این بی بی سی فارسی هم خوب چیزی شده ‌ها. فقط یک کم  راست به چپ کردن تم جدید بی بی سی انگلیسی را طول دادند. اگر به بچه‌های تم‌ساز (تم دودره کن بخوانید) می‌دادند سه سوت تم جدید بی بی سی انگلیسی را برایشان راست به چپ می‌کردند.
فقط نکته‌ای که نظرم را جلب کرد، اول همه‌ی ویدیوهای بی‌بی‌سی فارسی بود که تنها نام اصفهان و پکن دیده می‌شد، نمی‌دانم چرا از این همه شهر فقط اصفهان را انتخاب کردند. معمولا که تو اخبار بی‌بی‌سی اگر نگاه کنید، نام شهر شیراز و تهران را برای گزارش آب و هوا می‌آورد. شاید می‌خواسته طرفداران اصفهانی بیشتری جدب کنه. (نسخه کامل صفحه)

یادش به خیر روزهایی که وبلاگستان خیلی ساکت و کم توقع بود.

یادش به خیر روزگاری که لینکدونی درست کردن یکی از هنرهای وبلاگتان به شمار می‌آمد و اگر لینکدونی داشتید کلی اعتبار و آبرو داشتید (لینکدونی یعنی لینک به خبرهای مهم روز و نه بلاگهای همسایه)

یادش به خیر روزهایی که بلاگ‌رولینگ را آشنا شدیم و یادمان داد چه‌جوری دوستانمان را می‌توانیم در کنار وبلاگمان نمایش بدهیم و چه‌ راحت می‌توانستیم از آپدیت شدن وبلاگهایشان با خبر بشویم.

یادش به خیر وبلاگستانی که کوچه‌ای داشت که افتخار می‌کرد (ما هم می‌کردیم) که جز ۵۰۰ وبلاگ برتر لینک شده بود (از آمار بلاگ‌رولینگ)

یادش به خیر آن موقعها وقتی کسی می‌آمد و بلاگ‌رولینگت را نگاه می‌کرد (بلاگ رولینگ : لینک به وبلاگهای دوستانتان) هم‌بازیهای وبلاگیتان را می‌شناخت و ۴ تا وبلاگ جدید هم می‌خواند، نه ادعایی بود برای لینک دادن نه ترسی و نه اعتباری.

یادش به خیر وقتی که لینک می‌دادی، نه برای این بود که پیج‌رنک کسی را بالا ببری بلکه دیگران می‌فهمیدند که شما برای آن وبلاگ ارزش قایلی و نوشته‌هایش را می‌خوانی، برایت هم مهم نبود که کی با این لینکها امتیاز بیشتری بهت بدهد یا این که تو را از وبلاگستان حذف کند، برایت مهم نبود که خواننده بیشتری داشته باشی، می‌نوشتی برای خودت، دل خودت و از افکارت، لینکی هم که می‌دادی تاییدی بود بر دوستی وبلاگیت با دوست جدیدت.

یادش به خیر وبلاگستان توش فارسی نوشتن به همین راحتی‌ها نبود که انواع و اقسام سرویسهای وبلاگی باشند، درست یادم باشد یک پرشین‌بلاگ بود در کنار بلاگ‌اسکای (این آخری هم که هر از چند گاهی درش را تخته می‌کرد ) چند وقت بعدش ام‌تی آمد و کمی‌ بعدتر وردپرس، وردپرس فارسی هم به همت جمعی از وبلاگنویسان روی وردپرس دات کام شکل گرفت و بعدا وردپرس فارسی جداگانه هم سایت دار شد و فعالیت کرد، به همین‌گونه بود برای بلاگ‌اسپات هم.

یادش به خیر هیجان نوشتن توی وردپرس، کنده شدن از ان پی اچ پی نیوک بی‌همه‌چیز پر از سوراخ و نوشتن تو جایی راحت، که به قول مانی تنها برای این ساخته شده که یک بار بنویسند و هزار بار بخوانند.

یادش به خیر تبدیل پی اچ پی نیوک به سی پی جی نیوک، بعد به مامبو و بعدا به زوپس، که بتوانی به راحتی نوشته‌هایت را منتقل کنی و آن چند خطی را که نوشته‌ بودی و یادگاری‌ای بود از دوران جوزدگی وبلاگنویسی‌ات برایت تا همیشه بماند.

