تا چه وقت مي توان به کشتی متکی بود؟ اين ورزش سال هاست در خطر حذف از بازی های المپيک است. البته روس ها و کشورهای استقلال يافته پس از فروپاشی شوروی و البته ايران با اين حذف مخالف هستند، ولی مقايسه بينندگان اين ورزش با تعداد بينندگان مسابقه هاي دووميدانی، شنا، ژيمناستيک، بسکتبال، واليبال و... بايد چراغ خطر را براي ما روشن کند. قواعد نوشته شده اقتصاد ورزش قطعاً به اين ختم خواهد شد که ورزش های کم طرفدار و کم بيننده (به علت ناتوانی آنها در جذب تبليغات و فقدان جذابيت) آرام آرام حذف شوند. حذف هم نشوند مگر در کشتي چند مدال مي توانيم بگيريم؟ در سال هاي قبل چند مدال گرفتيم؟ ولي کشور کوچکی مانند جامائيکا و کشورهاي فقيری مانند اتيوپی، غنا و کنيا با حضور در مسابقات دووميدانی اولاً شانس بردن مدال های بيشتر را دارند و ثانياً بينندگان مسابقه های آنان هم به طور مستقيم و هم غيرمستقيم از دو ميليارد نفر هم مي گذرند. ايران کشور بزرگی است. حدود 72 ميليون نفر جمعيت دارد که بخش عمده اين جمعيت جوانان هستند. درآمد سرشار نفت هم داريم ولی از سال 1948 (المپيک لندن) تا امروز فقط 10 مدال طلا به دست آورده ايم. اما به طور نمونه ژاپن با 123 مدال طلا، کنيا (فقير) با 17 مدال طلا، کوبا (فقير، کم جمعيت) با 64 مدال طلا، اتيوپی (فقير) با 14 مدال طلا، يونان (از کشورهاي اروپايي کمتر مرفه) با 39 مدال طلا بالادست ما قرار گرفته اند. توجه کنيد که توليد ناخالص داخلي (GDP) ايران ده برابر کنيا است و اميد به زندگي در کنيا 54 سال و در اتيوپي 53 سال و در ايران 71 سال است. يعني وضع بهداشت و درمان و گذران زندگي ما نسبت به کنيا و اتيوپی بسيار بالاتر است، پس چرا ورزش ما اين قدر فقير است؟ چين که از سال 1984 در مسابقات المپيک تابستانی شرکت کرده تا شروع بازي هاي 2008 پکن 112 مدال طلا به دست آورده. چرا؟ چينی ها چه دارند که ما نداريم؟ پيدا کردن پاسخ اين پرسش، مهم است.پيدا کنيد، ما پول داريم. ما جوان داريم. ما آب و هواي چهار فصل داريم. ما وضع بهداشت و درمان نسبتاً خوبی داريم. مي ماند «مديريت». ورزش ما گرفتاری مديريت دارد... نويسنده مطلب علی ميرزايی است كه قبلا مديرعامل تيم فوتبال پرسپوليس بوده و درحال حاضر عضور هيات مديره بانك مركزيست. نسخه پی دی اف مقاله در بخش نظرات.
نظرات (۶)