یا قله‌ای را فتح کنیم، وبلاگ می‌نویسیم چون دوست داریم، راحت‌تر حرفهایمان را می‌زنیم، بسیاری از موانع نوشتاری و شنیدنی را بر سر راه نمی‌بینیم.

یادش به‌خیر ای سی ام، یادش به خیر تیم تشکیل دادن و شرکت در مسابقات، یادش به‌خیر قدسی

ولی این یکی را که خواندم اصلا خبر خوشحال‌کننده‌ای نبود، از وبلاگ ای سی ام خبر می‌رسد که به دانشجویان برای شرکت در مسابقات نهایی در کانادا ویزا ندادند، البته دولت کانادا در چندین بار مختلف (تا آنجایی که من می‌دانم) کارشکنی‌هایی برای ویزا ندادن به ایرانی‌ها می‌کرد و بعد مدتی تمام می‌شد و دوباره ویزا می‌داد ولی حالا که برای مسابقات به این معتبری به گروههای شرکت کننده ویزا نمی‌دهد جای بسی نگرانی است، امیدوارم این همه تحریمهایی که ایران شده آخرش به تحریم علمی دانشجویی ختم نشود که دانشجویان هم نتوانند ویزا بگیرند.

وبلاگ ای سی ام را که می‌دیدم نکته‌ی جالبش این بود که امسال از چین ۱۴ تیم شرکت می‌کنند در مسابقات از آمریکا ۲۰ تا و از روسیه ۱۱ تا، فکر کنم چیزی بالای ۷۵ درصد شرکت کنندگان را تشکیل بدهند.

وب سایتی که من هاستم را باهاش دارم شانس ما آمده و می‌خواهد که همه‌ی سیستمهایش را ارتقا بدهد، در همین هیر و بیری ما هم سر و کله‌امان پیدا شد و خواستیم که این وردپرس بدبخت را از ورژن عهد عتیقش ارتقا بدهیم و بکنیم آخرین ورژن، اینها همه دست به دست هم داد و بلاهایی سر ما آمد که نگو و نپرس.
وقتی می خواستی وارد وردپرس بشوی بهت پیغام می‌داد که نام کاربریت درست نیست (نه پسورد ها) بعد که می‌فهمیدی مشکل از اینه که کاربری که قراره ارتباط را با دیتابیس برقرار کنه از حد مجازش زده بیرون و وردپرس هم پیغام خطایی ندارد که نمایش بدهد برای همین می‌گوید که کاربر نداریم، در حقیقت اطلاعاتی از طرف سرور برگردانده نمی‌شد و وردپرس هم نمی‌فهید کی به کیه، یا یک بار هم وقتی که می‌رفتی نوشته‌هایت را ویرایش کنی تمام نوشته‌هایت را زیر دسته‌بندی “uncategorizaed” نمایش می‌داد و بعدش که کانکشن دیتابیس را عوض می‌کردی می‌فهمیدی که همه‌چی درسته.
به هر حال اگر این دو سه روزه مشکلی داشتید با وبلاگ به بزرگی خودتان ببخشید.
یادتان باشد هاست گرفتن از همه چیز مهمتره‌، از هاستهای ایرانی هم اگر یادتان باشد خیری ندیده بودم و بهشان فوهش می‌دادم، این جایی‌ها یک کم بهترند به نظرم.

