حتما آرش را میشناسید، یکی از خوانندههای محبوب ایرانی، دارد چند روز دیگر به ونکوور میآید. جالبیش این هست که تبلیغات این برنامه را توی فروشگاههای ایرانی و یا کلوبهای ایرانی تا حالا مشاهده نکردم. معمولا وقتی یک برنامهای کنسرتی چیزی باشد؛ که معمولا هم کم نیست، از کنار هم مغازهی ایرانی که رد میشوی میبینی که کلی پوسترش را چسبانده و مثلا جامعهی ایرانیان کانادا (حالا نمیدانم این کانادا هست یا فقط استان بی سی) از چند ماه پیش برنامهی کنسرت اندی و بیژن مرتضوی را تبلیغ میکرد. در این تبلیغات (چیزی که اینجا بهش میگویند promotion) کلوبهای ایرانی مانند اس اف یو آی سی (+) ، یو بی سی پی سی (+) و کافه رادیو (+) (آنهایی هستند که من میشناسم) وظیفهی مهمی را بازی میکنند چون معمولا با قشر دانشجو سر و کار دارند و برای رساندن پیام مهم برگزاری مراسمها از آنها استفاده میشود و در عوض آنها هم اسپانسر برنامه میشوند و شاید هم تخفیفی برای دانشجویان بگیرند. اما جالبیش این بود که برای برنامهی آرش (+) از این کلوبها که در معمولا به تبلیغ برنامههای ایرانی در ونکوور اهتمام خاصی دارند، تبلیغی در بارهی این برنامه ازشان ندیدم. معمولا برنامههایی که هر کدام این کلوبها میگذارند توسط بقیه هم تبلیغ میشود و سعی میشود تا آن جایی که میشود همه ایرانیان با خبر بشوند ولی دربارهی آرش این گونه نبود. مثلا برنامه بعدیای که یو بی سی برگزار میکند، کنسرت زیبا شیرازی هست (اگر درست یادم باشد) و کافه رادیو هم بدجوری گیر داده به کیوسک (نوشتهی من دربارهی کیوسک) که باغ وحش جهانیاشان را میخواهند به ونکوور بیاورند و حتی بلیطهایی با تخفیف هم دارد که به هر کسی که به کافه رادیو گوش بدهد، بهشان میدهد. (نمونه : تبلیغ کنسرت زیبا شیرازی در کافه رادیو)
اینها را نگفتم که گله کنم که چرا این دوستان تبلیغی برای این بنده خدا نمیکنند، برایم جالب بود وقتی که بزرگان هنر ایران مانند شجریان و ابی و گوگوش و … وقتی برای اجرای کنسرت به ونکوور میآیند، این قدر تبلیغ میشود که گوشت را پر میکنند، یادمه همین کنسرت شجریان که رفتیم سالن پر هم نشده بود (قسمتی از کنسرت) . حالا این آرش بدون تبلیغ در حتی همین جامعهی کوچک ایرانی دارد میآید به ونکوور و هیچی نشده سری اول بلیتهای کنسرتش تمام شده و اگر بخواهید بروید و از نزدیک ببینیدش باید یک کمی سر کیسه را شل کنید و بیشتر خرج کنید. اگر درست یادم باشد چند وقت پیش سیاوش قمیشی آمده بود توی همین مکانی که آرش میخواهد برنامه اجرا کند و برنامه اجرا کرده بود و بلیطهایش نصف قیمت برنامهی آرش بود.
یک مقایسهای در طیف شنوندگان و دعوت شدگان به کنسرت کیوسک و آرش بکنید (در شبکهی فیس بوک) به راحتی تفاوت را متوجه میشوید.
اینها همه را گفتم که بگویم به این میگویند کار درست حرفهای و از آن مهمتر نتیجهاش شناساندن فرهنگ ایرانی. البته شاید نتوان اسم فرهنگ را برش گذاشت ولی به هر حال قسمتی از فرهنگمان هم همین آهنگهاست. فرهنگی که اینور آبیها چیزی ازش نمیدانند. آن فردی که با آهنگ آرش بدون فهمیدنش حال میکند مطمینا علاقهمند میشود که بفهمد این یارو دارد چی میگوید و شاید چند تا کلمه فارسی هم یاد بگیرد و چند خطی هم از فارسی برایش بخوانند و درک کند که ایرانیان فرهنگی غنیتر از چیزی هست که توی مخ بسیاری از جهانیان قرار دارد.
