این بالاترین هم با این قوانین نا مشخصش ما را کشته. توی این لینک نوشته که هر کس با ۵۰۰۰ امتیاز می‌توانند موضوع داغ درست کند ولی در صفحه‌ی اول سایتش می‌دیدی که نوشته هر کسی با ۱۵۰۰۰ امتیاز.

هر کس با داشتن اعتباری بیشتر از پنج هزار می‌تواند یک موضوع داغ اضافه کند

راستی آن لینک ویکی‌پدیا که هست ولی خیلی وقته دیگر کار نمی‌کند ؟ آن را یا بردارند یا این که ویکی‌پدیایشان را درست کنند.

از همه مهمتر، من هر چی گشتم قوانین مربوط به بیرون انداختن یا مسدود کردن حساب کاربران را هیچ جا ندیدم. اینها همه‌اش دیمی برگزار می‌شود و بسته به نظر مدیران بالاترین دارد و کلا تصمیماتی شخصی است که هیچ کجا ننوشتندش ؟

اگر شما هم به اینترنت معتاد باشید، حتما سری به توییتر زدید و جیک جیککی کردید. اگر هم نکردید می‌توانید بروید و همین الان صدای جیک جیکتان را به عالم و آدم برسانید. خیلی دنبال یک پلاگین خوب برای وردپرس می‌گشتم. قبلترها هم این پلاگین را پیدا کرده بودم ولی بدیش این بود تو هر پستی که می‌کرد یک دانه تبلیغ به خودش را در پست می‌گنجاند و چیز جالبی از آب در نمی‌آمد (نه این که تبلیغ بد باشه‌ها نه!!! ) ولی این نسخه‌ی جدیدش را که داونلود کردم و امتحان کردم خدا شده. ازتان می‌پرسد که می خواهید اعتبار به نویسنده‌ی این پلاگین بدهم (یعنی این که لینک بدهم به وبلاگش) و ما هم انتخاب می‌کنیم نخیر اصلا.

حالا کار این پلاگین چیه، کارش اینه که شما به راحتی می‌توانید آخرین جیکهای اینترنتی‌اتان را در سایتتان نمایش بدهید. می‌توانید از سایتتان شروع به جیک زدن نمایید. می‌توانید هربار که مطلب جدیدی منتشر کردید و یا مطلب قبلی‌اتان را ویرایش کردید خودکار لینکی را در تویترتان ثبت کنید. می‌توانید هفتگی و یا روزانه تویتهایتان را در وبلاگتان آرشیو کنید، مثل من که این اولین آرشیو هفتگی‌ وبلاگم بود.
کلا اگر با توییتر حال می‌کنید، مطمین باشید که این پلاگین بسیار پلاگین مفیدی برای وبسایتتان خواهد بود، ازش استفاده کنید و حالش را ببرید.

د نشد دیگه، اگر فید را ترجمه می‌کنند خوراک خوب توییت کردن هم همان جیک زدن می‌شه دیگه. چه حالا گیر می‌دی

یادش به خیر روزهایی که وبلاگستان خیلی ساکت و کم توقع بود.

یادش به خیر روزگاری که لینکدونی درست کردن یکی از هنرهای وبلاگتان به شمار می‌آمد و اگر لینکدونی داشتید کلی اعتبار و آبرو داشتید (لینکدونی یعنی لینک به خبرهای مهم روز و نه بلاگهای همسایه)

یادش به خیر روزهایی که بلاگ‌رولینگ را آشنا شدیم و یادمان داد چه‌جوری دوستانمان را می‌توانیم در کنار وبلاگمان نمایش بدهیم و چه‌ راحت می‌توانستیم از آپدیت شدن وبلاگهایشان با خبر بشویم.