یادش به خیر وردپرس دات کام که خیلی‌ها را از هاستینگهای درپیت ایرانی رهانید و به رایگان وردپرس در خدمتمان گذاشت.

یادش به خیر آمدن اولین پادکستها، گوش دادن و داونلود کردنشان به چه بدبختی، رادیوها و …

یادش به خیر اولین بازی‌های وبلاگی، بازی شب یلدا …

یادش به خیر وبهای ۲ که آمدند و ماندند (از خوشمزه بگیر تا این آخریش که فرندفید بود)

بعد از این همه مدت وبلاگستانی داریم استوار و پر از محتوی، از آن پستهای آبکی ۵ سال پیش خبری نیست، آنهایی هم که ادعای پدربزرگ وبلاگ‌نویسی ایرانی بودند دیگر اعتباری ندارند (حتما می‌دانید کی را می‌گویم).

عیبی ندارد اگر وبلاگمان ترجمه‌ی عینی خیلی از نوشته‌های انگلیسی زبان وبلاگهای دیگر باشد، با این که بنده کلی مخالفم و بهتر می‌دانم که به جای ترجمه کردن به آموزش زبان پرداخته شود (عین همین بحث درباره ویکی‌پدیا) ولی مثل این که امروزه این نوع نوشتنها خواننده زیاد دارد.

عیبی ندارد که اگر یکی از دوستانت بیاید و بهت بگوید لینک وبلاگت را از وبلاگ معروفی دیده و بعدا فهمیده که دهه (با کسره‌ی د بخوانید) این را تو می‌نویسی و کلی حال کرده.

عیبی هم ندارد که چیزهایی را از کسانی که چندین وقت وبلاگ می‌نوشتند یاد بگیریم و بعدا حتی از آنها بهتر بنویسیم.

کاش همه‌ی اینها و خیلی چیزهای دیگر را گاه گاهی در پساپرده‌ی ذهنمان داشته باشیم، مرورشان کنیم، یادمان نرود چی بودیم و چی شدیم، وبلاگمان برای چه این همه محبوب شد، چرا این همه خواننده پیدا کردیم، یادمان باشد که وبلاگ نمی‌نویسیم که امتیازمان بالا برود و یا قله‌ای را فتح کنیم، وبلاگ می‌نویسیم چون دوست داریم، راحت‌تر حرفهایمان را می‌زنیم، بسیاری از موانع نوشتاری و شنیدنی را بر سر راه نمی‌بینیم.

اولین بار که از آر اس اس دیگ استفاده کردم فهمیدم که چقدر آراس‌اس هم می‌تواند آزاردهنده باشد، مشکل این آراس اس هنگام استفاده این بود که شما را به جای این که به آدرس اصلی مطلب ببرد به سایت دیگ می‌برد و از آن‌جا حق داشتید روی لینک کلیک کنید و به مطلب راهنمایی بشوید. فرزند خلف (؟) فارسی این دیگ بزرگ هم بعد از مدتی آر اس اس دار شد. البته قبلش هم به واسطه‌ی نوشته‌ای از بالاپستو (که در پاسخی به نوشته‌ی من گذاشته بود پیدایش کردم) می‌توانستید آر اس اس دار شوید و از آر اس استان لذت ببرید.
با کمک نوشته‌ی بالاپستو به این فکر افتادم که ایده‌ی کهنه‌ی خودم را طرحی نو درش دربیاندازم و با این که بالاترین گفته که به زودی از مزایای داشتن دوست درش شما را بهره‌مند می‌کند ولی ما طاقت ماندن تا آن موقع را نداریم و برای همین دست به کار شدیم.
با استفاده از یاهوپایپز، فید۴۳ و آراس‌اس بالاترین و هم‌چنین فیدبرنر فیدی را درست کردم به آدرس http://feeds.feedburner.com/balalobby که لینکهای دوستانی را که من انتخاب کرده‌ام نمایش می‌دهد (لیست این دوستان را در زیر می‌توانید مشاهده کنید، بیشتر سعی کردم دوستانی باشند که در گروههای علم و تکنولوژی لینک می‌دهند، البته این لیست در حال تکلمیل است) و با دستکاری که در آراس‌اس کرده‌ام با زدن بر روی لینک مورد نظر، به جای این که به لینک موردنظر بروید به آن لینک رای می‌دهید، و لینک مطلب هم در توضیحات صد البته که هست. این جوری تنها لازم است شما هم از این نوشته پیروی کنید، به جای دوستان من، دوستان خودتان را در یاهوپایپز اضافه کنید و دیگر غمی‌اتان نباشد، یکجایی این آر اس اس را بخوانید و فقط کافی‌ است لینکهایش را کلیک کنید، خود به خود به آن لینکها در بالاترین رای داده می‌شود.

