شیدا

حتما با موتورجستجوی ایرانی پارسیک آشنا هستید، از اولی که کارش را شروع کرده بود چیز زیادی بهتر ازگوگل نبود و نمی‌دانم چرا هنوز داره به کارش ادامه می‌دهد و پولش را از کجا در می‌آورد ؟ احتمالا دلش به روزی خوشه که گوگل را در ایران فیلتر کنند و بشه گوگل ایران، حالا از اینهایش بگذریم، در این پستم گفته بودم که دارم بر روی تگها و فرمت پستهای قبلی‌ام کار می‌کنم و نمونه‌اش را می‌توانید در این جا ببینید، برایم جالب این بود که این پارسیک چه سریع این تغییرات را فهمیده و یک ورودی ازش داشتم، آن هم از صفحه‌ی ۹ام جستجو درباره‌ی هک، برایم جالب بود.

یکی دیگر هم از مهندسان نرم‌افزار از ایران فرار کرد، الان که این نوشته، نوشته می‌شود اولین ساعاتی است کهعلی در خاک کشور فرانسه دارد جولان می‌دهد و صد البته دارد فرانسوی حرف می‌زند و دنبال دانشگاه و خوابگاه و اینها می‌گردد، نه بابا فرانسه که ایران نیست، حتما می‌آیند جلویش و به همه جا راهنمایی‌اش می‌کنند، برای ایران متاسفم که در کمتر از یک ماه دو تا از بهترین مهندسین نرم‌افزارهایش را از دست داد، مهندسینی که در آینده می‌توانستندمایکروسافت را به زیر بکشند و به راحتی بازار محصولات آن را غبضه کنند.
امیدوارم هر جا که هست موفق و سلامت باشد و سریعتر هم وبلاگش را به روز کند که ما خبر داشته باشیم ازش، در آخرین پستش ( و کوچکترین پستش تا کنون ) تا یک ماه دیگر خداحافظی کرده.

یکی دیگر از مغزهای ایرانی هم از ایران فرار کرد، و نیامده در بلاد غرب وبلاگی راه انداخته در بلاگ اسپات وعکس دانشگاهش را هم انداخته که همه دلشان بسوزه، آقارضا فرارت را از ایران به عنوان یک مغز گنده‌ی نرم‌افزاری تبریک می‌گویم و امیدوارم همه دوستانمان یکی یکی از ایران بیایند و ادامه تحصیلشان را در یکی از کشورهای پیشرفته (تر ؟ ) بدهند، راستی یک خبر خوش هم به امید خدا از همین دست خبرها در نزدیکی بهتان خواهم داد، حتما حدس زده‌اید کدام یکی از دوستان را می‌گویم که او هم دارد به جمع مغزهای فراری می‌پیوندد ؟

امروز روز آخر ماه اوت در کانادا بود و برای دانشجوهای جدیدی که به SFU آمده بودند یک برنامه ی آشنایی با دانشگاه گذاشته بودند که بسیار مورد فایده بود، چیزی که در ایران تنها به سخنرانی می گذشت، اساتید و همه ی کارمندان قسمت Graduate Studies امروز ناهار را با ما خوردند و با اکثر بچه ها به گفتگو نشستند. بهترین برنامه اش هم برنامه ای بود که نام Drum Cafe را به آن داده بودند، همه طبلی به دست می گرفتند و با راهنمایی یک رهبر به طبل زدن می پرداختند، جایتان خالی خیلی جالب بود و بسیار جو شادی بود و مجری برنامه هم گفت هنگام فارغ التحصیلی منتظر ما باشید و با همین برنامه با دانشگاه خداحافظی خواهیم کرد.
گروهی که ما بودیم، داخلش ۴ تا دانشجوی دکترا هم بودند، آنها هم طبل زدند، از هند، تایوان، شانگهای، چین، آلمان و ایران ( خودم را می گم و دانشجوی دیگری از ایران نبود که بسیار مایه ی نگرانی بود در صورتی که همه می گفتند حتما یک ایرانی دیگر را می بینی، آن هم در Engineering Science مگر می شه ایرانی نیامده باشه )
حالا ایران را با این جا مقایسه کنید، کدام دانشجوی دکترا را می شناسید که بتوانه طبل دستش بگیره ؟ کدام استاد دانشگاه ایران را می شناسید که تا چیزی گیرش نیاد با شما سر یک میز ناهار بخوره ؟ و کدام دانشگاه در ایران را می شناسید که بشه توش طبل زد ؟