یادش به خیر وبلاگستانی که کوچه‌ای داشت که افتخار می‌کرد (ما هم می‌کردیم) که جز ۵۰۰ وبلاگ برتر لینک شده بود (از آمار بلاگ‌رولینگ)

یادش به خیر آن موقعها وقتی کسی می‌آمد و بلاگ‌رولینگت را نگاه می‌کرد (بلاگ رولینگ : لینک به وبلاگهای دوستانتان) هم‌بازیهای وبلاگیتان را می‌شناخت و ۴ تا وبلاگ جدید هم می‌خواند، نه ادعایی بود برای لینک دادن نه ترسی و نه اعتباری.

یادش به خیر وقتی که لینک می‌دادی، نه برای این بود که پیج‌رنک کسی را بالا ببری بلکه دیگران می‌فهمیدند که شما برای آن وبلاگ ارزش قایلی و نوشته‌هایش را می‌خوانی، برایت هم مهم نبود که کی با این لینکها امتیاز بیشتری بهت بدهد یا این که تو را از وبلاگستان حذف کند، برایت مهم نبود که خواننده بیشتری داشته باشی، می‌نوشتی برای خودت، دل خودت و از افکارت، لینکی هم که می‌دادی تاییدی بود بر دوستی وبلاگیت با دوست جدیدت.

یادش به خیر وبلاگستان توش فارسی نوشتن به همین راحتی‌ها نبود که انواع و اقسام سرویسهای وبلاگی باشند، درست یادم باشد یک پرشین‌بلاگ بود در کنار بلاگ‌اسکای (این آخری هم که هر از چند گاهی درش را تخته می‌کرد ) چند وقت بعدش ام‌تی آمد و کمی‌ بعدتر وردپرس، وردپرس فارسی هم به همت جمعی از وبلاگنویسان روی وردپرس دات کام شکل گرفت و بعدا وردپرس فارسی جداگانه هم سایت دار شد و فعالیت کرد، به همین‌گونه بود برای بلاگ‌اسپات هم.

یادش به خیر هیجان نوشتن توی وردپرس، کنده شدن از ان پی اچ پی نیوک بی‌همه‌چیز پر از سوراخ و نوشتن تو جایی راحت، که به قول مانی تنها برای این ساخته شده که یک بار بنویسند و هزار بار بخوانند.

یادش به خیر تبدیل پی اچ پی نیوک به سی پی جی نیوک، بعد به مامبو و بعدا به زوپس، که بتوانی به راحتی نوشته‌هایت را منتقل کنی و آن چند خطی را که نوشته‌ بودی و یادگاری‌ای بود از دوران جوزدگی وبلاگنویسی‌ات برایت تا همیشه بماند.

یادش به خیر وردپرس دات کام که خیلی‌ها را از هاستینگهای درپیت ایرانی رهانید و به رایگان وردپرس در خدمتمان گذاشت.

یادش به خیر آمدن اولین پادکستها، گوش دادن و داونلود کردنشان به چه بدبختی، رادیوها و …

یادش به خیر اولین بازی‌های وبلاگی، بازی شب یلدا …

یادش به خیر وبهای ۲ که آمدند و ماندند (از خوشمزه بگیر تا این آخریش که فرندفید بود)

بعد از این همه مدت وبلاگستانی داریم استوار و پر از محتوی، از آن پستهای آبکی ۵ سال پیش خبری نیست، آنهایی هم که ادعای پدربزرگ وبلاگ‌نویسی ایرانی بودند دیگر اعتباری ندارند (حتما می‌دانید کی را می‌گویم).

عیبی ندارد اگر وبلاگمان ترجمه‌ی عینی خیلی از نوشته‌های انگلیسی زبان وبلاگهای دیگر باشد، با این که بنده کلی مخالفم و بهتر می‌دانم که به جای ترجمه کردن به آموزش زبان پرداخته شود (عین همین بحث درباره ویکی‌پدیا) ولی مثل این که امروزه این نوع نوشتنها خواننده زیاد دارد.