و اما مراحل کار.

یک کمی لازم است با یاهو پایپز آشنا باشید، زیاد هم کار سختی نیست اگر یک کمی باهاش بازی کنید دستتان می‌آید. ابتدا نیاز دارید که آر اس اس دوستانتان را که معمولا آدرسی به این شکل هست را در ماجول fetch feed اضافه کنید، مانند شکل سمت چپ.

(آدرس آراس‌اس کسی به اسم shahin چنین خواهد بود http://balatarin.com/profile/browse/shahin/submitted/rss می‌توانید با عوض کردن نام کاربری با نام کاربری دوستانتان آدرس آراس‌اس آنها را وارد کنید.)

با زدن دکمه‌ی + می‌توانید دوستان زیادی را اضافه کنید و هر تعدادی آر اس اس خواستید اضافه کنید.

حالا باید این لینکها را مرتبط کرد، مرتبط کردنش با استفاده از ماجولی به نام sort انجام می‌شود، sort کردن را برحسب item.y.pubDate مرتب کنید. مرتب کردن باعث می‌شود که لینکها به ترتیب تاریخ نمایش داده شود، اگر این کار را نکنید لینکهایی که اول هستند همیشه بالاتر نمایش داده می‌شوند.

حالا کافی است که لوله‌‌‌اتان (پایپتان) را ذخیره کنید، حالا شما آر اس اسی دارید که لینکهای دوستانتان را نمایش می‌دهد ولی این کار جالب نیست، چون با زدن لینک به خبر اصلی می‌روید (همان جوری که در این نوشته گفته بودم می‌توانید با زدن نظرات به لینک بالاترین بروید)

حالا قسمت جالب کار فرا می‌رسد، در این‌جا ما لینکهای تیتر مطالب را با لینکی عوض می‌کنیم که به راحتی بشود به آن مطالب رای داد. (در این جا لازم است از بالاپستو باز تشکر کنم که مطالب جالب او بود که باعث شد این کار را بتوانم بکنم)

حالا لازم است که در فید۴۳ ثبت نام کنید، و بعد از ثبت نام یک فید جدید بسازید، مانند شکل چپ.

فید۴۳ برای دستکاری در صفحات و یا فیدهایی ساخته شده که فیدشان درست حسابی نیست. در صفحه‌ی لینک لینک آر اس اس یاهو پایپزی را که ساخته‌اید وارد کنید (چیزی شبیه این باید باشد : http://pipes.yahoo.com/pipes/pipe.run?_id=1EolmKc93RG4klRyOTY80A&_render=rss ) و دکمه‌ی Reload را بزنید. ( اگر دوست داشتید در قسمت encoding مقدار UTF-8 را قرار دهید هم بد نیست ولی اجباری هم نیست.)

اگر در Reload کردن اطلاعات مشکل داشتید باز هم امتحان کنید چون ممکن است که بالاترین آر اس اس‌ش مشکل داشته باشد و دیر جواب می‌دهد.

حالا در قسمت Item (repeatable) Search Pattern مقدار

را وارد کنید و دکمه‌ی Extract را بزنید. (بقیه قسمتها را خالی بگذارید.) (فایل تکست)

حالا در قسمتهای Item Title Template , Item Link Template , Item Content Template به ترتیب مقادیر

