چند وقت پیش ایمیلی دریافت کردم که از نویسنده‌ی وبلاگ زهرا اچ بی بود، با این که زیاد وبلاگش را نمی‌خوانم ولی به نظر وبلاگ پرخواننده‌ای می‌آید، و مطمینا هم هست، محتوای نامه چیزی نبود جز تبلیغات و عضویت در سایتی که به سبب عضو شدن شما به ایشان پولی می‌رسید، ایمیلش را هنوز هم دارم.

کی می‌خواهیم از این روشها برای کسب درآمد دست برداریم، هر از چند گاهی یک هم‌چین ایمیلهایی برایم می‌آید. چون برایم خیلی دور از ذهن بود که او هم هم‌چین کاری بکند ایشان را که مثال زدم. من که می‌گویم اگر هم می‌خواهید کسی با ارجاع دادن به شما در سایتی ثبت نام کند بهتر است که مثل من در وبلاگتان لینکی بگذارید و از دوستانتان بخواهید برای عضو شدن لینک را کلیک کنند و به همه گله‌ای ایمیل نفرستید که اعتبار خودتان را پایین می‌آورید.

پی نوشت : شایسته ترجمه فارسی حلال می‌شود

با سایت Kongregate از طریق خبری از سایت the Idea Shower آشنا شدم، سایتی است برای این که به صورت آنلاین بازی کنید، بازی‌های زیادی هم داره و جالب هم هست، یک سری بهش بزنید.

ولی خبری که در این سایت آمده بود این بود که اگر شما پسورد فیس بوکتان به صورت اتوماتیک وارد می‌شود و در مرورگرتان ذخیره شده است، از این پس این سایت با قراردادی که با فیس بوک بسته این امکان را دارد که با استفاده از این اطلاعات یعنی اطلاعاتی را که از بازیهای شما و دوستان شما به دست می‌آورد را به فیس‌بوک بفرستد و باعث ‌شود که فیس‌بوک اطلاعات بسیار بیشتری درباره‌ی شما جمع آوری کند.

خوب داشتن اطلاعات زیاد درباره‌ی من و تو مگر مشکلی هست ؟
نمی‌توانم قطعی بگویم که مشکل هست ولی برای فیس بوک که با این همه کاربر سر و کار دارد، می‌تواند به راحتی اطلاعاتی را درباره‌ی دوستان شما به شما بدهد که خودتان هم به راحتی نمی‌دانید، مثلا شاید بتواند به شما بگوید که چند نفر از دوستان شما به زبان فارسی صحبت می‌کنند و با استفاده از اطلاعاتی که از سایت kongregate می‌گیرد بتواند تبلیغ بازی‌ای را برای دوستان شما بکند که برای ایرانیان بیشتر هیجان داشته باشد، این یک مثال ساده از نحوه‌ی استفاده از اطلاعاتی بود که من و شما در فیس‌بوک می‌گذاریم، به راحتی می‌شود فرض این را کرد که فیس بوک با عکسهایی که دارد،‌ به راحتی دارد اطلاعات بصری افراد دنیا را ذخیره می‌نماید و در اختیار دولتش قرار می‌دهد، می‌توانید در privacy policyاش بخوانید که نوشته حق تمام اطلاعات موجود در فیس بوک برای فیس بوک می‌باشد و این اختیار را دارد که از آن به هر طریقی استفاده نماید.

حالا برگردیم به سایت kongregate و سایتهای که در آینده بخواهند اطلاعاتشان را به فیس‌بوک بفرستند، the Idea Shower استفاده از پلاگینی برای فایرفاکس را توصیه می‌کند که می‌توانید از این‌جا داونلودش کنید و سپس در قسمت options آن آدرس فیس‌بوک را اضافه کنید تا جلوی این کارها و نقل و انتقال اطلاعات را بگیرد، البته یک کار راحتتر هم استفاده نکردن از ذخیره اتوماتیک نام کاربری و رمز عبوره، می توانید شرح کامل را هم در این‌جا بخوانید.

حالا از ما گفتن بود،‌ این قدر وب ۲ای نشوید که نه خیر داره نه عاقبت.