عیبی ندارد که اگر یکی از دوستانت بیاید و بهت بگوید لینک وبلاگت را از وبلاگ معروفی دیده و بعدا فهمیده که دهه (با کسره‌ی د بخوانید) این را تو می‌نویسی و کلی حال کرده.

عیبی هم ندارد که چیزهایی را از کسانی که چندین وقت وبلاگ می‌نوشتند یاد بگیریم و بعدا حتی از آنها بهتر بنویسیم.

کاش همه‌ی اینها و خیلی چیزهای دیگر را گاه گاهی در پساپرده‌ی ذهنمان داشته باشیم، مرورشان کنیم، یادمان نرود چی بودیم و چی شدیم، وبلاگمان برای چه این همه محبوب شد، چرا این همه خواننده پیدا کردیم، یادمان باشد که وبلاگ نمی‌نویسیم که امتیازمان بالا برود و یا قله‌ای را فتح کنیم، وبلاگ می‌نویسیم چون دوست داریم، راحت‌تر حرفهایمان را می‌زنیم، بسیاری از موانع نوشتاری و شنیدنی را بر سر راه نمی‌بینیم.

کمانگیر، وبلاگ نویس محبوب این دوره زمانه کمانهای اینترنتی‌اش را انداخته و بهترین و برترین وب سایتهای ایرانی و وبلاگهای ایرانی را دارد پیدا می‌کند (این هم منابعش هست و نحوه‌ی کارش، شیدا هم ۱۰۸امشه هورا بکشیم ? … هــــــــــورا)، از طرفی هم طبق این نوشته ایران یکی مانده به آخرین کشوری است که اتباعش به کشورهای دیگر به راحتی می‌توانند سفر کنند و به تعبیر دوستی در بالاترین ایرانیان بی اعتبارترین مردم جهان شناخته شده‌اند.
کاش می‌شد از این وبلاگها و این همه گرافهایی که توی اینترنت ایرانی‌ها درست کردند می‌شد یک جوری استفاده کرد که یک کمی اعتبار ایرانیان بالاتر بیاید و برسد به جاهایی که در خور نام ایرانیان باشد.

چند وقتی است که در وبلاگستان بحث ترجمه و ایجاد مداخل بیشتر در وردپرس فارسی مطرح شده است، و حتی تا جایی رسیده که پزشکی دیگر هم پیشنهاداتی را برای بالاترین ارایه کرده که با استفاده از نفوذشان کاربران را به چنین کاری تشویق بکنند.
از طرفی چند وقت پیش بود که مطلبی را خوانده بودم که نوشته بود که اینترنت داره به جزایری جدا از هم تبدیل می‌شود و این جزایر هم مرزی ندارند جز زبان، و یکی از بزرگترین جزیره‌ها صد البته جزیره‌ی چینی‌ها بود.
صد البته که نوشتن آن هم برای یک دانشنامه‌ی کدباز کاری بسی شایسته است و تشویق به نوشتن در ویکی‌پدیا کاری بس شایسته‌تر، ولی این رفتارها باید با هدف گیری انجام بگیرد وگرنه درغیر این صورت آن نتیجه‌ی لازمه را به بار نخواهد آورد.
بهتر است مطالبی نوشته شود که مشابه آن مطلب به زبان انگلیسی وجود نداشته باشد ، برای مثال اگر شما بخواهید درباره‌ی دبیرستان البرز در وبلاگ خودتان چیزی بنویسید،‌دوست دارید که لینکی که از دبیرستان البرز به سایت مرجعی که می‌دهید در ویکی‌پدیا باشد و آن هم به فارسی ولی اگر مطلبی درباره‌ی تفاوت DVDهای Blueray و HD-DVD نوشتید لزومی ندارد که لینکهای شما به منابع فارسی باشد، بنده خودم پیشنهاد استفاده از منابع انگلیسی را می‌دهم چون سریعتر به روز می‌شوند و چون از طرف تعداد بیشتری خواننده خوانده می‌شوند از اعتبار بالاتری برخوردارند.
به نظر بنده، نوشتن در ویکی‌پدیا نباید تبدیل به ترجمه‌ی مقالات نوشته شده در ویکی‌پدیا (از زبانهای دیگر) به فارسی بشود، که کاری بیهوده است چون با یک مترجم به راحتی می‌توان همان مطالب را ترجمه کرد (و مطمین باشید اگر از طرف آمریکا در تحریم نبودیم تا حالا گوگل مترجم فارسی به انگلیسی‌اش را راه‌اندازی کرده بود).
از طرفی نوشتن در ویکی‌پدیا هم فرهنگ خاص خود را دارد، یک مطلب تا به طور کامل در آن قبول شود کمی زمان می‌برد و کاربران درباره‌ی صحت و درستی آن بحث می‌کنند و در کنارش هم مطالب نوشته شده نیاز به داشتن منبعی جدا بر روی اینترنت هم دارد.
پس اگر شما هم ویکی‌پدیا نویس شدید بهتر است که به فکر ارتقای دانش دیگران در زمینه‌هایی که کمتر داده‌هایی روی اینترنت هست باشید و قبل از نوشتن حتما چک کنید که آن مطلب به انگلیسی روی ویکی‌پدیا هست یا نه، اگر بود می‌توانید اطلاعات تکمیلی خود را به آن اضافه کنید و دیگران را در دانش خود شریک کنید.
برای سخنانتان حتما منبعی داشته باشید و از بحث کردن به دیگران هم خمی به ابرو نیاورید.