به هر حال کارش درسته. از آدرس وب سایتش معلومه کدام خوانندهی ایرانی را دیدید که آدرس به این باحالی و سر راستی داشته باشد، مطمینا کلی خرج همین آدرس کرده.
راستی گروه مستان هم دارد به ونکوور میآید و توی نورت ونکوور برنامه قراره که بگذارد، چیزی که شنیدیم مثل این که کارشان درسته و از طرفی هم هر جایی اجازه برنامه گذاشتن را بهشان نمیدهند (هر جایی یعنی کجا میتواند باشد) ، اگر دوست داشتید این یکی را هم تشریف ببرید و جای ما را هم خالی کنید.
یادمه دفعه اولی که از سایت دانشجویان ایرانی اس اف یو بازدید کردم، سایتی ساده بود که بسیاری از اطلاعاتی را که میخواستی نمایش میداد، تنها گیری که داشت این بود که به راحتی نمیشد آر اس اسش را بخوانی که آن هم با پیشنهاد بنده (+) درست شد و آر اس اس نوشتهها، عکسها و … هم در دسترس قرار داده شد.
نسخهی بعدی سایت اس اف یو آی سی هم بر پایهی وردپرس بود، که قابلیت بسیار زیادی را به کاربرانش میداد، سادهترینش گذاشتن کامنت بود (البته نسخه قبلی هم چنین گزینهای داشت) ولی سایت جدید اس اف یو آی سی به کل تعطیل است.
اول یک سری به سایتش بزنید بعد این نوشته را بخوانید.
اولا مثلا به این صفحه سر بزنید (http://new.sfuic.com/about.php) دلیل این که این صفحه پی اچ پی هستش را بنده نفهمیدم، کلا همهچیاش استاتیک (ایستا) هستش و اصلا نیازی به پی اچ پی احساس نمیشود. دوما معمولا صفحهی دربارهی ما معمولا حاوی اطلاعاتی دربارهی افراد هست و این که این گروه برای چی تشکیل شده و چی کار میکند و … ولی این صفحه بیشتر شبیه صفحهی پروفایل تو فیسبوک یا ارکات میآید.
سوما صفحهی ارتباط با ما را اگر نگاه کنید، دریغ از یک فرم سادهی اچ تی ام ال که بتواند یک ایمیل بفرستد. ایمیلی هم که در آنجا قرار دارد به صورت عکس (jpeg) هستش، یعنی جایی نیست که شما رویش کلیک کنید و مثلا outlook تان باز بشود یا تو جیمیل راحت بنویسید. دوستان فکر میکنند با این کار میتوانند جلوی اسپم را بگیرند. بعضی جاها هم از آدرس iranian[@]sfu.ca استفاده کردند. مطمین باشید اینقدر ایمیل پیداکنهای روی اینترنت پیشرفته شدهاند که به راحتی بتوانند بفهمند این آدرسی که نوشتید همان iranian@sfu.ca بوده،
پس بهتره اگر خیلی نگران اسپم هستید، زیرساختار ایمیلیاتان را عوض کنید و از پلتفرمهایی استفاده کنید که اسپم را بهتر تشخیص بدهند. اینها همه به کنار، خیلی ضایع است آدرس سایتت sfuic.com باشد و ایمیلش info@sfuic.com نباشد. اگر اصرار بر این است که از این ایمیل استفاده شود به نظر خیلی عاقلانهتر میرسد که آدرس وب سایتی چیزی مثل www.sfu.ca/~iranian باشد به جای آدرس فعلی.
اینها همه به کنار، این سایت برای دانشجویان ایرانی هست ولی به انگلیسی، اگر هدف گسترش فرهنگ و هنر ایرانی هستش بهتره اول از خودمان شروع کنیم همیشه و نه این که فقط بلد باشیم حرف بزنیم. اگر هم تنها هدف تفریح و سرگرمی است، زبان سایت چیز مهمی نیست و همین سایت هم بسیار خوب است.
