شیدا

یادش به خیر روزهایی که وبلاگستان خیلی ساکت و کم توقع بود.

یادش به خیر روزگاری که لینکدونی درست کردن یکی از هنرهای وبلاگتان به شمار می‌آمد و اگر لینکدونی داشتید کلی اعتبار و آبرو داشتید (لینکدونی یعنی لینک به خبرهای مهم روز و نه بلاگهای همسایه)

یادش به خیر روزهایی که بلاگ‌رولینگ را آشنا شدیم و یادمان داد چه‌جوری دوستانمان را می‌توانیم در کنار وبلاگمان نمایش بدهیم و چه‌ راحت می‌توانستیم از آپدیت شدن وبلاگهایشان با خبر بشویم.

یادش به خیر وبلاگستانی که کوچه‌ای داشت که افتخار می‌کرد (ما هم می‌کردیم) که جز ۵۰۰ وبلاگ برتر لینک شده بود (از آمار بلاگ‌رولینگ)

یادش به خیر آن موقعها وقتی کسی می‌آمد و بلاگ‌رولینگت را نگاه می‌کرد (بلاگ رولینگ : لینک به وبلاگهای دوستانتان) هم‌بازیهای وبلاگیتان را می‌شناخت و ۴ تا وبلاگ جدید هم می‌خواند، نه ادعایی بود برای لینک دادن نه ترسی و نه اعتباری.

یادش به خیر وقتی که لینک می‌دادی، نه برای این بود که پیج‌رنک کسی را بالا ببری بلکه دیگران می‌فهمیدند که شما برای آن وبلاگ ارزش قایلی و نوشته‌هایش را می‌خوانی، برایت هم مهم نبود که کی با این لینکها امتیاز بیشتری بهت بدهد یا این که تو را از وبلاگستان حذف کند، برایت مهم نبود که خواننده بیشتری داشته باشی، می‌نوشتی برای خودت، دل خودت و از افکارت، لینکی هم که می‌دادی تاییدی بود بر دوستی وبلاگیت با دوست جدیدت.

یادش به خیر وبلاگستان توش فارسی نوشتن به همین راحتی‌ها نبود که انواع و اقسام سرویسهای وبلاگی باشند، درست یادم باشد یک پرشین‌بلاگ بود در کنار بلاگ‌اسکای (این آخری هم که هر از چند گاهی درش را تخته می‌کرد ) چند وقت بعدش ام‌تی آمد و کمی‌ بعدتر وردپرس، وردپرس فارسی هم به همت جمعی از وبلاگنویسان روی وردپرس دات کام شکل گرفت و بعدا وردپرس فارسی جداگانه هم سایت دار شد و فعالیت کرد، به همین‌گونه بود برای بلاگ‌اسپات هم.

یادش به خیر هیجان نوشتن توی وردپرس، کنده شدن از ان پی اچ پی نیوک بی‌همه‌چیز پر از سوراخ و نوشتن تو جایی راحت، که به قول مانی تنها برای این ساخته شده که یک بار بنویسند و هزار بار بخوانند.

یادش به خیر تبدیل پی اچ پی نیوک به سی پی جی نیوک، بعد به مامبو و بعدا به زوپس، که بتوانی به راحتی نوشته‌هایت را منتقل کنی و آن چند خطی را که نوشته‌ بودی و یادگاری‌ای بود از دوران جوزدگی وبلاگنویسی‌ات برایت تا همیشه بماند.

یادش به خیر وردپرس دات کام که خیلی‌ها را از هاستینگهای درپیت ایرانی رهانید و به رایگان وردپرس در خدمتمان گذاشت.

یادش به خیر آمدن اولین پادکستها، گوش دادن و داونلود کردنشان به چه بدبختی، رادیوها و …

یادش به خیر اولین بازی‌های وبلاگی، بازی شب یلدا …

یادش به خیر وبهای ۲ که آمدند و ماندند (از خوشمزه بگیر تا این آخریش که فرندفید بود)

بعد از این همه مدت وبلاگستانی داریم استوار و پر از محتوی، از آن پستهای آبکی ۵ سال پیش خبری نیست، آنهایی هم که ادعای پدربزرگ وبلاگ‌نویسی ایرانی بودند دیگر اعتباری ندارند (حتما می‌دانید کی را می‌گویم).

عیبی ندارد اگر وبلاگمان ترجمه‌ی عینی خیلی از نوشته‌های انگلیسی زبان وبلاگهای دیگر باشد، با این که بنده کلی مخالفم و بهتر می‌دانم که به جای ترجمه کردن به آموزش زبان پرداخته شود (عین همین بحث درباره ویکی‌پدیا) ولی مثل این که امروزه این نوع نوشتنها خواننده زیاد دارد.

