تو که نیستی،
همه‌اش رو دوش منه.
همه‌اش سوی خاطر منه

تو که نیستی،
همه‌اش یاده که هست

تو که نیستی،
من خودمم ولی با خودش

گر با تو نیستم کنون،
گر نمی‌بینیم در کنارت،
ولی باورت گوید که با تویم،
کمی دور و به یادت،
پشتوانه‌ و همراهت.
می‌دانم که استواری و پایدار،
می‌دانم که می‌مانی و می‌بینمت باز.
می‌دانمت که روزی باز،
در کنارت خواهم بود،
تو خواهی شد باز پایگاهم
و سرود سرخ دوستی را سر خواهیم داد.

زندگی بی تو
همه‌اش یک ماتمه
زندگی بدون تو
همه‌اش خاطره‌های یک غمه

نمی‌شه تصورش آسان برایم
من باشم و این دنیای بی‌وفا
ولی تو … رفته باشی

ماندنت و ماندنت و ماندنت
نه برای خودم می‌خواهم و نه برای دیگری

بعد تو هیچ کسی نمی‌آید به بالینم
هیچ کسی نمی‌شود هم‌آوایم
هیچ کسی نمی‌پرد به پروازم

پاییز ۸۶
شب قبل از میان‌ترم Quantitative research methods

پی نوشت : (اسم شعر را به فتحه‌ی پ و به کسره‌ی س بخوانید به معنی بعد از تو)

خوبه بدانی چی گفتم برایت
حیف نمی‌دانی چی داری الان
خوبه بدانی که حتی نیستی
لایق شنیدن حرفهایم
خوبه بدانی خوب می‌شناسمت
نبودی حتی تراز فکرهایم
حتی نیستی لایق شعرم
برای همینه که …
…
خودش می‌دانه و خودش
که اگر خواست بهت بگه
خودش می‌دانه و خودم
این همه چی بود و چی شد
خودت می‌دانی و خودت
این بود همه‌ی حرف من

۱۲ بامداد ۱۹ شهریور ۸۶

شنیدی که می‌گن
دنیا همه‌اش بازیه؟
زندگی همه‌اش توهم،‌
دوستی‌ها همه تو خالیه ؟

بازی عشق من و تو
کیش من بود و مات من!
وزیر من هم که همه‌اش
آچمز پیاده‌هات
رخ و فیل و اسبم هم همه‌اش
گرفتار ملکه‌ای نادیدنی

بازیمان خیلی وقته تمام شده
آن هم با وزیر شدن پیاده‌هات
مهره‌ها همه سر جاشانن
کسی نگاهشان هم نمی‌کنه

باخت من وبرد تو
قشنگیش فقط به این بود
باز هم دیدم
شادی را تو چشمهای تو

شادی‌ات پایدار، وزیرت پا برجا
شاهی هم پیدا کنی، ملکه‌ی بازی‌های من

۹ امرداد ۱۳۸۶
۲ بامداد

تو اگر رفتی بدان
کسی دنبالت نمی‌آید
تو اگر ماندی بدان
کسی خاطرت را نمی‌خواهد

تو اگر هستی بدان
کسی هم هست که باشدت
تو اگر بودی بدان
دیگر آسان نیست باشیدنت

تو را دیدن یک سواله
تو را داشتن یک ناسرانجام
تو را شنیدن، یک دنیا
تو را خواستن یک همیشه
تو چه زیبا و چه ساده
تو چه شاد و چه مسرور

من چه کم تحمل و چه نازیبا
همه‌اش از برای تو