یادمه دفعه اولی که از سایت دانشجویان ایرانی اس اف یو بازدید کردم، سایتی ساده بود که بسیاری از اطلاعاتی را که می‌خواستی نمایش می‌داد، تنها گیری که داشت این بود که به راحتی نمی‌شد آر اس اسش را بخوانی که آن هم با پیشنهاد بنده (+) درست شد و آر اس اس نوشته‌ها، عکسها و … هم در دسترس قرار داده شد.
نسخه‌ی بعدی سایت اس اف یو آی سی هم بر پایه‌ی وردپرس بود، که قابلیت بسیار زیادی را به کاربرانش می‌داد، ساده‌ترینش گذاشتن کامنت بود (البته نسخه قبلی هم چنین گزینه‌ای داشت) ولی سایت جدید اس اف یو آی سی به کل تعطیل است.
اول یک سری به سایتش بزنید بعد این نوشته را بخوانید.

اولا مثلا به این صفحه سر بزنید (http://new.sfuic.com/about.php) دلیل این که این صفحه پی اچ پی هستش را بنده نفهمیدم، کلا همه‌چی‌اش استاتیک (ایستا) هستش و اصلا نیازی به پی اچ پی احساس نمی‌شود. دوما معمولا صفحه‌ی درباره‌ی ما معمولا حاوی اطلاعاتی درباره‌ی افراد هست و این که این گروه برای چی تشکیل شده و چی کار می‌کند و … ولی این صفحه بیشتر شبیه صفحه‌ی پروفایل تو فیس‌بوک یا ارکات می‌آید.

دوما پایین همه‌ی صفحات اگر نگاه بکنید نوشته “©۲۰۰۸ Copyright Ashkan Z. Deylami“. آقا یکی بیاد بگوید و برای دوستان تعریف کند که کپی رایت یعنی چی، اگر این سایت یک گروه هست، کپی رایتش هم برای یک گروه خواهد بود و نه برای یک آدم خاص به نام Ashkan Z. Deylami.

سوما صفحه‌ی ارتباط با ما را اگر نگاه کنید، دریغ از یک فرم ساده‌ی اچ تی ام ال که بتواند یک ایمیل بفرستد. ایمیلی هم که در آن‌جا قرار دارد به صورت عکس (jpeg) هستش، یعنی جایی نیست که شما رویش کلیک کنید و مثلا outlook تان باز بشود یا تو جیمیل راحت بنویسید. دوستان فکر می‌کنند با این کار می‌توانند جلوی اسپم را بگیرند. بعضی‌ جاها هم از آدرس iranian[@]sfu.ca استفاده کردند. مطمین باشید این‌قدر ایمیل پیداکن‌های روی اینترنت پیشرفته شده‌اند که به راحتی بتوانند بفهمند این آدرسی که نوشتید همان iranian@sfu.ca بوده،

پس بهتره اگر خیلی نگران اسپم هستید، زیرساختار ایمیلی‌اتان را عوض کنید و از پلتفرم‌هایی استفاده کنید که اسپم را بهتر تشخیص بدهند. اینها همه به کنار، خیلی ضایع است آدرس سایتت sfuic.com باشد و ایمیلش info@sfuic.com نباشد. اگر اصرار بر این است که از این ایمیل استفاده شود به نظر خیلی عاقلانه‌تر می‌رسد که آدرس وب سایتی چیزی مثل www.sfu.ca/~iranian باشد به جای آدرس فعلی‌.

اینها همه به کنار، این سایت برای دانشجویان ایرانی هست ولی به انگلیسی، اگر هدف گسترش فرهنگ و هنر ایرانی هستش بهتره اول از خودمان شروع کنیم همیشه و نه این که فقط بلد باشیم حرف بزنیم. اگر هم تنها هدف تفریح و سرگرمی است، زبان سایت چیز مهمی نیست و همین سایت هم بسیار خوب است.

این را هم ببینید “The new site is up and running. Thanks to the contributions of Ashkan Z. Deylami, and Kianoush Nesvaderani.” این جمله‌ای از سایت هستش. اگر این نمونه‌ی جمله بارز خود ستایی نباشد پس چیست ؟

اگر سورس صفحه‌ی اصلی را هم مشاهده کنید می‌بینید که کل صفحات از table استفاده شده، چیزی که سالهاست دیگر تو ساختن وبسایتها استفاده نمی‌شود و سرعت لود (بالاگذاری) صفحات را بسیار کند می‌کند. حالا بماند که اصلا کلمه کلیدی‌ای جز sfuic هم برای سایت تعریف نشد و برای فاصله دادن بین لینکها از   استفاده کرده‌اند (کد اچ تی ام ال برای فاصله).

