بالاترین به انگلیسی را دیده‌اید ؟ تازه مثل این که شروع به کار کرده. آدرسش هم هست http://balatarin.com/en/links/popular

فکر کنم با استفاده از مترجم گوگل هستش که اتوماتیک پیشنهاد ترجمه‌ها را به کاربر ارایه کرده و ازش درخواست می‌کند که آن ترجمه‌ها را تصحیح نماید.

نمی‌دانم باید خوشحال بود یا ناراحت، تا قبل از این‌که این روش از امتیاز دهی به میان بیاید، سایتهای ایرانی دیگری هم بودند که فعالیت می‌کردند، حالا کم و بیش مشکلاتی داشتند ولی به نظر من این امتیازدهی هم باعث نشده که این مشکلات به راحتی حل بشود. بله از بدعتی دارم صحبت می‌کنم که با آمدن بالاترین به میدان گریبان ایرانیان در اینترنت را گرفت. آنهایی که امتیاز بیشتری داشتند، بیشتر می‌توانستند رای بدهند و از امتیازهای بیشتری هم برخوردار بودند. آنهایی هم که امتیاز کمتری داشتند، هی می‌بایست صبر کنند تا روزی یکی از راه برسد و به لینکهای ارسالی‌اشان رایی بدهد که اگر خدایان بالاترین تصمیم به نرمال‌سازی امتیازها نگیرند، یک کمی امتیازش بالاتر برود. بالاترین و امتیازدهی‌اش تا جایی پیش رفت که در ویکی‌پدیا هم مطلبی درموردش نوشتند و خواستند که دیگران هم از نوآوری‌اشان بتوانند استفاده کنند و سایتهای دیگری که در این زمینه فعالند هم از بالاترین یاد بگیرند و امتیازدهی را تشویق کنند. این مطلب به انگلیسی نوشته شده بود که می‌توان این جوری برداشت کرد که بیشتر هدف این نوشته آگاه سازی سایتها و مدیران سایتهای انگلیسی زبان از این نوآوری و ابتکار بوده. (در نوآوری و ابتکارش شکی نیست ولی هر نوآوری و ابتکاری الزاما کارا نیست)

پس از سالها گذشتن از تاسیس بالاترین، تنها سایتهایی که از این روش تقلید کرده‌اند سایتهای ایرانی هستند. سایتهایی مانند برای ایران و دوست‌نما. هر کدامشان با هدفی جدا و کاربردی جدا ولی با ایده‌ی امتیازدهی و امتیازبازی تاسیس شده‌اند. سایت جدید بالاگردون هم که توسط بالاترین تاسیس شده هم دارای همین امتیازبندی هست.

باید به حال این سایتها گریه کرد که کورکورانه روشی را که شاید برای یک سایت خیلی مورد قبول بوده و پس از مدتی به شهرت رسیده را تقلید کرده‌اند. آخر یکی بیاید برای من توضیح بدهد که سایتی که می‌خواهد مانند فیس‌بوک بشود یا مای‌اسپیس امتیازبندی به چه کارش می‌آید ؟ یا سایتی که برای تغییر درست شده است، مگر نه این که باید حرفهای همه را بشود درش زد و نه اینکه کسی که تازه وارد سایت شده را چند نفر به راحتی بتوانند از ادامه‌ی کار منصرف کنند ؟

تا حالا فکر نکردیم که چرا دیگران از این روشها استفاده نمی‌کنند ؟ مثلا سایتهای بزرگی مانند دیگ ؟ به نظر روش خیلی خوبی می‌آید ولی یک ضعف خیلی بزرگ دارد. ضعف این روش این هستش که اگر ارزشش را داشته باشد به راحتی می‌توان این سیستمها را قانونی دور زد. کافی است یک کمی دانش و وقت برایش صرف کنید. نوشتن برنامه‌ای که به صورت اتوماتیک سایت بی‌بی‌سی فارسی را چک کند و تا چیزی به روز شد در سایت بالاترین پستش کند کار زیاد سختی نیست، عین همین کار را من در لینکدونی‌ام می‌کنم. فقط از بالاترین کپی می‌کنم و انجا می‌گذارم. حالا چرا صرف نمی‌کند دلیلش برمی‌گردد به روشهای اقتصادی‌ای که در اینترنت ایرانیان برایش نمی‌توانند (یا می‌توانند) پول در بیاورند. مطمین باشید روزی که این کارها صرف بکند به راحتی تمام این سیستمها به باد خواهند رفت. توجه هم بکنید که این کار (پست اتوماتیک) هیچ مغایرتی با قوانین بالاترین ندارد و با تغییر در قوانین هم نمی‌توان چیزی را ردگیری کرد. همین الان اگر یک جستجوی کوچولو بزنید می‌بینید چه قدر پلاگین برای همین وردپرس هست که تا یک چیزی پست می‌کنید توی هزار سوراخ سمبه‌ی اینترنتی که یکی‌اشان هم دیگ باشد برایتان پست می‌کند.

