این بالاترین هم گند بزند با این مدیریتش و هی سرور عوض کردنشان. این بار آخری که سرور عوض کردند https اشان را که به روز نکردند و با همان قدیمیه رو سرور جدید دارند کار می‌کنند، حالا اینها به کنار آر اس اس بالاترین هم از کار افتاده.

حالا من هزار بار بگویم کاری که تویش پشتوانه مالی درست حسابی نداشته باشد آخرش همین می‌شود، فکر می‌کنید اگر بالاترین یک آدم تمام وقت داشت که به سایت می‌رسید این مشکلات پیش می‌آمد ؟

دقت کردید، گوگل پک هنوز فایرفاکس را برای مرورگر وب در خودش جا داده و هنوز به کروم اعتقادی ندارد. یعنی گوگل هنوز هم به نرم‌افزارهای خودش اطمینانی ندارد، ما ریسک کنیم و داونلودش کنیم ؟

آن موقعها همه‌اش از این یکی شورا به آن یکی می‌رفتیم، می‌پرسیدیم حالا این‌جا چی کار می‌کنند‌. هر کسی هر چی دوست داشت جواب می‌داد، هر کسی هر چی که خودش برداشت کرده بود را می‌گفت، کسانی هم بودند که چیزی نمی‌گفتند. خوبی‌اش این بود که این‌قدر فضا و انرژی برای کار کردن بود که تو هم رغبت می‌کردی و کار کنی. نه به درد سابقه کاریت می‌خورد و نه ازش پولی در می‌آمد ولی وقتی می‌رفتی و می‌دیدی که همین تعداد آدمهای جوان چه مسابقات بزرگی را برگزار می‌کنند و تو آخرین روزش رژه می‌رفتی حسی که بهت دست می‌داد وصف نشدنی بود.
یادمه از اولش هم تا آخرش ما نفهمیدیم که این دفتری که هر دفعه یکی تویش خلاصه جلسه را می‌نوشت به چه دردی می‌خورد ما فقط امضایش می‌کردیم و ناممان را توی باشندگانش می‌نوشتیم. شبها هم که می‌شد می‌زد به سرمان و به جای این که اتوبوس و تاکسی بگیریم از چهارراه کالج تا انقلاب را پیاده می‌آمدیم، تازه بعدش صفا داشت، کی آن همه سربالایی را ول می‌کرد و از کنار پارک لاله نمی‌گذشت.
جالبی‌اش این بود همه چیزی که خوششان می‌آمد را می‌گفتند و هر کسی ساز خودش را می‌زد، هر کسی سلیقه‌ی شخصی‌اش را در کارها اعمال می‌کرد ولی هیچ‌گاه این کارها باعث نشد که این مجموعه از هم بپاشد، همیشه کارها به بهترین نحو (حالا بهترین نه ولی بهتر) انجام می‌شد.
هیچ موقع هم خستگی‌هایش تو بدن کسی نمی‌ماند، حتی شبهایی که تا صبح بعضی‌ها سوسیس سرخ می‌کردند.
امکاناتش هم آن‌قدر نبود، یادمه برای استفاده از فارسی نویس یک کامپیوتر داغان آن‌جا بود که هر چی زور زدم هم کار نکرد.
بدون امکانات، هزینه‌ی کافی و تنها به عشق یک فعالیت گروهی بود که کارها پیش می‌رفت. در کنار هم بودنها باعث می‌شد بهتر نیرویی را که در خودمان داریم را به خدمت بگیریم و ازش استفاده کنیم.

یادش به خیر،
باشنده‌ی پیشین کانون دانشجویان زرتشتی

یک کمی دارم کم می آورم، وقت را می گویم، خیلی برای نوشتن حرف دارم، دعا کنید که زود وقت پیدا کنم.

این دو تا فیلم را ببینید. افرادی که توی این دو تا فیلم صحبت می‌کنند تقریبا سنهایی همانند هم دارند و ایرانی هستند. سرنوشت هم خودش نمی‌داند قسمتش چی می‌شود وگرنه تکلیفش را تا حالا با زندگی معلوم کرده بود.

پشت صحنه‌ی یک فعالیت فرهنگی خارج از کشور

زندگی زنان ایرانی در افغانستان

حالا بیا و بگو همه چی مطابق دفترچه هست، حالا بیا و بگو می‌بایست همه بخوانند دفترچه را ولی نخواندند. حالا بیا و بگو که همیشه شلوغ بوده ولی حالا این دفعه از کوچه پشتی آمده تو خیابان کریم‌خان، حالا بیا و بگو همه‌اش ۴ نفر زیر ۱۰۰۰ قبول نشدند …
هر چی هم بگویی که زندگی این همه آدمی را که به یک تصمیمت عوض شده را که نمی‌توانی برگردانی به حالت عادی که،
هر چی هم بگویی خستگی آنی که ۴ سال دبیرستان (می‌دانم بابا ۳ تا دبیرستان +‌ یکی پیش) تو تنش می‌مانه و من که جایش بودم تا مدتها از تنم بیرون نمی‌رفت
هر چی هم بگویی که این همه فشار را که بچه‌ها تحمل کردند و با دیدن نتایج خورد شدند را نمی‌شود تحمل کرد.

حالا بیا و ظرفیت را اضافه کن، فکر می‌کنی آنهایی که تنها به واسطه‌ی تغییر ظرفیتها وارد دانشگاه شدند، می‌توانند نگاه بقیه‌ای را که مانند هر ساله با لیاقت و شایستگی وارد دانشگاه شدند را تحمل کنند ؟

این سرویس که در مرحله‌ی بتا قرار دارد، تبلیغات اکثرا گرافیکی را بر روی وب سایتها نمایش می‌دهد. همان‌طوری هم که از اسمش بر می‌آید تبلیغات با استفاده از فیدبک و نظرات بازدیدکنندگان نمایش داده می‌شود، اگر به پست دوم اولین صفحه‌ی شیدا نگاه کنید می‌بینید که دو علامت شست بالا و شست پایین کنار هر تبلیغی موجود است که با استفاده از آنها می‌توانید مشخص کنید که چه تبلیغاتی را دوست دارید برای شما نمایش داده شود و از این به بعد چنین تبلیغاتی برای شما نمایش داده می‌شود.
فعلا که در مرحله‌ی بتاش هست و معلوم نیست به کجا برسد، شاید هم یک روزی یکی از این تبلیغات دهنده‌های گنده خریدش.