برگزار کردن یلدا آن هم در شهری که خیلی از مردمش توی فکر جشنهای دیگرشان هستند خیلی چیز جالبی از آب در می آید، جالب تر از آن اینه که اگر بفهمی که یلدایی که داری برگزار می کنی توسط یک عده دیگر هم داره برگزار می شه که نه ایرانی هستند نه به فارسی حرف می زنند و نه اصلا می دانند یلدا چیه و از کجا آمده ولی برگزارش می کنند، این عده که به نظر من کار بسیار جالبی هم می کنند وب سایتی دارند به نام فانوس جادویی و بدی قضیه اینه که اصلا هیچ اطلاعی درباره ی اینکه چنین جشنی در ایران باستان برگزار می شده و ایرانیان هنوز هم این جشن را می گیرند ندارند که یکی از نشانه های کم کاری ایرانیان در زمینه ی فرهنگی اشانه، به جای این که دنبال شناساندن فرهنگ ایران و ایرانی به بقیه باشیم و بتوانیم تصویر مثبتی از خودمان توی دنیا نمایش بدهیم دنبال این هستیم که چه جوری یک پارتی برگزار کنیم و چه جوری تمام بلیتهای یک کنسرت را بفروشیم و چه جوری پولی از هموطنانمان به جیب بزنیم، اینها چیزهایی هستش که همه اتان اگر کمی با کارهای فرهنگی ایرانیان خارج آشنا باشید باهاش درگیرید.

سایت فانوس جادویی، (ترجمه رسمی اش می شود فانوس اسرارآمیز) طبق گفته ی برگزارکننده اش که در اخبار صبح گفت هدفش جشن گرفتن بلندترین شب سال و پیروزی نور بر تاریکی هستش (دراز شدن روز در مقابل شب) و تنها حرکتی که می کنند روشن کردن و ساختن فانوسهای دست ساز و فرستادن به هوای آنهاست، ایده ی بسیار جالبی است و کلی هم مفرح، فرصت نشد که امسال شرکت کنم در این برنامه ولی به نظر من وظیفهی تشکلهای دانشجویی مانند کلوب ایرانیان اس اف یو و یوبی سی هستش که برای شناختن فرهنگ ایرانیان، حداقل در این راه گام بردارند و به همکاری با فانوس جادویی سالهای دیگر این مراسم را بزرگتر و بهتر برگزار کنند.

البته این مراسم در وبلاگستان حال و هوای دیگری داشت و دارد، هر ساله به رسم بیدار ماندن شب یلدا و برای سرگرمی نویسندگان وبلاگ و خوانندگان آن بازی هایی راه می افتاده که امسال هم بازی راه افتاده بازی ای است به نام بازی گیکی و از من توسط دوستان برگری و میلادی خودم دعوت شده که شرکت کنم.

برای شرکت باید ۵ تا از آرزوهای گیکی خودم را بنویسم (البته با کمی جنبه ی طنز) ، اولا بنده نه گیک هستم نه آرزو دارم ، همه اش امیده ولی خوب صرف بازی کردن هم که شده این ۵ تا را از ما داشته باشید

1. شرایطی را تصور کنید که هیچی نه کپی راست داشته باشه نه کپی چپ، بسیار دنیای باحالی خواهد شد و همه با همه چیز خوش خواهند بود و دیگر کسی نباید دنبال داونلودغیرقانونی بگردد و تازه نویسنده نه تنها از شما پول نمی گیرند برای دیدن ، شنیدن و یا خواندن تولیداتشان به شما پول هم می دهد
2. دوست داشتم جوری باشد که انسانها بتوانند انتخاب کنند که تو چه زمانی زندگی کنند ولی نتوانند از زمانی به زمان دیگر تغییر زمان بدهند
3. زمانه ای می شد که هر چیزی را که تصورش را می کردید خودش نوشته می شد یا تبدیل به یک نرم افزار می شد و شما تنها وظیفه ی فکر کردنش را داشتید و هر چی بهتر فکر می کردید نتیجه بهتری می گرفتید
4. و آخر کار هم دوست داشتم جوری باشه که هر کسی برای خودش یک چیزی داشته باشه، یک فیس بوک، یک ارکات، یک خانه، یک دنیا که خودش درباره همه شرایطش تصمیم بگیره و خودش هم توش زندگی کنه، و …

اگر هم دعوتی باشه من دعوت می کنم از دوستانی که دعوت نشدند و این نوشته را می خوانند و دستی در نوشتن دارند بنویسند و به من هم خبر بدهند که آرزوهایشان چیه