این را هم ببینید “The new site is up and running. Thanks to the contributions of Ashkan Z. Deylami, and Kianoush Nesvaderani.” این جملهای از سایت هستش. اگر این نمونهی جمله بارز خود ستایی نباشد پس چیست ؟
اگر سورس صفحهی اصلی را هم مشاهده کنید میبینید که کل صفحات از table استفاده شده، چیزی که سالهاست دیگر تو ساختن وبسایتها استفاده نمیشود و سرعت لود (بالاگذاری) صفحات را بسیار کند میکند. حالا بماند که اصلا کلمه کلیدیای جز sfuic هم برای سایت تعریف نشد و برای فاصله دادن بین لینکها از استفاده کردهاند (کد اچ تی ام ال برای فاصله).
خیلی نکات دیگر هم هست که اگر بخواهم بگویم سر همه درد میآید مثل لینک ندادن به گروه موجود در فیسبوک، بودن اطلاعات بیشتر در فیسبوک دربارهی برنامههایشان، نداشتن یک آمارگیر، نداشتن قابلیت کامنت گذاشتن، ایندکس نشدن از گوگل و …
کار دانشجویی همیشه همین بوده، اگر توانستیم کاری را انجام بدهیم که یک کمی از تجربیات دوستان قبل از خودمان استفاده کنیم آن موقع هست که پیشرفت میکنیم؛ تفاوت بارز ایرانیان با بقیه.
اگر دوست داشتید میتوانید تاریخچهای از تغییرات سایت را در این آدرس ببینید.
عکسهای سایت اس اف یو آس سیای که میبینید به ترتیب قدمت در نوشتار آمده است. عکس جدیدتر بالاتر از دیگر عکسهاست و آخرین عکس قدیمیترین نسخهی ای سایتی که من دیدم هستش.
این بی بی سی فارسی هم خوب چیزی شده ها. فقط یک کم راست به چپ کردن تم جدید بی بی سی انگلیسی را طول دادند. اگر به بچههای تمساز (تم دودره کن بخوانید) میدادند سه سوت تم جدید بی بی سی انگلیسی را برایشان راست به چپ میکردند.
فقط نکتهای که نظرم را جلب کرد، اول همهی ویدیوهای بیبیسی فارسی بود که تنها نام اصفهان و پکن دیده میشد، نمیدانم چرا از این همه شهر فقط اصفهان را انتخاب کردند. معمولا که تو اخبار بیبیسی اگر نگاه کنید، نام شهر شیراز و تهران را برای گزارش آب و هوا میآورد. شاید میخواسته طرفداران اصفهانی بیشتری جدب کنه. (نسخه کامل صفحه)
این دو تا فیلم را ببینید. افرادی که توی این دو تا فیلم صحبت میکنند تقریبا سنهایی همانند هم دارند و ایرانی هستند. سرنوشت هم خودش نمیداند قسمتش چی میشود وگرنه تکلیفش را تا حالا با زندگی معلوم کرده بود.
یادش به خیر روزهایی که وبلاگستان خیلی ساکت و کم توقع بود.
یادش به خیر روزگاری که لینکدونی درست کردن یکی از هنرهای وبلاگتان به شمار میآمد و اگر لینکدونی داشتید کلی اعتبار و آبرو داشتید (لینکدونی یعنی لینک به خبرهای مهم روز و نه بلاگهای همسایه)
یادش به خیر روزهایی که بلاگرولینگ را آشنا شدیم و یادمان داد چهجوری دوستانمان را میتوانیم در کنار وبلاگمان نمایش بدهیم و چه راحت میتوانستیم از آپدیت شدن وبلاگهایشان با خبر بشویم.
یادش به خیر وبلاگستانی که کوچهای داشت که افتخار میکرد (ما هم میکردیم) که جز ۵۰۰ وبلاگ برتر لینک شده بود (از آمار بلاگرولینگ)
یادش به خیر آن موقعها وقتی کسی میآمد و بلاگرولینگت را نگاه میکرد (بلاگ رولینگ : لینک به وبلاگهای دوستانتان) همبازیهای وبلاگیتان را میشناخت و ۴ تا وبلاگ جدید هم میخواند، نه ادعایی بود برای لینک دادن نه ترسی و نه اعتباری.