قصدم یک ذره نیش زدن بود به آنهایی که این همه وقت می‌گذارند و سایتهای جدیدی راه می‌اندازند، یک کمی وقت گذاشتن و ایده‌ی جدید پیدا کردن برای جذب کاربر خیلی بهتر از استفاده از ایده‌ای کهنه و نخ‌نمایی هست که آن هم تازه اصلا به کار سایتتان نمی‌آید. بهتر است این همه وقت و انرژی‌ای را که می‌گذارید و سایتی جدید راه می‌اندازید، خودتان باشید و نه تقلید کورکورانه‌ای از دیگران.

چند وقت پیش بود که ایمیلم را داشتم چک می‌کردم که دیدم از یک شرکت تبلیغاتی جدید پیشنهاد همکاری دارم. خیلی برایم جالب بود. چون سایت من کلا به فارسی هستش و به بدبختی هم از این تبلیغات گوگل پول در‌می‌آورد، اکثر سایتهای تبلیغاتی دیگری هم که سر زدم مشکل داشتند با زبان سایتم و تبلیغاتی نمایش نمی‌دادند، تنها سایت adpinion بود که تبلیغات در سایتم را قبول کرده بود. به هر حال از این سایت تبلیغات گرفتم و اکنون این نوع تبلیغات را هم می‌توانید در شیدا ببینید، این هم مانند گوگل تبلیغاتش بر حسب تعداد کلیک هستش و از این تبلیغهای باحالی هست که همه‌جا می‌بینید، مثل چرا در آمریکا زندگی نمی‌کنید، بیایید و این دکمه را بزنید و فردا مسافر آمریکا باشید و یا تبلیغات از قبیل شما یک پیغام در ایمیلیتان دارید، حتما این را کلیک کنید و …
از کجا ولی آمار سایتم را خوب داشتند، بهشان ایمیل زدم که بابا نکند شما دارید اشتباه می‌کنید آخر توی سایتتان نوشتید که باید سایت زبانش انگلیسی باشد و اینها ولی بهم جواب دادند که نه برای سایت تو فرق می‌کند و ما با تحلیلی که کردیم دیدیم بازدیدکنندگان سایتت از همان قشری هستند که ما دنبالش هستیم.
به هر حال خیلی برایم جالب بود که بهم پیشنهاد داده بودند که تبلیغاتشان را توی سایتم بگذارم، اصلا چنین انتظاری نداشتم. با این که می‌دانم خیلی چیزی درنمی‌آید ازش ولی خوب از هیچ چیز بهتر هست و حداقل باعث می‌شود که انگیزه‌ای هر چه مصنوعی برای نبستن شیدا داشته باشم.

گروهی از کاربران ویکی‌پدیا قصد دارند اصلاحیه‌ای را به ویکی‌پدیا اضافه کنند که از این پس برای نمایش متون تغییر یافته در ویکی‌پدیا، تغییرات نه به صورت آنی بلکه پس از تایید گروهی که نام آنها را گروه معتمدین گذاشته‌اند به انجام برسد. البته این گروه معتمدین گروهی از پیش تعیین شده و انتصابی نیستند و هر کسی در ویکی‌پدیا می‌تواند به این گروه راه پیدا کند و جزو آنها شود.
این روش برای ویکی‌پدیای آلمانی امتحان شده و بسیار خوب جواب داده و اگر چند وقت دیگر دیدید که تغییرات شما در ویکی‌پدیای انگلیسی به سرعت در صفحه‌ی تغییر داده شده نمایش داده نمی‌شود تعجب نکنید. البته این تنها برای ویکی‌پدیای انگلیسی هستش و تا به بقیه‌ زبانهای دیگر از جمله فارسی برسد کلی راه مانده، اصلا اگر برسد چون تعداد کاربرای فارسی خیلی کمتر از انگلیسی هست و پیدا کردن چنین کاربرانی خیلی سخت خواهد بود.