چند وقتی است که از گوگل ریدر استفاده می‌کنم، آن هم برای خواندن وبلاگهایی که فکر می‌کنم مطالب مهمی دارند و برای من جالب هستند، چیز جدیدی نیست و همه ازش استفاده می‌کنند، ولی نحوه‌ی استفاده‌ی بنده یک چند مدتیه که فرق کرده، قبلا با استفاده از تگهای مختلف دسته بندی کرده بودم وبلاگها را و آنهایی را که فکر می‌کردم بیشتر مطالب جالب دارند می‌خواندم ولی الان گذاشتم روی چیدمان اتوماتیک توسط گوگل و خودش برای من نوشته‌ها را دسته بندی می‌کنه، چیزهای جالب بسیاری پیدا کردم و از دست خواندن بسیاری از ترجمه‌ها هم راحت شدم،‌ دیگر به راحتی می‌توانم ببینم که کدام وبلاگ از کجا مطلبش را ترجمه کرده چون که قبل از ترجمه من مطلبش را به انگلیسی خوانده بودم، برای همین وبلاگهای فارسی دارند برایم جذابیت خود را از دست می‌دهند (البته بیشتر روی سخنم وبلاگهای آی تی هست).
شما هم از این روش استفاده کنید، هم با آخرین اخبار در ارتباطید و هم همه‌ی اخبار را می‌خوانید و نه آنهایی که فقط ترجمه شده است و خودتان هم دیگر صاحب نظر (تر)‌ خواهید شد.

همین است اگر می‌بینید کمتر به وبلاگهای فارسی در این چند مدته سر زدم، دلیلش این بوده.

آخرین ورژن وردپرسه که آمده به بازار، البته نوشته که کاندید این نسخه هست و هنوز مثل این که یک کمی کار داره، ما فارسی‌اش را می‌خواهیم، مگر نه؟

ای وبلاگ نویسها
ای وبلاگ خوره‌ها
ای پادکست‌راه بیاندازها
ای پادکست گروهی راه بیاندازها
ای پادکست مخلوط کنها

بدانید و آگاه باشید که به برکت زیبایی لوله‌های یاهو، آر اس اسهایی را که دلمان نمی‌خواست ولی به زور می‌خواندیم، دیگر نمی‌خوانیم، هر چی آمدیم با زبان خودتان حرف بزنیم (جنبش فیدهای دوست داشتنی) نشد که نشد، اکنون و در این لحظه اعلام می‌کنیم که به تکنولوژی جدا کردن آر اس اس مطالب نوشته شده در وبلاگتان از لینکدونی‌اتان دست یافته‌ایم و برای کاربران دیگر هم که مثل من از بس لینک تکراری خواندند خسته شدند، آدرس آر اس اس های بدون لینکدونی را اعلام می‌نمایم (در ادامه هم آدرس آر اس اس لینکدونی ها را اعلام می‌کنم ) که اگر خواستید به هر دوی آنها، ولی به طور جداگانه عضو شوید.

1. آر اس اس یک پزشک بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
2. آر اس اس زیر خط آی تی بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
3. آر اس اس عصرونه بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
4. آر اس اس گناهکار بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
5. آر اس اس به روز بلاگ بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
6. آر اس اس یادداشتهای دو دانشجو بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
7. آر اس اس دهکده‌ی آی تی بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
8. آر اس اس ندای امروز بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
9. آر اس اس پی سی دیزاین بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
10. آر اس اس وحید آنلاین بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
11. آر اس اس بلاگ نوشت بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی

البته گناهکار عزیز زحمت کشیده بود و آر اس اس‌اش را جدا کرده بود ولی من نمی‌دانم چرا مال من باز لینکدونی را می‌آورد، فعلا از این استفاده می‌کنیم، شما هم به همین اعتماد کنید.

اگر شما هم آدرس آر اس اسی می‌شناسید که می‌خواهید از شر لینکهای ناخوانده رهایش کنید از یاهو پایپز استفاده کنید یا به من اطلاع دهید. من هم اگر خودم آدرسی پیدا کنم به این لیست اضافه می‌کنم.