برق تهران به مدت چند ساعت قطع شده بود با گزارشهایی که خواندم ( شرق ، بازتاب ، روزنا ) مشخص بود که در این چند ساعت تهرانی ها گرفتار عذاب بزرگی شده بودند، آب تهران دریچه هایش باز مانده بود و نمی توانستند آن را ببندند و از مردم خواسته بودند تا در مصرف آب صرفه جویی کنند، تمامی بانکها و ادارات هم که تعطیل شده بودند، همه ی اینها را من خوانده ام و حتما بسیاری از شما آن را تجربه کرده اید، فقط می خواهم نکته ای را یادآوری کنم که در کنار برگزاری مانوری به بزرگی مانور در حال اجرا در ایران، با از کار افتادن یک پست برق ساده ، برق پایتخت ۲۰ میلیونی تهران برای ۶ ساعت می رود و به راحتی فقط مسیولین عذرخواهی می کنند.
یک نکته هم برایم جالب بود و آن هم ترافیک تهران، تا حالا با هم چین معضلی برنخورده بودم و فکر به آن و تصور گرفتاری در ترافیکی که چند برابر شده بسیار عذاب دهنده بود . ولی برای کانادا، قانونی که در این مواقع استفاده می شود این است که هنگام قطعی برق تقاطعها مانند ۴way عمل می شود، چیزی که در ایران نداریم ( ۴way چهارراهی است که هر کی زودتر برسد حق عبور دارد و البته قبل از عبور باید ایست کامل داشته باشد، چه ماشین باشد چه نباشد )

این هم از گندهای بازیکنان ایرانی در جام جهانی، پیتر اشمایکل هم بد نگفته که گفته آمدند برای تفریح؛ چون بیشتر از تفریح چیزی ازشان ندیدم، فقط تو این شرایط برانکو که تا حالا مربی‌گری نکرده بود و دستیار بود به یکباره مربی تیم ملی شد و سر از جام جهانی در‌آورد، کچا رفتند آنهایی که می‌گفتند برای حفظ وحدت و روحیه‌ی بچه‌ها نباید حرف از تغییر مربی زد ؟ کجا رفتند آنهایی که فکر جیبشان بودند و به جایی که برای بهترین تیم تاریخ ایران مربی‌ای در خور بگیرند به همان برانکو رضایت دادند، آنهایی که جرات عوض کردن یک رییس فدراسیون را در لحظه‌ای حساس نداشتند و به انتهای بازیها واگذاشتند و با یک عذرخواهی از ملت ایران همه‌ی کارها را فیصله دادند.
ایران است و همه‌ی ما ایرانی، همیشه هم همین بوده، البته همیشه که نه و امیدواریم آینده هم نباشه، چوب بی‌حواسی و به امید خدا واگذاشتنها را همیشه ملتی خورده که پیشینه‌ای بس بزرگ دارد، تا به کی این گونه خواهیم بود ؟ من زیاد تخصصی در فوتبال ندارم ولی من هم فهمیدم مشکل از کجاست، آن موقعهایی که با بعضیها بحث می‌کردم که نه علی دایی هم شاید خوب است که در تیم می‌آورندش نمی‌دانستم معدنچی‌هایی و خطیبی‌هایی هستند که با بازی کردن و تجربه اندوختن می‌توانستند گلی برای ما در جام جهانی بزنند، خط حمله‌ی پیر ما که نای دویدن نداشت و جوانها هم تجربه‌اش را و اگر مسن‌ترهای خط دفاع به داد ما نمی‌رسیدند حتی به آنگولا هم می‌باختیم، راستی فکر کنم ایرانی‌ها راضیتر بودند به آنگولا ببازند تا به جای مکزیک به مرحله‌ی بعد صعود کند، شما این جوری دوست نداشتید ؟ راستی با این بازیها فکر کنم از دومی آسیا به ۴امی باید رضایت بدهیم، انصافا ژاپن و کره خوب بازی کردند و عربستان هم به نظر من از ایران بهتر بود.

امروز فکر کنم دقیقا چهاردهیمن روزی است که از ایران آمدم به دیار غربت و از همه‌ی دوستان و آشنایان دورافتادم و برابر با ۱۶ خرداد است و چند لحظه پس از پایان امروز باید بگویم ای ایران تا (حداقل) ۲ سال دیگر خداحافظ، توی این دو سال امیدوارم برای هیچ کدام از دوستانم مشکلی پیش نیاید و بعد از دو سال که می‌آیم همه سلامت و شاد و خندان باشید.