عیبی ندارد که اگر یکی از دوستانت بیاید و بهت بگوید لینک وبلاگت را از وبلاگ معروفی دیده و بعدا فهمیده که دهه (با کسره‌ی د بخوانید) این را تو می‌نویسی و کلی حال کرده.

عیبی هم ندارد که چیزهایی را از کسانی که چندین وقت وبلاگ می‌نوشتند یاد بگیریم و بعدا حتی از آنها بهتر بنویسیم.

کاش همه‌ی اینها و خیلی چیزهای دیگر را گاه گاهی در پساپرده‌ی ذهنمان داشته باشیم، مرورشان کنیم، یادمان نرود چی بودیم و چی شدیم، وبلاگمان برای چه این همه محبوب شد، چرا این همه خواننده پیدا کردیم، یادمان باشد که وبلاگ نمی‌نویسیم که امتیازمان بالا برود و یا قله‌ای را فتح کنیم، وبلاگ می‌نویسیم چون دوست داریم، راحت‌تر حرفهایمان را می‌زنیم، بسیاری از موانع نوشتاری و شنیدنی را بر سر راه نمی‌بینیم.

چند وقتی است که چند نفری از دوستان وبلاگ‌نویس ما که نوشته‌های خوبی می‌نوشتند دیگر مطلبی نمی‌نویسند و وبلاگهایشان به حال خودشان رها شده‌ است، وبلاگ‌نویسانی چون کارپه دایم، گناهکار، اکس ری و کوچه .
هر کدام از این وبلاگها برای خودشان کسی بودند و مطالبی بسیار گویا و شیوا داشتند و ننوشتن دوستان توی این وبلاگها باعث شده که من چند مدتی باشد که به دنبال وبلاگهای جدید بگردم که مطالب نویی را درشان بخوانم، کم هم پیدا نمی‌کنم و چیزهای بدی هم پیدا نمی کنم ولی قصد من از این نوشته فقط یادآوری این نکته بود که وبلاگ نویسی در ایران مشابهتی با جاهای دیگر دنیا اگرهم داشته باشد خیلی با کل دنیا فرق می‌کند، مثلا شما فرض کنید یکی از همین وبلاگ‌نویسان که یکی از اعضای تیم وردپرس فارسی بودش و به عقیده‌ی من با داشتن لینکی از وردپرس فارسی به وبلاگش رنک گوگلش هم کم نبود به راحتی می‌توانست تبلیغاتی را در وبلاگش به نمایش بگذارد که نه تنها خرج هاست و سرورش را بدهد بلکه بتواند خودش را ترغیب به نوشتن بیشتر بکند همان‌طوری که بسیاری از وبلاگنویسان انگلیسی زبان تنها از تبلیغات گوگل ماهانه پولهایی در می‌آورند. (فکر کنم یک بار از نویسنده‌ی وبلاگ تک کرانچ عکسی را دیدم که چک ۱۰۰۰ دلاری گوگل دستش بود و این مبلغ یک ماه نوشتن در وبلاگش بود)، شما فکر کنید اگر می‌شد ایران از طرف آمریکا تحریم نباشد و گوگل هم به ایرانیان بابت کلیکهایشان پول می‌داد وبلاگ نویسی در ایران تبدیل به یک شغل پردرآمد می‌شد و مترجمان ایرانی به جای ترجمه‌ی کتاب رو به سوی ترجمه‌ی وبلاگهای پربیننده‌ی خارجی می‌کردند، فکر می‌کنید مثلا ترجمه مشبل چه قدر زمان می‌خواهد فوقش روزی ۲ ساعت کار و ماهی ۱میلیون تومان درآمد، چیزی که به خاطر برابری نرخ ارز ایران و آمریکا بسیار به چشم می‌آید وگر نه با هزار دلار زیاد زندگی راحتی نمی‌توان در آن‌ور آبهای ایران داشت و حداقل فکر کنم به ماهی ۲هزار دلار نیاز است.
خواستم بگویم که چه پتانسیلهایی وبلاگستان ایرانی دارد و چه سیاستهای غلطی جلوی رشد آن را گرفته، تحریم ایران توسط آمریکا به کنار تحریم وبلاگها توسط خود ایران هم قسمتی از ماجراست، سایتهایی مانند بالاترین با کمی معروفیت کسب کردن شامل قیچی سانس ورچی می‌شوند و دیگر مطالبشان از ایران در دسترس نمی‌باشد و هزار و یک بلای دیگر … ولی با این همه وبلاگستان ایرانی جوشیده و می‌جوشد و وبلاگنویسان جوانی حضور پیدا می‌کنند و می‌نویسند ولی چه بهتر می‌شد که شرایطی فراهم بود که وبلاگنویسان نه تنها می‌نوشتند بلکه نوشتن را هم بنا به مشکلات اجتماعی و سیاسی و … کنار نمی‌گذاشتند.