لینک این مطلب در سی‌نت

یادمه دفعه اولی که از سایت دانشجویان ایرانی اس اف یو بازدید کردم، سایتی ساده بود که بسیاری از اطلاعاتی را که می‌خواستی نمایش می‌داد، تنها گیری که داشت این بود که به راحتی نمی‌شد آر اس اسش را بخوانی که آن هم با پیشنهاد بنده (+) درست شد و آر اس اس نوشته‌ها، عکسها و … هم در دسترس قرار داده شد.
نسخه‌ی بعدی سایت اس اف یو آی سی هم بر پایه‌ی وردپرس بود، که قابلیت بسیار زیادی را به کاربرانش می‌داد، ساده‌ترینش گذاشتن کامنت بود (البته نسخه قبلی هم چنین گزینه‌ای داشت) ولی سایت جدید اس اف یو آی سی به کل تعطیل است.
اول یک سری به سایتش بزنید بعد این نوشته را بخوانید.

اولا مثلا به این صفحه سر بزنید (http://new.sfuic.com/about.php) دلیل این که این صفحه پی اچ پی هستش را بنده نفهمیدم، کلا همه‌چی‌اش استاتیک (ایستا) هستش و اصلا نیازی به پی اچ پی احساس نمی‌شود. دوما معمولا صفحه‌ی درباره‌ی ما معمولا حاوی اطلاعاتی درباره‌ی افراد هست و این که این گروه برای چی تشکیل شده و چی کار می‌کند و … ولی این صفحه بیشتر شبیه صفحه‌ی پروفایل تو فیس‌بوک یا ارکات می‌آید.

دوما پایین همه‌ی صفحات اگر نگاه بکنید نوشته “©۲۰۰۸ Copyright Ashkan Z. Deylami“. آقا یکی بیاد بگوید و برای دوستان تعریف کند که کپی رایت یعنی چی، اگر این سایت یک گروه هست، کپی رایتش هم برای یک گروه خواهد بود و نه برای یک آدم خاص به نام Ashkan Z. Deylami.

سوما صفحه‌ی ارتباط با ما را اگر نگاه کنید، دریغ از یک فرم ساده‌ی اچ تی ام ال که بتواند یک ایمیل بفرستد. ایمیلی هم که در آن‌جا قرار دارد به صورت عکس (jpeg) هستش، یعنی جایی نیست که شما رویش کلیک کنید و مثلا outlook تان باز بشود یا تو جیمیل راحت بنویسید. دوستان فکر می‌کنند با این کار می‌توانند جلوی اسپم را بگیرند. بعضی‌ جاها هم از آدرس iranian[@]sfu.ca استفاده کردند. مطمین باشید این‌قدر ایمیل پیداکن‌های روی اینترنت پیشرفته شده‌اند که به راحتی بتوانند بفهمند این آدرسی که نوشتید همان iranian@sfu.ca بوده،

پس بهتره اگر خیلی نگران اسپم هستید، زیرساختار ایمیلی‌اتان را عوض کنید و از پلتفرم‌هایی استفاده کنید که اسپم را بهتر تشخیص بدهند. اینها همه به کنار، خیلی ضایع است آدرس سایتت sfuic.com باشد و ایمیلش info@sfuic.com نباشد. اگر اصرار بر این است که از این ایمیل استفاده شود به نظر خیلی عاقلانه‌تر می‌رسد که آدرس وب سایتی چیزی مثل www.sfu.ca/~iranian باشد به جای آدرس فعلی‌.

اینها همه به کنار، این سایت برای دانشجویان ایرانی هست ولی به انگلیسی، اگر هدف گسترش فرهنگ و هنر ایرانی هستش بهتره اول از خودمان شروع کنیم همیشه و نه این که فقط بلد باشیم حرف بزنیم. اگر هم تنها هدف تفریح و سرگرمی است، زبان سایت چیز مهمی نیست و همین سایت هم بسیار خوب است.

این را هم ببینید “The new site is up and running. Thanks to the contributions of Ashkan Z. Deylami, and Kianoush Nesvaderani.” این جمله‌ای از سایت هستش. اگر این نمونه‌ی جمله بارز خود ستایی نباشد پس چیست ؟

اگر سورس صفحه‌ی اصلی را هم مشاهده کنید می‌بینید که کل صفحات از table استفاده شده، چیزی که سالهاست دیگر تو ساختن وبسایتها استفاده نمی‌شود و سرعت لود (بالاگذاری) صفحات را بسیار کند می‌کند. حالا بماند که اصلا کلمه کلیدی‌ای جز sfuic هم برای سایت تعریف نشد و برای فاصله دادن بین لینکها از   استفاده کرده‌اند (کد اچ تی ام ال برای فاصله).

