شیدا

من به این کلمه ی پارسی “شیدا” حساس شدم. قبلآ فقط به خاطر زیبایی اش بود و همین بیت شیوای حافظ که یادآور مرحله ای از زندگی خودم هست: زمانی که مهندسی عمران رو گرفتم و در کمال ناباوری دوستان همکلاسی و استادها رفتم ارشد فلسفه امتحان دادم! جوری به من نگاه می کردند که انگار دیوانه ام. اما من این بیت خواجه ی شیراز رو زمزمه می کردم که “در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی… خرقه جایی گرو و باده و دفتر جایی…”

حساسیت اخیر من به این خاطره که دارم برای نوشتن مقاله ی بلندی به اسم “در ستایش شیدایی” مطالعه می کنم. این مقاله با اشاره به گزارش نمونه ی غریبی از بروز حملات شدید مانیک (شیدایی) در دو دختر تهرانی شروع می شه و …

دوست زرتشتی من!
اینکه شما و پدران و مادران شما اصالت خودتون رو حفظ کردید بسیار ستایش آمیز و برای من شخصآ رشک آمیزه! گاهی فکر می کنم ای کاش بین ما و خودمون الفاظ بیگانه حائل نمی شدند…

به من سر نی زنی؟ یادداشتی در مورد فیلم “بوی خوش زن” با شرکت آل پاچینو دارم…

بادرود بر دوست و هم میهن گرامی
در نخستین فرصت شما را پیوند خواهم داد.
از لینک واژه های پارسی قرآن سپاسگزارم.
بدرود

omidvaram ke filmesh bahal va haghighi va monsefane bashe

mesl alexander nabashe ke shekast tejari khord

ای کاش بعد از مرگ من جسدم را در کنار کوروش بزرگ دفن کنند کوروش خدا رحمتت کند بهت افتخار میکنم و از خوشحالی برایت میگریم.

sallam merci az site khoobetoon . man az taraftar haye kourosh kabir hastamm

من هم دعا می کنم بعد از مرگ جسدم را کنار کوروش کبیر دفن کنند

salam khobi man khake paye koroshe bozorg va dar kol hakhamaneshian hastam be ahora ghasam khater khashonam fadaye korosh va hakhamaneshian