خیلی نکات دیگر هم هست که اگر بخواهم بگویم سر همه درد می‌آید مثل لینک ندادن به گروه موجود در فیس‌بوک، بودن اطلاعات بیشتر در فیس‌بوک درباره‌ی برنامه‌هایشان، نداشتن یک آمارگیر، نداشتن قابلیت کامنت گذاشتن، ایندکس نشدن از گوگل و …

کار دانشجویی همیشه همین بوده، اگر توانستیم کاری را انجام بدهیم که یک کمی از تجربیات دوستان قبل از خودمان استفاده کنیم آن موقع هست که پیشرفت می‌کنیم؛ تفاوت بارز ایرانیان با بقیه.

اگر دوست داشتید می‌توانید تاریخچه‌ای از تغییرات سایت را در این آدرس ببینید.

عکسهای سایت اس اف یو آس سی‌ای که می‌بینید به ترتیب قدمت در نوشتار آمده‌ است. عکس جدیدتر بالاتر از دیگر عکسهاست و آخرین عکس قدیمی‌ترین نسخه‌ی ای سایتی که من دیدم هستش.

اصلا فکر نکنید که منظورم همان ضرب المثل معروف بوده چون که بنده منظورم از ماست اولی yogurt بوده و از ماست دومی ماست بوده.
جالبه همین چند وقت پیش نوشتم که دانشجویان خارج از کشور باید در راستای ارتقای دانش فرهنگی دیگران درباره ی ایران بکوشند و از این حرفها و نامی از اس اف یو آی سی هم بردم ولی فکر کنم اگر این گروههای دانشجویی بتوانند گلیم خودشان را از آب بکشند بیرون و سایتشان را سر پا نگه دارند هنر کردند چه برسد به این که فرهنگ را ارتقاع بدهند (سایتشان یک هفته ای می شه که در دسترس نیست)

آی مردم
بشتابید که در نشتافتن بسی پشیمانی‌ است

پکیج کامل آبروریزی هر گونه کلاب و گروه اینترنتی و آن‌ترنتی
با استفاده از انواع روشهای صمعی و بصری
با استفاده از تمام قدرت وبلاگ بنده و سایتهای اقماری‌اش ( به قول گناهکار و بیشتر پاسپارتو اگر اینها همه را بخواهید حساب کنید یک اینترنت برای خودش می‌شود)
و روشهای نظم نوین جهانی
تضمینی صد در صد
بدون امکان خنثی سازی
و با امکان استفاده‌ی مجدد و بازیافت
تایید شده توسط تمام دانشگاههای معتبر دنیا
تنها به مدت محدود
وتنها با یک ایده‌ی ساده
و ابتکاری نو

بشتابید که به قول شاعر نشافتن مایه‌ی بسی پشیمانی‌ است

در ادامه هم پکیج زیر در صورت مساعدت دوستان در آینده‌ی نزدیک ارایه می‌شود -پیش ثبت نام و رزور جا ضروری‌ است:

نحوه‌ی چگونه برداشت کردن حرفها و نوشته‌های دیگران برای مقاصد خودمان
نحوه‌ی چگونه استفاده نکردن از وسایل ارتباط جمعی برای رساندن منظور خود
نحوه‌ی تغییر صدا همراه با حرکات موزون در هنگام نوشیدن مقادیر زیادی شنگولیجات
نحوه‌ی استفاده از تخصص دیگران بدون سوال و تنها با یک نگاه
و ….

شما هم اگر مایل به تدریس بودید برای ما بنویسید و جماعتی را شاد کنید.

( قبل از پس نوشت : اگر چیزی از این نوشته سر در نیاوردید مشکلی نیست کافیه کلاسهای ما را شرکت کنید فقط.)

یک نوشته‌ی بلند بالایی نوشتم به نام دموکراسی یعنی تحمل نقدپذیری و به یک سری مسایلی می‌پردازد که اگر تا هفته‌ی دیگر حل نشود حتما منتشرش می‌کنم، و اگر هم تاکنون منتشرش نکردم به خاطر دوستانی بوده که فکر می‌کنم نوشته‌ی من کاملا درباره‌ی آنها نیست و امیدوارم نظرم هم درست باشه.

راستی زدم تو کار فارسی کردن تم، و دارم همه‌ی چیز میزهای این وبلاگ را فارسی می‌کنم، می‌دانم وف هست ولی دوست ندارم محیط ادمین فارسی باشه، چیز جالبی نیست، برای همین فقط به فارسی کردن تم بسنده می‌کنم.