خیلی نکات دیگر هم هست که اگر بخواهم بگویم سر همه درد می‌آید مثل لینک ندادن به گروه موجود در فیس‌بوک، بودن اطلاعات بیشتر در فیس‌بوک درباره‌ی برنامه‌هایشان، نداشتن یک آمارگیر، نداشتن قابلیت کامنت گذاشتن، ایندکس نشدن از گوگل و …

کار دانشجویی همیشه همین بوده، اگر توانستیم کاری را انجام بدهیم که یک کمی از تجربیات دوستان قبل از خودمان استفاده کنیم آن موقع هست که پیشرفت می‌کنیم؛ تفاوت بارز ایرانیان با بقیه.

اگر دوست داشتید می‌توانید تاریخچه‌ای از تغییرات سایت را در این آدرس ببینید.

عکسهای سایت اس اف یو آس سی‌ای که می‌بینید به ترتیب قدمت در نوشتار آمده‌ است. عکس جدیدتر بالاتر از دیگر عکسهاست و آخرین عکس قدیمی‌ترین نسخه‌ی ای سایتی که من دیدم هستش.

جوانان زرتشتی‌ گرد هم آمدند و چند روزی را با هم گذراندند (+) . کلی خبر خوبی است که چند آدم خیراندیش پیدا شدند که برنامه‌ای بگذارند که جوانان زرتشتی‌ای که در خارج از ایران زندگی می‌کنند را با هم آشنا کنند و در خلال این برنامه هر چند کم ولی درباره‌ی زرتشت، پیشینه‌اش و دین زرتشتی صحبت کنند و چیزی یاد بدهند و این جوانان یاد بگیرند. کار بسیار پسندیده‌ای است ولی مشکل از جای دیگر است و با این کارهای کوچک مشکلی از جامعه‌‌ی پراکنده‌ی زرتشتیان دور دنیا کم نمی‌شود. یک نمونه کوچکش را برایتان بگویم، شما فکر می‌کنید که توی این گردش چند روزه زبانی که بهش صحبت می‌شد چی بوده ؟ من با قاطعیت بهتان می‌گویم که انگلیسی بوده، اولا ایرانیان (در عموم) در نگهداری فرهنگ و انتقالشان به فرزندانشان این‌قدر ضعیف عمل می‌کنند که حالا که اردویی که یک سری از آنها زرتشتیان هند باشند (پارسیان) نمی‌توان ازش انتظاری بیش از این داشت.
سایتش را هم نگاه کنید کاملا به زبان انگلیسی است.

به قول شاعر که می‌گفت :
خانه از پای بست ویران است
خواجه در بند نقش ایوان است

یادش به خیر روزهایی که وبلاگستان خیلی ساکت و کم توقع بود.

یادش به خیر روزگاری که لینکدونی درست کردن یکی از هنرهای وبلاگتان به شمار می‌آمد و اگر لینکدونی داشتید کلی اعتبار و آبرو داشتید (لینکدونی یعنی لینک به خبرهای مهم روز و نه بلاگهای همسایه)

یادش به خیر روزهایی که بلاگ‌رولینگ را آشنا شدیم و یادمان داد چه‌جوری دوستانمان را می‌توانیم در کنار وبلاگمان نمایش بدهیم و چه‌ راحت می‌توانستیم از آپدیت شدن وبلاگهایشان با خبر بشویم.

یادش به خیر وبلاگستانی که کوچه‌ای داشت که افتخار می‌کرد (ما هم می‌کردیم) که جز ۵۰۰ وبلاگ برتر لینک شده بود (از آمار بلاگ‌رولینگ)

یادش به خیر آن موقعها وقتی کسی می‌آمد و بلاگ‌رولینگت را نگاه می‌کرد (بلاگ رولینگ : لینک به وبلاگهای دوستانتان) هم‌بازیهای وبلاگیتان را می‌شناخت و ۴ تا وبلاگ جدید هم می‌خواند، نه ادعایی بود برای لینک دادن نه ترسی و نه اعتباری.