را وارد کنید (فایل تکست) و دکمه‌ی Preview را بزنید، حالا دارای فید شدید. می‌توانید آدرس فید را هر آدرسی که خواستید انتخاب کنید ولی به صورت از پیش تعیین شده عددی به فید شما اختصاص داده می‌شود. تفاوت این فید با فید اصلی این خواهد بود که با زدن بر روی نام لینک خود به خود به آن لینک رای داده می‌شود (لازم نیست به بالاترین بروید و آن‌جا رای بدهید.) و می‌توانید این آر اس اس را با بقیه هم به اشتراک بگذارید، روی وبلاگتان بگذارید (حتی سواستفاده هم بکنید، مشکلاتش پا خودتان، به جای لینکدونی این لینکها را در وبلاگتان بگذارید و هر کس با لینک کردن بر روی آن به صورت خودکار به لینک شما رای می‌دهد).
تنها مشکلش این است که نام کاربری را در کنار لینک نمایش نمی‌دهد که آن هم شاید بتوان کاریش کرد. در قسمت یاهوپایپز نیاز به کمی تغییر دارد.  (نسخه بعدی، به امید خدا)

من پیشنهاد می‌کنم که این آر اس استان را بسوزانید و بعد ازش استفاده کنید (با استفاده از فیدبرنر) هم‌چنین می‌توانید در مرحله‌ی آخر به فیدتان نامی بدهید و توضیح کوتاهی درباره‌اش بنویسید.

البته من یک کد پی اچ پی نوشتم که از روی یک فایل تکست، نام کاربران را می‌خواند و صفحه‌ای درست می‌کند که در قسمت head دارای آدرس آر اس اس دوستان در بالاترین هست و یاهو پایپز این فایل را می‌خواند، به این صورت تنها برای اضافه کردن کاربران لازم هست که نام کاربران را در این فایل اضافه کنم. نمی‌دانم شاید بشود این کد را جوری پیش برد که کاربران بالاترین بیایند و با استفاده از این کد دوستان خود را اضافه کنند و در محیطی دوستانه بالالابی کنند برای لینکهای دوستانشان. البته فکر کنم بالاترینیها خیلی وقته به این فکر هستند ولی مشکلات مالی و فنی امکان این کار را تا حالا برایشان فراهم نیاورده.

نرم‌افزاری هم هست که کمانگیر نوشته، به اسم بالابین، ولی مشکلش اینه که قابل به اشتراک گذاشتن نیست و قابل مقایسه با آر اس اس نیست ولی می‌توانید ببینید که کدام کاربر کدام لینک را ارسال کرده، دقت هم داشته باشید که بالالابی نسخه اولشه و بالابین نسخه ۲.۰اش هست. (البته اسم نسخه را هم نمی‌شود برش گذاشت در حقیقت آموزش یک روش هستش ولی خوب اولین باره و خیلی کارها دیگر می‌شود کرد هنوز)

البته در آخرین نسخه‌اش هم کمانگیر گفته بود که به صورت کدباز منتشر کند، اگر کدبازش را بشود راحت تحلیل کرد، شاید بشود به راحتی این قابلیت را به بالابین اضافه کرد.

دوستان (تاکنون) بالابین من
nimah*gonahkar*kamiar*itline*niimaa*sadeghjam*1blog
آر اس اس یاهو پایپز (همه چی در هم)
پس از رد شدن از فید۴۳