مکان : تهران،چهارراه کالج
پروژه : از بین بردن بزرگترین مجتمع آموزشی ایران

بدترین خبری که می‌شد در این چند مدت بشنوم و اصلا فکرش را نمی‌کردم شنیدم و آن هم واگذاری دبیرستان البرز به دانشگاه امیرکبیر، دبیرستانی که قدمت چندین ساله دارد و هر چه به سمت سالهای دور می‌رویم به نظر من کیفیت آن بهتر بوده و نمی‌دانم چرا دبیرستانی را که نماد آموزش نوین دبیرستانی در ایران می‌باشد می‌خواهند از بینش ببرند، دبیرستانی که بسیاری از مهندسین و پزشکان بزرگ دنیا را به جهان عرضه کرده است.
نمی‌دانم چرا ولی فکر می‌کنم اراده‌ای در پشت پرده هست که می‌خواهد این دبیرستان را از بین ببرد، ما آخرین نسل دانش‌آموزانی بودیم که با امتحان وارد دبیرستان شدیم و از سال بعد تنها با استفاده از آدرس منزلتان می‌توانستید در البرز ثبت نام کنید که آن هم کار سختی نبود جعل کردنش ولی خوب باعث شد هر چه دانش‌آموز آن منطقه است به دبیرستان بیاید، یادم نمی‌رود سال دوم یکی از معلمان همین دانش‌آموزان جدید را به کلاس ما فرستادند تا شیمی درس بدهد،‌ این‌قدر بد درس داد که ما همه یک روز سر کلاس نرفتیم و امتحان میان‌ترممان را هم همه سفید دادیم تا عوضش کردند، کوچک کردن البرز هم به هر بهانه‌ای از کارهایی است که هر ساله انجام می‌شود، اختصاص دادن یک ساختمان به آموزش ایثارگران از آن جمله بود.
حالا هم که می‌خواهند کلا از بین ببرند تاریخ آن را و با وصل کردنش به دانشگاهی به دانشگاه خود اعتبار ببخشند.
من که بلد نیستم اعتراض بنویسم ولی از کسانی که به زبان انگلیسی تسلط کامل دارند خواهش می‌کنم که این کار را بکنند و البرز را نجات دهند.

لینکهای مرتبط :

سایت دانش‌آموزان البرز
البرز در ویکی‌پدیا