آخرین ورژن وردپرسه که آمده به بازار، البته نوشته که کاندید این نسخه هست و هنوز مثل این که یک کمی کار داره، ما فارسی‌اش را می‌خواهیم، مگر نه؟

ای وبلاگ نویسها
ای وبلاگ خوره‌ها
ای پادکست‌راه بیاندازها
ای پادکست گروهی راه بیاندازها
ای پادکست مخلوط کنها

بدانید و آگاه باشید که به برکت زیبایی لوله‌های یاهو، آر اس اسهایی را که دلمان نمی‌خواست ولی به زور می‌خواندیم، دیگر نمی‌خوانیم، هر چی آمدیم با زبان خودتان حرف بزنیم (جنبش فیدهای دوست داشتنی) نشد که نشد، اکنون و در این لحظه اعلام می‌کنیم که به تکنولوژی جدا کردن آر اس اس مطالب نوشته شده در وبلاگتان از لینکدونی‌اتان دست یافته‌ایم و برای کاربران دیگر هم که مثل من از بس لینک تکراری خواندند خسته شدند، آدرس آر اس اس های بدون لینکدونی را اعلام می‌نمایم (در ادامه هم آدرس آر اس اس لینکدونی ها را اعلام می‌کنم ) که اگر خواستید به هر دوی آنها، ولی به طور جداگانه عضو شوید.

1. آر اس اس یک پزشک بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
2. آر اس اس زیر خط آی تی بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
3. آر اس اس عصرونه بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
4. آر اس اس گناهکار بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
5. آر اس اس به روز بلاگ بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
6. آر اس اس یادداشتهای دو دانشجو بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
7. آر اس اس دهکده‌ی آی تی بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
8. آر اس اس ندای امروز بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
9. آر اس اس پی سی دیزاین بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
10. آر اس اس وحید آنلاین بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی
11. آر اس اس بلاگ نوشت بدون لینکدونی - آر اس اس لینکدونی خالی

البته گناهکار عزیز زحمت کشیده بود و آر اس اس‌اش را جدا کرده بود ولی من نمی‌دانم چرا مال من باز لینکدونی را می‌آورد، فعلا از این استفاده می‌کنیم، شما هم به همین اعتماد کنید.

اگر شما هم آدرس آر اس اسی می‌شناسید که می‌خواهید از شر لینکهای ناخوانده رهایش کنید از یاهو پایپز استفاده کنید یا به من اطلاع دهید. من هم اگر خودم آدرسی پیدا کنم به این لیست اضافه می‌کنم.

بعد از چند وقت که این کنار هم می‌نویسم دارم به این فکر می‌افتم که نوشتن چه فرقی می‌کنه چه‌قدرباشه بعضی‌ها (مثل دچار) یک خط را هم یک نوشته می‌پندارند و در وبلاگشان پست می‌کنند و من برای نوشته‌های کوتاهم این گوشه می‌نویسم، بهتر نیست نوشته‌هایم را چه بزرگ و چه کوچک همه را در یک جا ببینیم ؟

مصاحبه‌هایی دیدنی و شنیدنی به انتخاب بدرقه را می‌توانید در مصاحبه‌خانه پیدا کنید و ببینید و بشنوید، با این که ایده‌ی خیلی ساده و جالبی بوده ولی از ابتدای راه‌اندازی‌اش کلی وقت من را گرفته، حتی بیشتر از اوایل بالاترین، کار سختی نیست ولی دقت نظر در انتخاب کلیپها را می‌خواهد که تا این‌جای کار نشان داده بدرقه اینها را می‌دانه.
شما را به دیدن مصاحبه‌خانه دعوت می‌کنم، لحظات خوشی داشته باشید.
البته بدرقه وردپرسی نیست و برای همین توانسته این وبلاگ را به زیر آدرس video در بلاگ اسپات راه بیاندازد، از ویژگی‌هایی که برای آن در وردپرس دات کام باید بهایی بپردازید (بهای ثبت دامنه برای یک سال ۱۰ دلاره و استفاده‌اش هم همین‌طور ، روی هم می‌شود ۲۰ دلار ولی زیردامنه را مطمین نیستم)

همان‌جوری که رضا گفته بود در کامنتی به نظر خیلی جالب نمی‌آمد که کامنتها چپ به راست باشه و نوشته‌ها راست به چپ و از طرفی هم که من می‌خواستم هم انگلیسی بنویسم هم فارسی نمی‌خواستم برای نوشته‌های انگلیسی‌ام محل نوشتن کامنت را از راست نشان بده.
از امروز و یک کمی تغییر شما می‌توانید باخیال راحت زیرنوشته‌های فارسی از راست به چپ و زیر نوشته‌های انگلیسی از چپ به راست کامنت بگذارید.
این را با یک پلاگینی به اسم rc_customfield کردم که البته شرحش را به زودی خواهم نوشت.