به دلایلی که گفتنش هم خالی از لطف نیست، بنده تازگی ها رادیویی را گوش می دهم (اینترنتی البته) شاید هم بیشتر می‌نیوشم (شنیدن + نوشیدن آخه رادیوشان تو کافه برگزار می‌شه) راستش را هم بخواهید نمی دانم باید بهش بگویم رادیو، پادکست، چی چی ، اولهایش قرار بود پادکست باشه، ولی کم کم شد رادیو، کم کم هم از یک رادیو می‌خواهد تبدیل بشود به انبوهی از رادیوها. ولی تو آخرین برنامه ای که ساختند اعلام شد که اعضای تحریریه ی این رادیو چه کسانی بودند، حالا کار نداریم کدام رادیو بود و اینها چه کسانی هستند ولی می خواستم بگویم اگر به شم وبلاگیایی خودم رجوع کنم، می توانم بگویم بیشتر کسانی که به این عنوان انتخاب شده اند افرادی نبوده اند که در زمینه ی وبلاگ نویسی فرد با پشتکاری بوده باشند و برای استفاده از وبلاگ به عنوان رسانه‌ای برای رساندن حرف خودشان به دیگران از تمام امکاناتشان به نحو بهینه استفاده کرده باشند. یکی از آنها در همین چند مدت آگهی تسلیت وبلاگ خود را چاپ نموده و تاکنون ۷۸تا ابراز احساسات داشته، فرد راس کار (که بنا به نوشتاری خبرنگار شده بود قبلاها) هم که به سعی و تلاش بنده وبلاگش را بر روی دامنه ی خودش و با استفاده از وردپرس راه انداخت ولی بعد از دو تا پست به همان پرشین بلاگ (آن هم با پسوند دامنه ی آی آر) برگشت، حیف آن همه زحمت کشیدن.
اینها همه به کنار، شما فکر می کنید با این پس زمینه شاهد پادکست خوبی باشیم ؟ حالا شاید رادیوی خوبی از آب در بیاید و به نظر من که تا الان رادیوی خوبی بوده ولی ویژگی‌های تبدیل شدن به یک پادکست را به نظر من با نصب کردن یک پادپرس و گذاشتن برنامه‌ی ضبط شده از قبل نمی‌توان دارا بود (+ , +). یا این که شم وبلاگیایی من در این مورد اشتباه می کند ؟ شاید هم هر کدامشان عیبهای دیگری را جمع و جور کنند و یک چیز باحال راه بندازند، اینترنت (خدای وبلاگها) را چه دیدی.
البته در این میان برنامه هایی هم هستند که با پشتوانه ی بسیار قوی اداره می شوند و بنده یکی از این دوستان را که می شناسم و وبلاگی با نام سکوت سنگین دارد که وبلاگ بامحتوایی در زمینه ی نقد فیلم است، برنامه‌های درخوری اجرا می‌کند و برنامه های دوستان دیگر که بیشتر در مورد موسیقی ارایه می شود هم از غنای خوبی برخوردار است.
جالبی اش این می شود اگر بخواهند این دوستان درباره ی وبلاگستان فارسی برنامه بسازند، البته ممکنه از نظر وبلاگهای ادبی و سیاسی و هنری چیزی کم نیاورند ولی از بحث تکنولوژی و آی تی و کامپیوتر که من چشمم آب نمی‌خوره، یادمه تو برنامه ی چندمشان بود که مجری عزیز گفت که ایرانیان چندمین نفر در وبلاگ نویسی هستند و با ارایه ی آماری که شیدا به عنوان کامنت برایشان گذاشته بود نه پاسخی داده شد و نه در برنامه های بعدی منبعی اعلام شد.
راستی دقت کرده باشید، هر چی پادکست فارسی داریم در مورد ادب و هنر و اندیشه و فرهنگ و سیاست و اینها صحبت می‌کنند به جز اندک گفته‌هایی از دوستانمان تو ۹بلاگ و یک پزشک یادم نمی‌آید که پادکستهای دیگری را در مورد تکنولوژی و آی تی شنیده باشم.

نوشت (نه پی است و نه پس) : اگر لینکهای داخلی این نوشته کار نکرد و یا نتوانستید کامنت بگذارید من شرمنده، موقعی که هاستینگ می‌گرفتم پول نبود که خوب خوبش را بگیرم و نمی‌دانم الان چه مرگشان شده که برای لینکهای داخلی خطای ۵۰۰ داخلی سرور می‌دهد، سیصد بار هم باهاشان صحبت کردم ولی به خرجشان نمی‌رود که نمی‌رود دیگر باید بروم یک هاستینگ دیگر.
اصلا شما هیچ وبلاگی را دیدید که این‌قدر از هاستینگش بنالد ؟ هر جا که ما می‌رویم نوبر از آب درمی‌آیند.

یکی از معایب تکنولوژی اینه که وقتی می‌خواهی یک دامنه را ثبت کنی و دامنه فارسی نوشته شده‌ی یک کلمه به انگلیسی است (پینگلیش خودمان) ، غلط دیکته ازت می‌گیرد و یک خط  قرمز کم‌رنگ پایین کلمه می‌کشد و همین باعث می‌شود که شما که اشتباها e را a نوشته بودی این مورد را نبینی و دامنه‌ی اشتباهی را ثبت کنی.
البته تا سه روز وقت داری که دامنه‌ات را حذف کنی و ۳ دلار هم باید بابت این اشتباهت بپردازی، این هم از ثبت دامنه‌ی ما، ارزان که ثبت نشد هیچی تازه ۳ دلار هم ضرر کردیم.
این چند مدته هم افتادم به جان سایتهای ثبت دامنه که ببینم کدامشان بهتر هستند، آنلاین نیک و اینوم دو تا از خوبهایشانند ولی یک کمی گرانند، سایتهای دست دو هم هستند که از همینها reseller ای دارند و ارزانتر به شما دامنه می‌فروشند ولی اعتمادی پای کارشان نیست، هاستهایی هم مانند بلوهاست و دریم هاست و گو ددی هم کمتر از ۱۰ دلار ثبت نمی‌کنند، فعلا همین دوتا را باید چسبید تا چیز جدیدی پیدا کنم.

