شعر نیمه تمام

نمی‌دانم چه بسرایم‌

نمی‌دانم برای که

ولی دانم که گفتن

زدن حرف با آن که

نمی‌زند حرفی حتی

چه به گلایه ، جه به ناز

می‌فهمد حرفم را

ولیکن گر کلامی

شنیدی از دل دریا

او نیز سخن گفته با من

نمی‌دانم که من

در این دنیا

پی چه می‌گردم

پی رخی زیبا

که آن هم بعد از چند سالی

به زردی گراید

پی لعل لبی

که آن هم نیز

گردد به تلخ کامی

به مانند روزگار من

من آن عشق را خواهم

که شوید روح من را

که دهد جان تازه من را

که برای او بتوان

نشست به انتظار

حتی تا ابد

عشق را لایقی شاید

نه مانند من فقط خواهی

که شدن فنا در راه او

۲۴ فروردین ۸۳

۹:۳۰ صبح تریا دانشگاه علم و صنعت

بعد از امتحان اقتصاد مهندسی