یادش به خیر وقتی که لینک میدادی، نه برای این بود که پیجرنک کسی را بالا ببری بلکه دیگران میفهمیدند که شما برای آن وبلاگ ارزش قایلی و نوشتههایش را میخوانی، برایت هم مهم نبود که کی با این لینکها امتیاز بیشتری بهت بدهد یا این که تو را از وبلاگستان حذف کند، برایت مهم نبود که خواننده بیشتری داشته باشی، مینوشتی برای خودت، دل خودت و از افکارت، لینکی هم که میدادی تاییدی بود بر دوستی وبلاگیت با دوست جدیدت.
یادش به خیر وبلاگستان توش فارسی نوشتن به همین راحتیها نبود که انواع و اقسام سرویسهای وبلاگی باشند، درست یادم باشد یک پرشینبلاگ بود در کنار بلاگاسکای (این آخری هم که هر از چند گاهی درش را تخته میکرد ) چند وقت بعدش امتی آمد و کمی بعدتر وردپرس، وردپرس فارسی هم به همت جمعی از وبلاگنویسان روی وردپرس دات کام شکل گرفت و بعدا وردپرس فارسی جداگانه هم سایت دار شد و فعالیت کرد، به همینگونه بود برای بلاگاسپات هم.
یادش به خیر هیجان نوشتن توی وردپرس، کنده شدن از ان پی اچ پی نیوک بیهمهچیز پر از سوراخ و نوشتن تو جایی راحت، که به قول مانی تنها برای این ساخته شده که یک بار بنویسند و هزار بار بخوانند.
یادش به خیر تبدیل پی اچ پی نیوک به سی پی جی نیوک، بعد به مامبو و بعدا به زوپس، که بتوانی به راحتی نوشتههایت را منتقل کنی و آن چند خطی را که نوشته بودی و یادگاریای بود از دوران جوزدگی وبلاگنویسیات برایت تا همیشه بماند.
یادش به خیر وردپرس دات کام که خیلیها را از هاستینگهای درپیت ایرانی رهانید و به رایگان وردپرس در خدمتمان گذاشت.
یادش به خیر آمدن اولین پادکستها، گوش دادن و داونلود کردنشان به چه بدبختی، رادیوها و …
یادش به خیر اولین بازیهای وبلاگی، بازی شب یلدا …
یادش به خیر وبهای ۲ که آمدند و ماندند (از خوشمزه بگیر تا این آخریش که فرندفید بود)
بعد از این همه مدت وبلاگستانی داریم استوار و پر از محتوی، از آن پستهای آبکی ۵ سال پیش خبری نیست، آنهایی هم که ادعای پدربزرگ وبلاگنویسی ایرانی بودند دیگر اعتباری ندارند (حتما میدانید کی را میگویم).
عیبی ندارد اگر وبلاگمان ترجمهی عینی خیلی از نوشتههای انگلیسی زبان وبلاگهای دیگر باشد، با این که بنده کلی مخالفم و بهتر میدانم که به جای ترجمه کردن به آموزش زبان پرداخته شود (عین همین بحث درباره ویکیپدیا) ولی مثل این که امروزه این نوع نوشتنها خواننده زیاد دارد.
عیبی ندارد که اگر یکی از دوستانت بیاید و بهت بگوید لینک وبلاگت را از وبلاگ معروفی دیده و بعدا فهمیده که دهه (با کسرهی د بخوانید) این را تو مینویسی و کلی حال کرده.
عیبی هم ندارد که چیزهایی را از کسانی که چندین وقت وبلاگ مینوشتند یاد بگیریم و بعدا حتی از آنها بهتر بنویسیم.
کاش همهی اینها و خیلی چیزهای دیگر را گاه گاهی در پساپردهی ذهنمان داشته باشیم، مرورشان کنیم، یادمان نرود چی بودیم و چی شدیم، وبلاگمان برای چه این همه محبوب شد، چرا این همه خواننده پیدا کردیم، یادمان باشد که وبلاگ نمینویسیم که امتیازمان بالا برود و یا قلهای را فتح کنیم، وبلاگ مینویسیم چون دوست داریم، راحتتر حرفهایمان را میزنیم، بسیاری از موانع نوشتاری و شنیدنی را بر سر راه نمیبینیم.