یادش به خیر وقتی که لینک می‌دادی، نه برای این بود که پیج‌رنک کسی را بالا ببری بلکه دیگران می‌فهمیدند که شما برای آن وبلاگ ارزش قایلی و نوشته‌هایش را می‌خوانی، برایت هم مهم نبود که کی با این لینکها امتیاز بیشتری بهت بدهد یا این که تو را از وبلاگستان حذف کند، برایت مهم نبود که خواننده بیشتری داشته باشی، می‌نوشتی برای خودت، دل خودت و از افکارت، لینکی هم که می‌دادی تاییدی بود بر دوستی وبلاگیت با دوست جدیدت.

یادش به خیر وبلاگستان توش فارسی نوشتن به همین راحتی‌ها نبود که انواع و اقسام سرویسهای وبلاگی باشند، درست یادم باشد یک پرشین‌بلاگ بود در کنار بلاگ‌اسکای (این آخری هم که هر از چند گاهی درش را تخته می‌کرد ) چند وقت بعدش ام‌تی آمد و کمی‌ بعدتر وردپرس، وردپرس فارسی هم به همت جمعی از وبلاگنویسان روی وردپرس دات کام شکل گرفت و بعدا وردپرس فارسی جداگانه هم سایت دار شد و فعالیت کرد، به همین‌گونه بود برای بلاگ‌اسپات هم.

یادش به خیر هیجان نوشتن توی وردپرس، کنده شدن از ان پی اچ پی نیوک بی‌همه‌چیز پر از سوراخ و نوشتن تو جایی راحت، که به قول مانی تنها برای این ساخته شده که یک بار بنویسند و هزار بار بخوانند.

یادش به خیر تبدیل پی اچ پی نیوک به سی پی جی نیوک، بعد به مامبو و بعدا به زوپس، که بتوانی به راحتی نوشته‌هایت را منتقل کنی و آن چند خطی را که نوشته‌ بودی و یادگاری‌ای بود از دوران جوزدگی وبلاگنویسی‌ات برایت تا همیشه بماند.

یادش به خیر وردپرس دات کام که خیلی‌ها را از هاستینگهای درپیت ایرانی رهانید و به رایگان وردپرس در خدمتمان گذاشت.

یادش به خیر آمدن اولین پادکستها، گوش دادن و داونلود کردنشان به چه بدبختی، رادیوها و …

یادش به خیر اولین بازی‌های وبلاگی، بازی شب یلدا …

یادش به خیر وبهای ۲ که آمدند و ماندند (از خوشمزه بگیر تا این آخریش که فرندفید بود)

بعد از این همه مدت وبلاگستانی داریم استوار و پر از محتوی، از آن پستهای آبکی ۵ سال پیش خبری نیست، آنهایی هم که ادعای پدربزرگ وبلاگ‌نویسی ایرانی بودند دیگر اعتباری ندارند (حتما می‌دانید کی را می‌گویم).

عیبی ندارد اگر وبلاگمان ترجمه‌ی عینی خیلی از نوشته‌های انگلیسی زبان وبلاگهای دیگر باشد، با این که بنده کلی مخالفم و بهتر می‌دانم که به جای ترجمه کردن به آموزش زبان پرداخته شود (عین همین بحث درباره ویکی‌پدیا) ولی مثل این که امروزه این نوع نوشتنها خواننده زیاد دارد.

عیبی ندارد که اگر یکی از دوستانت بیاید و بهت بگوید لینک وبلاگت را از وبلاگ معروفی دیده و بعدا فهمیده که دهه (با کسره‌ی د بخوانید) این را تو می‌نویسی و کلی حال کرده.

عیبی هم ندارد که چیزهایی را از کسانی که چندین وقت وبلاگ می‌نوشتند یاد بگیریم و بعدا حتی از آنها بهتر بنویسیم.

کاش همه‌ی اینها و خیلی چیزهای دیگر را گاه گاهی در پساپرده‌ی ذهنمان داشته باشیم، مرورشان کنیم، یادمان نرود چی بودیم و چی شدیم، وبلاگمان برای چه این همه محبوب شد، چرا این همه خواننده پیدا کردیم، یادمان باشد که وبلاگ نمی‌نویسیم که امتیازمان بالا برود و یا قله‌ای را فتح کنیم، وبلاگ می‌نویسیم چون دوست داریم، راحت‌تر حرفهایمان را می‌زنیم، بسیاری از موانع نوشتاری و شنیدنی را بر سر راه نمی‌بینیم.