پرزیدنتها می‌آیند و می‌روند ولی تنها چیزی که ازشان باقی می‌ماند یادشان است.
دیروز یک پرزیدنت جای خودش را به دیگر پرزیدنت کلوب ایرانیان اس اف یو داد،‌ پرزیدنتی که زیاد افتخار همکاری باهاش را نداشتم ولی تا همان قدری که می‌شناختمش می‌دانم که پرزیدنت بدون تو کلوب ایرانیان خیلی سرد خواهد بود.
دوستی که آشناییمان نه به خاطر پرزیدنت بودنش شروع شد و نه به خاطر همکلاس بودنمان و نه به خاطر یک فعالیت، و تنها به خاطر یک ایده‌ی مشترک و نوشته‌هایی دوست داشتنی.
دوستی که اولین بار دیدارمان اصلا ندانست من کی هستم، فکر نکنم از این گونه انسانها در دنیا زیاد پیدا شوند و مطمینم که کلوب ایرانیان یکی از بهترین یارهایش را از دست داده و امیدوارم که همیشه موفق باشه.
یادم نمی‌رود اولین بار که جلسه‌ی ایرانیان دانشگاه اس اف یو را شرکت کردم یاد جوگیری‌های خودمان موقع دانشجو بودن و شرکت در انجمن علمی دانشکده و دانشگاهمان افتادم، حس خوبیه همه با هم یک کاری می‌کنند ولی بدیش هم اینه که هر کسی نظری دارد و بدتر این که هر کسی از وارد شدن به این انجمنها یک هدف خاص خود را.
پرزیدنت جدید بدون هیچ رقیبی انتخاب شد، شما بگویید این هم شد رقابت، حداقل یکی را می‌آوردید که در حد خودتان نبود و با آن رقابت می‌کردید و می‌بردید، نایب رییس هم همین‌گونه انتخاب شد، خودتان دموکراسی ایرانی در این ور آب را هم ببینید، بنده خودم هم که رای دادم دو تا رای دادم، چون نه ثبت نامی بود،‌ نه حتی برگه‌های رای شماره داشت که بتوانند بشمارند چند نفر رای دادند.
حالا اینها همه به کنار، کم لطفی بسیاری کرد پرزیدنت جدید کلوب ایرانیان اس اف یو ( که از قبل می‌دانست انتخاب می‌شه) یک تشکر از کسانی که آمدند و رای دادند و از همه مهمتر از پرزیدنت قبلی هم تشکری نکرد، کاری را که یکی از دانشجویان انجام داد و چه بهتر بود که از طرف پرزیدنت انجام می‌شد.
به هر حال همیشه کار گروهی ایرانیان یک چیزیش می‌لنگه، این یکی همه چیش می‌لنگید.

دو نکته، فکر کنم ایشان دومین نفری بودند که در وبلاگم افتخار معرفی‌اشان را داشتم، اگر گفتید اولیش کی بوده ؟
دوم هم این که ایشان زیاد از پرزیدنت نام گرفتن هم خوشش نمی‌آمد ولی چه کنیم که لقبیه که بهش می‌آید و راحت نیست چیز دیگر صداش کردن.

سناریوی‌ اول :
خیلی وقت بود که نوشته‌هاش را می‌خواندم و همان‌طور هم که از نامش وبلاگش برمی‌آمد از آن وبلاگهایی بود که درباره‌ی یک موضوع خاص مطلب می‌نوشتند بود (و چون فکر می‌کردم که شاید یک روزی برای ادامه تحصیل راهی دیار غربت بشوم از خواندن این دسته وبلاگها که با پرداختن به شرایط زندگی در یک شهر دیگر آدم را آشنا می‌کند رو آورده بودم)، گذشت و گردش ایام آن گونه شد که ما هم گذرمان به ونکوور افتاد و با پویا آشنا شدم و کم کم فهمیدم ایشان شخص اول کلوب ایرانیان دانشگاه سایمون فریزر می‌باشند که این‌جا بهش می‌گویند پرزیدنت.

سناریوی دوم :
یکی از کسانی که بنده وبسیاری از شماها به کاریکاتورهایش خندیدم به ونکوور می‌آید و با جمعی از دوستان به بحث و گفتگو می‌نشیند، البته اکثر این دوستان دستی در وبلاگ داشته‌اند و می‌نویسند یکی از مهمترین کسانی هم که در آن روز با نیک آهنگ صحبت می‌کند شخص پرزیدنت می‌باشد. (برای دانش کامل در این باره می‌توانید این‌ را بخوانید) نیکی که از نحوه‌ی نوشتن و موضوع وبلاگ پرزینت آگاه می‌شود و از طرفی هم وقت زیادی هم نمی‌شده که از نوشتن در کلاغستون می‌گذشته برای همین به فکرش می‌زنه که شاید بشود به جذب پرزیدنت پرداخت.

سناریوی سوم :
و این گونه می‌شود که از این به بعد در رادیو زمانه بخشی با عنوان از ونکوور چه خبر با نویسندگی پرزیدنت وقت کلوب ایرانیان (پویا علاقه‌بند) ایجاد می‌شود و ما را هرچه بیشتر به زمانه خوانی وا می‌دارد.

راستی فکر می‌کنید این هم در بحث خریده شدن شرکتهای بزرگ شرکتهای کوچک را بگنجد، یعنی رادیو زمانه برای این‌که رقیبی در امر اطلاع رسانی از ونکوور نداشته باشد دست همکاری به سوی پرزیدنت دراز کرده است و او را به نوعی همکار خود کرده است ؟