شما هم حتما تذکر پایین را دیده‌اید ؟ خیلی درخواست ساده‌ای به نظر می‌آید ولی اگر دقیق بهش فکر کنید بالاترین دارد به حریم شخصی من و تو وارد می‌شه و به خودش اجازه می‌دهد که کاربرانی را که رمز عبورشان یک سری عبارات خاص می‌باشد مجبور و وادار به عوض کردن آنها بکند.
معمولا دو راه برای استفاده از رمز عبور در وب سایتها وجود دارد یکی این که قبل از این که پسورد وارد دیتابیس سایت بشود Hash می‌شود (Hash روشی است که باعث می‌شود رمز عبور شما را کسی نتواند بخواند و تبدیل به یک سری عبارات خاص می‌کند و ویژگی‌اش اینه که برگشت‌پذیر نیست یعنی اگر کسی Hash شده‌ی رمز عبور شما را بداند احتمال به دست آوردن رمز اولیه نزدیک به صفر می‌باشد)، در این حالت دارنده‌ی سایت و مدیر سایت نیز نمی‌تواند حدس بزند که کدام رمز عبور Hash شده مثلا رمز عبور ۱۲۳ بوده است.
روش دیگر این است که رمز عبور را به صورت غیر Hashشده در دیتابیس سایت نگه داریم در این روش به راحتی می‌توان رمز عبور کاربر را خواند و اگر شما هم مثل من رمز عبور اکثر سایتهایی که استفاده می‌کنید یکی باشد، مدیر سایت بالاترین به راحتی می‌تواند با خواندن آن رمز عبور و رفتن به دیگر سایتها از حساب کاربری من در دیگر سایتها استفاده کند.

این چیزی است که بالاترین را باز به یک سایت تماما ایرانی تبدیل می‌کند، استفاده نکردن از روشهای درست نگهداری اطلاعات کاربران و لحن حرف زدن خصمانه با آنها : “باید رمز عبورتان را عوض کنید”.

پس نوشت : به دلیل توضیحات مدیر بالاترین (عزیز) قسمتی از متن، حذف شد

اولا این که صفحه‌ی شخصی گوگل چند تا باگ داشتند که بنده یکی‌اشان را گرفتم ( مطلب در مورد ویستا بود آمده بود توضیحش را از کشته‌های عراق می‌داد ) می‌توانید این نوشته را در این آدرس ببینید.
دوما یک وبلاگ می‌خواهم بهتان معرفی کنم که زیاد هم کار درست نیست ولی چه کنم که اگر معرفی نکنم معلوم نیست بعدها چه بلایی سرم بیاید، وبلاگ یک غریق نجات است با نام LifeGuard که با اصرار بنده آمد و در وردپرس دات کام نویسندگی را شروع کرد وگرنه که قبلا در پرت و پلا آباد می‌نوشت (جایی بود که نمی‌شد به وبلاگش هم مستقیما لینک بدهی)، البته آغاز نوشتن است و حتما ایرادهایی دارد شما به بزرگی خودتان ببخشید.
سوما این که تا حالا شده از طریق اینترنت جایی دعوت بشوید، این هم از آثار فراتمدنی بشر است، روزی هم می‌شود از طریق اینترنت عروسی کنید، حالا کجایش را دیدید، روزی هم می‌شود از طریق اینترنت جشن سده را در کنار هم برگزار کنید.
البته سایتی که از طریق آن دعوت شدم evite هست و احتمالا تا چند روز دیگر هم گوگل صفحه‌ی مربوط به مهمانی دعوت شده‌ی ما را اگر ایندکس کند لینکش را این‌جا می‌گذارم وگر نه نباید privacy دیگران را از بین ببرم.
یادش به خیر زمانهایی که به مهمانی دعوت می‌شدیم و تلفن دعوت شدن به مهمانی کمتر از نیم ساعت امکان نداشت تمام شود، تا با تمام میهمانان از دور و از زبان صاحب مجلس آشنا نمی‌شدیم مگر می‌شد که دعوت را بپذیریم، تا تمام مراسم و تک تک تمهیدات آماده شده برای مراسم را نمی‌فهمیدیم نمی‌شد که به یک مهمانی برویم، حالا بیا و ببین چه شده، یک سایتی زده که پا شو بیا مهمانی فلانی، فلان ساعت،‌ فلان جا، این هم تلفن ( خدای نکرده مثل زنگ زدن منشی‌های دکترهای دندانپرشک روز قبل از رفتن به مطب می‌ماند )
چهارما هم این که بنده به همه توصیه می‌کنم فیلم دایی جان ناپلیون که به زحمت بر و بچس پرشین هاب روی اینترنت گذاشته شده را ببینند تا ببینند طنز امروزه‌ی زندگی ما چه چیزهایی کم دارد.
پنجما هم این که شیدا دات وردپرس دات کام هم یه هو از ۲ شد ۴، رنکش تو گوگل را می‌گم، البته شیدا هنوز که هنوزه سروری می‌کنه و ۵ مانده، می‌توانید پایین صفحه خودتان مشاهده کنید.