از وقتی که من به این سایت سر میزدم، تغییرات زیادی تو سایت ایرانیان اس اف یو دیدم، دست آنهایی که این کارها را کردند درد نکند، کسی اگر ازشان تشکر نمیکند ما به عنوان یکی از بچههایی که آنجا درس میخوانیم تشکر میکنیم، معمولا این تشکرها بعد از این که دورهی کار افراد تمام میشود انجام میشود، ولی از شواهدی که برمیآید وبمستر بچههای اس اف یو آی سی دیگر قادر به ادامه همکاری نیستش. این را میتوانید از آخرین پستی که تو سایتشان آمده ببینید، نوشتهی فردی است با نام mmoezi در صورتی که قبلیها نوشتهی SFU Iranian Club بوده. نوشتهی آخر دسته بندی شده در قسمت uncategorized هست در صورتی که از وبمستر قبلی بعید بود پستی را پست کند و در یک دستهبندی مناسب نگذارد، آن هم با فونت بزرگ و آبی وسط صفحه، و حتی یادش برود برای مطلبش یک title مناسب انتخاب کند جوری که وقتی که توی فید وبسایت میبینید (در سمت چپ سایت هم میتوانید ببینید با عنوان در ونکوور چه میگذرد) عنوان untitled داشته باشد. اولین پستم درباره سایت اس اف یو آی سی را خوب یادمه، کلی ازش ایراد گرفته بودم و یادمه بعد از نوشتههای من بود که فید آر اس اس به سایت اضافه شد و از آن موقع بود که بوی تحول به مشام میرسید، امروز که سایت اس اف یو آی سی را میبینم میتوانم بهش به عنوان یک دانشجوی ایرانی اس اف یو ببالم (حالا شاید افتخار نکنم ولی بالیدن را میکنم) سایتی که بر پایهی وردپرس راهاندازی شده، فارسیسازی شده، گالری باحالش هم میتواند کلی به ملت حال بده و عکسهایشان را ببینند که به نظر من یکی از بهترین گالریهای موجوده.
امیدوارم باز هم با عوض شدن وبمستر سایت شاهد تحولات عظیمتری تو سایت باشیم، شاید آدم بعدی که بیاد سایت را وب ۲.۰ ای بکند و همه دوستان ایرانی اس اف یویی خودشان را پیدا کنند و پروفایل بسازند و بعدش هم کلی ازش سود ببرند. شاید هم پلتفرمی بتوان راه انداخت برای همهی دانشگاههای خارجی و داخلی که کاربران را به هم مرتبط کند.
مشکلات زیادی جلوی پای دانشجویان ایرانی اس اف یو هستش، البته دربارهی سایت، چون هنوز اگر به whois سایت نگاه کنید میتوانید متوجه شوید که سایت هنوز در دست یکی از اولین بنیانگذارانش هست و هر موقع که اراده کند میتواند دی ان اسهای سایت را عوض کند و به هر نحوی که خواست ازش استفاده کند. مشکلی که به راحتی هم حل شدنی نیست و ممکن است روزی همهی اطلاعات و زحمات دوستانی را که روی سایت کار کردند را به باد بدهد.
راستی فکر نکنم وبمستر قبلی تجربهی نزدیک به ۱۰۰۰ بازدید در یک روز از سایتهای تحت فرماندهیاش داشته باشد، چیزی که شاید یک روزی در رزومهاش بهش افتخار کند (:-D). حداقل سایت جوری طراحی شده بود که زیر این همه (:-O) بار پایین نیاید. (عکسش را آن پایین میگذارم که ببینید)
به هر حال برای نفر بعدی که هنوز نمیدانیم کیست هم امید موفقیت داریم و امیدوارم قبلا این پستهای من را دربارهی اس اف یو آی سی بخواند که بداند از چی به چی رسیده و برایش روزانه حداقل ۱۰۰۰ بازدید کننده آرزومندیم.
مگر میشود از ایران حرف زد و سیاسی نشد ؟ مگر میشود از تاریخ و تمدن ایران و ایرانی سخن گفت و پای سیاست به میان نیاید ؟ مگر میشود برنامهی فرهنگی درست کرد و آخرش مشکلات سیاسی بهانه نشود برای جلو نرفتن کارها.
کافه رادیو هم که از اول تا الان تمام برنامههایش دستمایهی فرهنگی هنری و ادبی داشت، در اقدام علیه استفاده از خلیج عربی توسط گوگل و در پی آن اعتراضی که در لفافه به از دست دادن قسمتهایی از دریای مازندران بیان شد، رنگ و بوی سیاسی گرفت. درست است که اقدامی ملی است ولی بسیاری باور دارند که اینها همه مشکلاتی سیاسی است که ایران و ایرانیان اکنون باهاشان درگیر هستند و راهی جز سیاستمداری برای حل شدن آن وجود ندارد.