چند وقتی است که چند نفری از دوستان وبلاگ‌نویس ما که نوشته‌های خوبی می‌نوشتند دیگر مطلبی نمی‌نویسند و وبلاگهایشان به حال خودشان رها شده‌ است، وبلاگ‌نویسانی چون کارپه دایم، گناهکار، اکس ری و کوچه .
هر کدام از این وبلاگها برای خودشان کسی بودند و مطالبی بسیار گویا و شیوا داشتند و ننوشتن دوستان توی این وبلاگها باعث شده که من چند مدتی باشد که به دنبال وبلاگهای جدید بگردم که مطالب نویی را درشان بخوانم، کم هم پیدا نمی‌کنم و چیزهای بدی هم پیدا نمی کنم ولی قصد من از این نوشته فقط یادآوری این نکته بود که وبلاگ نویسی در ایران مشابهتی با جاهای دیگر دنیا اگرهم داشته باشد خیلی با کل دنیا فرق می‌کند، مثلا شما فرض کنید یکی از همین وبلاگ‌نویسان که یکی از اعضای تیم وردپرس فارسی بودش و به عقیده‌ی من با داشتن لینکی از وردپرس فارسی به وبلاگش رنک گوگلش هم کم نبود به راحتی می‌توانست تبلیغاتی را در وبلاگش به نمایش بگذارد که نه تنها خرج هاست و سرورش را بدهد بلکه بتواند خودش را ترغیب به نوشتن بیشتر بکند همان‌طوری که بسیاری از وبلاگنویسان انگلیسی زبان تنها از تبلیغات گوگل ماهانه پولهایی در می‌آورند. (فکر کنم یک بار از نویسنده‌ی وبلاگ تک کرانچ عکسی را دیدم که چک ۱۰۰۰ دلاری گوگل دستش بود و این مبلغ یک ماه نوشتن در وبلاگش بود)، شما فکر کنید اگر می‌شد ایران از طرف آمریکا تحریم نباشد و گوگل هم به ایرانیان بابت کلیکهایشان پول می‌داد وبلاگ نویسی در ایران تبدیل به یک شغل پردرآمد می‌شد و مترجمان ایرانی به جای ترجمه‌ی کتاب رو به سوی ترجمه‌ی وبلاگهای پربیننده‌ی خارجی می‌کردند، فکر می‌کنید مثلا ترجمه مشبل چه قدر زمان می‌خواهد فوقش روزی ۲ ساعت کار و ماهی ۱میلیون تومان درآمد، چیزی که به خاطر برابری نرخ ارز ایران و آمریکا بسیار به چشم می‌آید وگر نه با هزار دلار زیاد زندگی راحتی نمی‌توان در آن‌ور آبهای ایران داشت و حداقل فکر کنم به ماهی ۲هزار دلار نیاز است.
خواستم بگویم که چه پتانسیلهایی وبلاگستان ایرانی دارد و چه سیاستهای غلطی جلوی رشد آن را گرفته، تحریم ایران توسط آمریکا به کنار تحریم وبلاگها توسط خود ایران هم قسمتی از ماجراست، سایتهایی مانند بالاترین با کمی معروفیت کسب کردن شامل قیچی سانس ورچی می‌شوند و دیگر مطالبشان از ایران در دسترس نمی‌باشد و هزار و یک بلای دیگر … ولی با این همه وبلاگستان ایرانی جوشیده و می‌جوشد و وبلاگنویسان جوانی حضور پیدا می‌کنند و می‌نویسند ولی چه بهتر می‌شد که شرایطی فراهم بود که وبلاگنویسان نه تنها می‌نوشتند بلکه نوشتن را هم بنا به مشکلات اجتماعی و سیاسی و … کنار نمی‌گذاشتند.

وردپرس شیدا هم به روز شد، کلا هم فارسی شد البته با استفاده از وردپرس فارسی، مبارکش باشه.