چند تا هستند که اذیتت می‌کنند، چند تا هم هستند که حسابی زورشان بهت می‌رسد، از همه دنیا و دار دنیا همه زندگی‌ات را گذاشتی و آمدی این‌ور آب و هیچ‌کی نمی‌داند که چه بدبختی‌هایی کشیدی، وقتی این دانشجوهای شاداب را می‌بینی که همه زیر دستتان هستند غبطه می‌خوری که اینها چه‌جوری دوران جوانی‌اشان را دارند می‌گذرانند و تو چه‌جوری گذراندی. هیچ‌کی هم زیاد تحویلت نمی‌گیرد ولی دیگر نوبتشه، اگر الان تحویلت نگیرند دیگر خیلی دیر شده و بعدها اگر تحویلت بگیرند دیگر عمری نمانده که ازش استفاده کنی.
حس می‌کنی که همه‌ی زمین و زمان فقط دست به دست هم دادند و می‌خواهند فقط تو را از پا در بیاورند و تو هم برای این‌که این چرخ گردون را کند کنی تنها زورت به ۴ تا دانشجویی می‌رسد که زیر دستت دارند درس می‌خوانند، هر چی دغدلی داری سرشان خالی می‌کنی. زورت نمی‌رسد به جایی این که از استادی که درس را ارایه می‌دهد به کسی شکایت کنی و بگویی دارد ازت بیگاری می‌کشد و تو هم همان رفتاری را انجام می‌دهی که دارد سرت می‌آید. نه می‌گذاری و نه برمی‌داری آن کسانی که این درس را با تو برداشته‌اند بدبخت خواهند شد، مهم نیست که چه سالی باشند و چند واحد گذرانده باشند، به دانش تو که نمی‌رسند، البته از دانش تخصصی‌ات هم زیاد استفاده نمی‌کنی ولی برای این که آنها نفهمند که زیاد درس گلابی‌ای هم نیست این‌قدر گیر می‌دهی بهشان که مطمین بشوند درسی مهمتر از این تو دنیا نیستش.

این کارها را که می‌کنی یادت بیاد موقعی که خودت دانشجو بودی، با کدام حل تمرینهایت (همان TA می‌شود به فارسی) حال می‌کردی، یادت بیاد کدامشان را بعدا که تو خیابان می‌دیدی فوهش بود که می‌کشیدی به هیکلش و کدامشان بود که با این‌که اصلا درسش به رشته‌ات نمی‌خورد و به راحتی می‌توانستی جیم بزنی از سر کلاسش ولی می‌رفتی و می‌نشستی و حال می‌کردی.

مطمینا یکی مثل خودت نبود.