البته رساندن صدای اعتراض و درست کردن برنامهای برای آن کاری بس پسندیده است که همه از برکات اردشیر باحال سرچشمه گرفته است (ویدیوهای آشپزیاش را در یوتیوب از دست ندهید) ولی دو نکته اینجا به نظرم آمد که بگویم. در آخر این ویدیو می نویسد که اگر یک میلیون نفر این بیانیه را امضا کنند گوگل مجبور به عوض کردن این نام میشود که فکر نکنم چنین باشد و اگر اینجوری بود گوگل تا الان به خیلی چیزها مجبور شده بود،. چیزی که حرف اول را میزند پول است، وقتی گوگل میبیند که کاربران عرب خود را با استفاده از نام خلیج فارس از دست میدهد، نام خلیج عربی را در نقشهاش میآورد تا سودی کسب کند، هر چی باشد تبلیغات به زبان عربی به راحتی در گوگل پذیرفته میشود در صورتی که تبلیغات فارسی به راحتی نه (به دلیل تحریمهای آمریکا)، از طرفی با وضعیت اینترنت در کشورهای عربی که بسی سانـسـوروارانهتر از ایران هست به راحتی سران قدرت با خشمگین شدن از گوگل به خاطر استفاده نکردن از نام خلیج عربی آن موتور جستجو را از لیست سایتهای قابل دسترسی حذف میکنند. تازهاش هم این برنامه اعتراضیه خیلی وقت پیش بود که انجام گرفته بود و یادمه ماهها پیش سیل نامهها و پی امهایش سرازیر شده بود.
نکتهی دوم هم در راستای پستهای قبلیام است (+++)، من به واسطهی بودنم در شهری که کافه از آن پا گرفت؛ کمی در جریانش بودم ولی با کافه رادیو آنچنان همکاری نکرده بودم و بنا به درخواست دوستان و عشق وافر به وردپرس، تنها مشکلات تکنیکیاشان پرداخته بودم. برای همکاری نکردن هم دلایل خودم را داشتم، اولا اگر میخواستم برنامه بسازم تو همین شیدا میساختم، دوما با این سرعت اینترنت ایران کی میتواند که به پادکست گوش بدهد که بیاد و وقت خودش را تلف کند و برنامه من را بشنود، سوما هم همین غیرشفاف بودنشان بود که امکان همکاری را باهاشان راحت نمیکرد، چیزی که فکر کنم به هر نحوی باید قبل از یک همکاری مشخص باشد. به هر حال همکاری با یک گروه مسیولیتهایی را برای آدم به بار میآورد که زمانی باید پاسخگویشان باشد. چهارما به دلایلی هم از حوصلهی این نوشته خارج است و از طرفی نیازی به گفتنش هم نیست کافه به آن سمتی نرفت که من در ذهن داشتم، امیدوارم البته به سمت خوبی برود و شاهد بالندگی بیشترش هم باشیم. چهارما هم اگر من برنامهای میساختم کافه رادیو همین ۴ تا شنوندهای را هم که داشت از دست میداد.
راستی نمیدانم چرا از ادعای امارات به جزایر سه گانه ایرانی حرفی به میان نیاوردند و یا از تساوی امارات با ایران، آن هم به سرمربی علی دایی (+). فیلمشان را ببینید. در ادامه هم سه تا لینک دیگر از پشت صحنه برنامهها کافه گذاشتم که اگر دوست داشتید تو یوتیوب ببینید.
پس نوشت : مثل این که دوستان ویدیویشان را از یوتیوب برداشتهاند، حالا نمیدانم از اعتراض منصرف شدهاند یا نه ؟ اعتراضاتی که چنین باشد و یک روزه هم دوام نداشته باشد فایدهای ندارد. امیدوارم از این به بعد قبل از اعتراض فکر همه جایش را بکنند. البته بنده فیلمشان را از یوتیوب داونلود کردم ولی چون خودشان از روی سایت برداشتهاند من هم دوباره بارگذاریاش نمیکنم.
