کاش بتوانم چشمانش را به خاطر بیاورم
کاش بتوانم اندوهم را ز او پنهان کنم
کاش بتوانم اندکی در کنار او
سکوت ساکت زندگی پر هیاهو را بشنوم
کاش می‌شد مرهمی شود برای من
که از خستگی‌‌های زمانه، اندکی گر تلخ کامی
شد نصیبم، پایدار مانم در این راه
به امید آن که روزی ز روزها
باشم در کنارش، باز هم خیره بر چشمانش