شیدا

چه زود بود آمدن و رفتن
چه زود شد دیدن و بوییدن
چه زود رفت همه‌ی خاطراتش
همه‌ی یادهای با مایش
چه زیبا بود گر در کنارش
می‌کشید مرا در آغوشش
بنشسته و خیره، رها و آزاد
از هر که باید بماند از ایام به یادش
از هرچه که مانده بود بین ما
یا که هر چه خواهد رفت بین ما
. . .
این هم از دست زمانه
یا که کمتر بگیرم شاید این همه من بهانه
سخنانم همه‌ ای‌کاش، کو، یادش به خیر
همه‌اش را یاد، به یاد، مانده بر یاد